Tijd voor een nieuwe naam! Een naam die beter verwoordt wat je hier kunt verwachten. Ik blijf koken, lezen en schrijven. Maar ik ga jullie ook wat meer van mezelf laten zien. Mijn mening, visie en levensstijl. In al mijn tinten, zeker niet zwart-wit, wel lekker kleurrijk. De schoonheid van imperfectie. De kleine en toch grote dingen van het leven. Op avontuur in mijn Volkswagenbusje, ga je mee? X










zondag 20 november 2016

Help jij katten, zwerfboeken en wezen in Malawi?

Eigenlijk kunnen we de November Geefmaand beter de November Feestmaand noemen. Want het is zo'n cadeautje. En het is zo gezellig in de Facebookgroep. Ontvangen blijft natuurlijk fantastisch, maar geven is toch wel de vergrotende trap van ontvangen. In de besloten Faceboekgroep delen we veel van onze acties. Niet omdat het moet, maar omdat we er zoveel lol in hebben, dat geven. Ik laat jullie dan ook graag een paar van mijn acties zien.

Maar eerst vertel ik jullie over een paar mooie, kleine organisaties. Waarover jullie mij tipten naar aanleiding van mijn vraag, welke kleinschalige organisaties wel wat aandacht of een donatie mochten ontvangen.

Zo werd ik geattendeerd op Villa Vacht, een organisatie die zich specialiseert in de opvang van en zorg voor verlamde katten. Een prachtige organisatie, ga echt eens kijken op de website, de liefde en betrokkenheid spat er van af. Als je Villa Vacht wilt helpen, vrijwilligers zijn altijd welkom. Net als donaties. Heel handig, op de website kun je zien waar de Vachtjes, oftewel de katten, op dit moment behoefte aan hebben. Deze producten, zoals voer en incontinentiepads kun je zelf brengen of laten bezorgen. Maar geld doneren is natuurlijk ook altijd een optie.

Ook kreeg ik een bericht over Happy Granny for Malawi. Deze organisatie kun je volgen via Facebook. Happy Granny for Malawi zorgt op kleine schaal voor voedsel voor wezen in Malawi. De plattelandsbevolking daar lijdt al jaren onder voedselschaarste. Twintig kinderen en hun opvanggezinnen ontvingen vorig jaar voedseldonaties ontvangen en ook zijn er zaden en gieters gestuurd. Hiermee kan de bevolking hun eigen planten kweken. Met lokale hulp. Ga even kijken, donaties zijn altijd welkom!

Een club naar mijn hart (nu niet denken dat ik de andere organisaties niet tof vind he?) is Kinderzwerfboek. Ik blijf nu eenmaal een boekenwurm, van kleins af aan al. Kinderzwerfboek wil zoveel mogelijk kinderboeken laten zwerven door Nederland, zodat ieder kind kan lezen. Want lezen is zo ontzettend belangrijk. En leuk natuurlijk. Kinderzwerfboek kun je op meerdere manieren steunen. Bijvoorbeeld door zelf boeken te laten zwerven. Superleuk! Maar ze zijn ook op zoek naar vrijwilligers. En een donatie is ook mogelijk. Kijk voor meer informatie op de site of op Facebook.

En dan nog een organisatie waarvan ik de twee dames ken die haar runnen. Ik weet dus hoe hard ze werken en wat ze allemaal opofferen voor hun stichting Help de Zwerfkat in Uithoorn. Help de Zwerfkat vangt katten op die door hun achtergrond niet herplaatst kunnen worden. Er is ruimte voor 65 katten en geloof me, die 65 plekken zijn altijd bezet. Tot een van de cliënten overlijdt en zo een plekje vrijmaakt. Bizar toch, hoeveel dieren er zomaar op straat rondlopen? Ook Help de Zwerfkat kan altijd hulp gebruiken, voor meer informatie kun je terecht op Facebook en hun website.

Binnenkort laat ik een paar highlights van mijn geefacties zien, voor nu wens ik jullie een hele fijne winderige zondag! Enne...
Wat zit je haar leuk!


Groeten, Mirjam

maandag 14 november 2016

Ik kreeg een Liebster Award!



Carolien van Lien's Keetje rijkte onlangs de Liebster Award uit en hij ging naar mij! Wat een eer, dankjewel Lien! De Liebster ontvang je niet alleen, je mag hem ook doorgeven. En je mag tien vragen beantwoorden. Dit waren de vragen die Lien mij stelde:

Op welke leeftijd werd je vegetariër?

Dat weet ik niet precies. Ik ben niet van de ene op de andere dag gestopt met het eten van vlees. Ik heb langzaam afgebouwd, om te wennen. Als eerste stopte ik met het eten van varkensvlees. Varkens zijn intelligenter dan honden. Toch stoppen we het ene dier in een kooi waar hij z'n kont niet kan draaien en mag het andere bij ons op de bank liggen. Dat voelde zo verkeerd. Beetje bij beