Tijd voor een nieuwe naam! Een naam die beter verwoordt wat je hier kunt verwachten. Ik blijf koken, lezen en schrijven. Maar ik ga jullie ook wat meer van mezelf laten zien. Mijn mening, visie en levensstijl. In al mijn tinten, zeker niet zwart-wit, wel lekker kleurrijk. De schoonheid van imperfectie. De kleine en toch grote dingen van het leven. Op avontuur in mijn Volkswagenbusje, ga je mee? X










vrijdag 21 april 2017

Boeken en romantiek in Zeeland


We gingen een romantisch weekend weg. Er was namelijk iets te vieren. Op naar Zeeland!

Er gaan natuurlijk altijd boeken in de koffer, want stel je voor dat ik een vrije minuut hier of daar heb.


Op de eerste avond gingen we naar de bios, waar we tot onze verbazing stapels en stapels boeken zagen! En Beauty & the Beast met Matthew uit Downton Abbey. Nice! We hebben de boeken trouwens keurig laten liggen. ­čśŐ



Op zaterdag moesten we naar Middelburg, naar De Drukkerij. Ik volg dit culturele ontmoetingspunt/boekhandel/brasserie al een hele tijd op Instagram en hun feed is zo fijn! Als je ze nog niet kent, ga beslist kijken. Je krijgt heel veel boekentips, ze verkopen fijne gadgets en ze hebben regelmatig hele interessante gasten. Zo jammer dat ik op 2 uur rijden afstand woon.


Maar eerst gingen we ‘even’ Vlissingen in. En wow, wat is boekhandel ’t Spui leuk! Echt een hele leuke verrassing. Ze hebben een prachtige collectie, met onder andere hele mooie en bijzondere kinderboeken en erg aardig personeel. Na een tijdje konden we ons met moeite losscheuren en liepen we met 5 boeken weer naar buiten. Waar we dit fijne initiatief zagen: studeren, werken, kletsen en lezen bij De Leestafel. Dat wil ik ook! Vooral dat kletsen en lezen lijkt me wel wat.



Op naar Middelburg! Bij De Drukkerij kun je dus ook eten, he? Dat deden we eerst, wauwie! Mijn vegakroketten waren ook heus lekker, maar dit gerecht was het mooiste wat we in lange tijd zagen. En enorm lekker, trouwens.



Daarna gingen we boeken kijken. En lezen. En gadgets kijken. En kaarten. En tijdschriften. We wilden nog meer van Middelburg zien, want anders waren we de rest van de dag gebleven. Dit was onze gezamenlijke buit, van ’t Spui en De Drukkerij samen:



Er is een vacature, zal ik solliciteren?



De kringloop hebben we ook nog onveilig gemaakt, maar die was zo chaotisch, alle boeken stonden door elkaar. Daar had ik geen geduld voor. Wel grappig hoor, overal in de winkel lagen stapels boeken. Dus ging ik daar met alleen een paar blikken naar huis. Ook leuk.

Leuke stad, hoor, Middelburg, wat vinden jullie van dit gedicht?



En omdat het leven niet alleen om boeken draait:



En we kwamen ook nog een Little Free Library tegen! We waren ‘m bijna voorbijgereden, hup, in de ankers en gauw de inhoud checken! Het was wel een beetje een streng kastje, je moest opschrijven wat je meenam en het ook weer terugbrengen. Beetje lastig, even op en neer naar Zeeland. Maar goed, het slotje ging niet open, dus dat was toch geen optie. ­čśë Daarom bleef Herman Koch zo achter. Veel plezier ermee Zeeland, tot een volgende keer!! X




vrijdag 17 maart 2017

Kom je ook naar het Feel Good en Shop Event in Veghel?

Shoppen, ik heb er niet zoveel meer mee. Al die mensen en al die spullen die ik niet nodig heb. Veel te veel prikkels. Als ik al naar de Grote Stad, dan is het hoogstens twee keer per jaar. Even naar de winkels waar ik moet zijn en dan huppekee, in de auto en weer terug naar de Kaza. Doei!!

En toch sta ik dit jaar weer op het Feel Good en Shop Event in Veghel. Want daar is het wel leuk! Alles staat lekker ruim opgesteld, geen kans op hakkentrappen, dank u. Het publiek en de shophouders zijn ontzettend gezellig, altijd in voor een gezellige babbel. Mocht ik last van m'n bloedsuikerspiegel krijgen, dan is er plenty te eten. En dan zijn er ook nog heel veel activiteiten georganiseerd.

Mijn persoonlijke favorieten? Komen ze!

Circus Patz natuurlijk met hun prachtige avonturenverhalen!

CP_productbalk_WH.png


Ben jij dol op verrassingen en hou je van ontdekken? Dan kun je bij Gelukjesdag terecht! Daar ben ik dus heel erg benieuwd naar!



















No Waste Design met hun duurzame producten. Ik hoop dat ze heel veel tassen meenemen, ik heb er namelijk nog 1 nodig! ;) Heel gaaf, die zijn dus allemaal hartstikke milieuvriendelijk en geen een dier heeft ervoor het loodje hoeven leggen. Maar ze hebben nog veel meer en alles is duurzaam dus. Tof!
















Jack Fudge met ja, fudge dus. :) Met bijvoorbeeld framboos - witte choco, maple - walnoot, en oreo. En citroen meringue, munt - chocola en drop. Hmm... was er niet iemand in mijn omgeving bijna jarig? :)
Fudge per smaak

Hier MOET ik natuurlijk in, als rechtgeaard busjesliefhebster... En dat mag gelukkig, want het is een fotobusje van Fotobusje, tof he?

En dan kun je ook nog heel lekker eten, je tenen laten lezen, shoppen dus... Ik ga me wel vermaken! Komen jullie ook? Het is volgende week zaterdag en zondag in ons gezellige Veghel, aan de Noordkade. Je kunt daar een kaartje kopen, maar het kan ook online, op www.feelgoodshopevent.nl. Als je met mij in dat fotobusje wil, dat kan op zaterdag. :) Dus... Zie ik je daar? Gezellig! O ja, wil je weten hoe het vorig jaar was? Even hier klikken!

zondag 12 maart 2017

Vrouwendag - op hoge hakken of op de barricades?


Het zal niemand ontgaan zijn, het was woensdag Vrouwendag. Nu is dit al jaren mijn favoriete feestdag. Niet om het zoveeljarig bestaan van mijn onbesneden vagina te vieren of omdat ik in de jaren negentig van de vorige eeuw een bachelor haalde, na vijf jaar studie en halfommetjes drinken in de stamkroeg. Of omdat ik zo blij ben dat mijn geslachtsgenoten al zo’n honderd jaar mogen stemmen.

Vrouwendag in Rusland

Daar ben ik uiteraard reuze blij en dankbaar om, maar ik vind Vrouwendag vooral geweldig omdat in Rusland de dag is waarop vrouwen en masse in de watten worden gelegd. Mannen geven hun vrouw, minnares, vrouwelijke collega’s de meest waanzinnige cadeaus. En hun moeder natuurlijk.

Nederlandse heren, letten we even op? Met een bosje bloemen van het tankstation hoeven de Russen niet aan te komen. De dames krijgen gigantische bossen rode rozen, sieraden, kaartjes voor de nieuwste musical. Een tas, eau de parfum (de grootste verpakking uiteraard) of iets leuks voor in de sponde. Dat soort dingen. Waarom ik dat zo leuk vind? Ik heb jaren met Rusland en omstreken gewerkt, er kwam altijd wel een fijn pakketje mijn kant op. Eigenbelang dus, jazeker.

Op de barricades

Hier grijpen we Vrouwendag meestal aan om aandacht aan de onderdrukte vrouw te schenken. Althans, om aan te geven hoe slecht het nog steeds met vrouwenrechten gesteld is. En dat daar eindelijk eens een einde moet komen. Heel belangrijk natuurlijk.

Op social media werden dit jaar met name de stoere vrouwen gef├¬teerd. En dat verbaast me. Ik juich het natuurlijk alleen maar toe dat iedereen, van welk geslacht, afkomst, seksuele ori├źntatie dan ook, op de zeepkist kan klimmen. Zijn of haar mening kan geven, over ieder onderwerp. Bedoelen we dat met stoere vrouwen?

Verschil maken

Ik heb het gevoel van niet. Voor mij voelde het alsof er verschil werd gemaakt. Tussen stoer en sterk aan een kant en zwak, niet noemenswaardig aan de andere kant. Wat is stoer en wat is zwak eigenlijk? Is het een beter dan het ander?

Kortom, ik heb er moeite mee. Het lijkt alsof wij vrouwen een bepaalde groep beter vinden. Wanneer is dat gebeurd? En waarom? Vrouwenrechten zijn er, net zoals Vrouwendag, toch voor alle vrouwen? Of je dat nu viert met een flinke bos rozen of met een stevig debat? Het lijkt wel alsof wij vrouwen dat onderscheid zelf maken en dat vind ik een slechte ontwikkeling.

Samen vechten voor rechten

Want vrouwenrechten zijn en blijven ontzettend belangrijk. En daar moeten we als een vrouw voor staan. En vechten. Of we dat nu op hoge hakken doen of in tuinbroek. Als thuisblijfmoeder of carri├Ęrenajaagster. We zijn allemaal verschillend en zo zijn we goed. Diversiteit is goed. Pas als we dat erkennen, en elkaar erkennen in plaats van afvallen, dan kunnen we als een vrouw voor onze rechten staan.


zondag 19 februari 2017

Soft living


Ik pleit voor
het Grote Genieten
van de kleine geneugten van het leven.

Een paardenbloem uitblazen,
die zingende vogel als je 's ochtends de deur uitstapt.
Een handdoek die op de verwarming heeft gelegen,
ingestopt worden, zo strak, dat je je bijna niet kunt bewegen.

Een bloemetje, zomaar in z'n eentje,
een hartje dat je spontaan ergens tegenkomt.

In een keer de weg vinden,
een glimlach,
een spontane knuffel.

Dat ene boek vinden waar je al zo lang naar op zoek was,
bij iemand aanschuiven aan tafel,
een kaartje op de mat,
de eerste keer dat je naar huis rijdt in het licht.

Slow living.
Soft living.
Ik houd ervan.

Fijne week!
X

zaterdag 11 februari 2017

En dan nu... Netflix aan

Een paar getallen over de afgelopen week: ik was 2 dagen in Amersfoort voor het werk, 1 dag in Zaltbommel voor een training en 2 dagen in good old Boxmeer. Ik stond in 2 files, woensdag een half uur op de A12 en donderdag een uur op de A2. Toch bijzonder dat de navigatie bleef volhouden dat ik echt de snelste route had genomen.

Zieke Anne

Woensdagavond werd Anne niet lekker, ze gaf zo'n 5 keer over. Geloof ik, ik ben maar gestopt met tellen. Een paar keer was ik op tijd was om de achterdeur open te doen, de andere keren... Nou ja, je snapt het. Gelukkig was de oppas zo lief om donderdag met Mme naar de dierenarts te gaan. Daar kreeg ze een prik tegen de misselijkheid.

Die werkte behoorlijk goed, tot gisteravond en ze alles eruit gooide wat ze die dag gegeten had. En dat was dus rauw vlees. Ik kon mijn wortelstamp gelukkig binnenhouden. Net. Vanmorgen zijn we teruggegaan naar de dierenarts, waar Anne weer een prik kreeg. Plus medicijnen om de eetlust aan te zwengelen. Ik kreeg een rekening. ;)

Troostvoer enzo

Als compensatie voor deze enerverende week haalde ik voor mezelf een ferme reep chocolade. En wijn. :) En eieren, waarvan er 1 stuk bleek te zijn bij thuiskomst. Vervolgens donderde ik er nog 1 op de grond. Zou het misschien mijn week niet zijn?

Mijn derriere is nu in ieder geval op de bank geparkeerd en voorlopig kom ik er niet meer vanaf. Straks nog een flink aantal Valentijnskaarten schrijven #nietplakkenmaarsmakken en dan beginnen we morgen weer helemaal opnieuw. Fijn weekend lieve mensen! X

maandag 23 januari 2017

Klaagvrije maandag

Stel, het is Klaagvrije maandag en uitgerekend op die dag word je om vier uur ofzo wakker. Geen idee hoe laat precies, omdat je je je stinkende best doet nergens aan te denken en als een roosje weer in slaap te vallen. Het lukt niet erg en na een tijdje merk je dat je naar het toilet moet. Dat is maar een paar stappen van je warme bed verwijderd, maar toch. Je doet weer heel erg hard je best om ook dat te negeren.

Hoge nood

Maar ja, 'wat moet dat moet' en je moet naar het toilet. Je rolt dus onder dat zalige flannellen dekbed uit en sprint op je blote voeten naar de badkamer. Je doet je business, installeert je voor een verkwikkend restant van je nachtrust van zeker honderdtwintig minuten (positief benaderen!). Totdat je merkt dat je weer moet toiletteren. En dat terwijl de vorige keer toch echt maar een paar minuten geleden was.

Negeren werkt niet, je gaat weer naar je Badezimmer en komt tot de conclusie dat je een blaasontsteking hebt. De symptomen kunnen jullie vast zelf wel verzinnen en anders is good old Google er ook nog. Het werden dus hele lange honderdtwintig minuten. Gelukkig viel ik net voor de wekker in slaap en kon ik nog een paar keer snoozen.

Bij de huisarts

Niet fris en niet fruitig stond ik met m'n potje urine bij de huisarts. Of het ochtendurine was: "Ja, van half vijf." Ik kreeg geen schouderklopje. En of ik het gekoeld bewaard had: "Jazeker, tussen de kaas en de spruiten." De doktersassistente had er beeld bij. "Weet u dat we een nieuw protocol hebben? U hoeft alleen nog maar te bellen, dan leggen we de antibiotica voor u klaar. U hoeft geen urine meer te brengen."

Klopt, alleen werd de vorige keer het protocol genegeerd. Want ik had net iets te vaak een blaasontsteking gehad en de dokter maakte zich zorgen. Hartstikke lief, alleen gingen we wel het weekend in en zag ik mezelf al het hele weekend op de pot zitten.

Mijn vorige blaasontsteking

Dus liet ik de dames weten dat ik het heus waardeerde dat ze meedachten. Alleen was een ochtendplas niet meer mogelijk omdat het al later op de ochtend was. Inmiddels had ik het kleine kamertje al meerdere keren bezocht. O ja. Vooruit dan maar. Maar toch alsnog een monster komen brengen. Heel verrassend had ik toen... een blaasontsteking.

"Wanneer zijn de klachten begonnen?" "Vannacht." "Aha! Dan is er misschien nog niets te zien in de urine. En meestal geven we het advies om het nog een dag of twee aan te kijken. En veel te drinken."

Een onschuldige keelontsteking?

Ik moest aan de keelontsteking denken die ik een paar maanden daarvoor had. Die ik toen ook een paar dagen moest aankijken. Waarbij ik ook veel moest drinken. Dat deed ik braaf, totdat ik niet meer kon slikken. Toen mocht ik me met spoed bij het ziekenhuis melden. Het abces dat zich in mijn keel gevormd had, was namelijk niet onschuldig. En moest direct doorgeprikt worden. Hmm...

Vanmiddag belde ik voor de uitslag. En ja hoor, een blaasontsteking. Zometeen maar eens een medicinaal rood wijntje inschenken. Ik moet tenslotte veel drinken!

En vertel eens, hoe was jullie klaagvrije maandag?

zondag 15 januari 2017

Leave a little sparkle...

En, hebben jullie nog goede voornemens? Ik weet het, ik ben laat. Het nieuwe jaar is alweer 15 dagen oud, maar ach, moet kunnen! Afgelopen jaar had ik grote plannen en gedeeltelijk heb ik ze ook waargemaakt. #kloptzichzelfopdeschouder Ik plande me suf, deed mee aan een mudrun en netwerkte me drie keer in de rondte.

Even geen plannen. Alhoewel?

Allemaal heel leuk (nou ja... die mudrun doen we dus noooooit meer), maar dit jaar had ik geen zin in grote plannen. Prima om een focus te hebben, maar ik merk dat de projecten mij toch altijd wel vinden. En hoewel ik er best weleens van baal; ik kan gewoon niet alles tegelijkertijd. Ik kan wel iedere dag willen handletteren en tekenen en een brief schrijven, en iets voor een ander willen betekenen en lui op de bank hangen... Maar dat lukt me niet.

Dus ga ik vrolijk door met mijn werk (heel erg leuk trouwens), mijn schrijf- en denktankactiviteiten voor Ogma (komt allen hier kijken), mijn vrijwilligerswerk voor Dedicon, trainen met Anne en de boy friend natuurlijk. En ik denk ook nog steeds heel graag mee met kleine ondernemers over hun social media-uitingen. O ja, en dit blog, natuurlijk. Bijna vergeten!

Leave a little sparkle

Ga ik verder niets doen? Nee, dat ook weer niet. Ik word graag uitgedaagd, he? ;) Ik heb besloten om iedere dag een 'sparkle' achter te laten. Zoiets als bij de November Geefmaand. O ja, daar ging ik ook nog over schrijven. Komt nog! Ik wil dus iedere dag iets aardigs doen. Leuk voor de ander en leuk voor mezelf want ik moet af en toe echt wel uit m'n comfortzone. Soms heb ik van die toffe spontane idee├źn die ik dan door een soort schijterigheid toch niet doe. Dat ga ik dit jaar dan dus toch doen!

Dit wordt geen groot project, ik heb geen zin in een grote fanfare en borstklopperij. Ik ga hier dan ook niet regelmatig over bloggen, alleen als ik daar toevallig zin in heb. Mochten jullie willen weten wat ik tot nu toe heb ik gedaan; ik heb een deel van mijn kerstpakket gedoneerd, een boek extra leuk ingepakt laten zwerven, ik ben extra attent via de post geweest en heb ik wat meer rust en aandacht naar anderen geluisterd. Beviel mij prima en de ontvangers ook geloof ik. :)

Vooruit, toch nog een uitdaging

O ja... Ik heb toch nog een project. Als schop onder m'n derriere plaats ik het hier, want geheime plannetjes, die komen bij mij nooit uit. Ik wil een boek gaan schrijven. De docente/schrijfster/dichtster/coach waar ik ooit mijn cursussen creatief schrijven deed, gaat een groepje begeleiden, waaronder ondergetekende. Nu me nog even inschrijven en een onderwerp kiezen.

Fijne week allemaal, geniet ervan! X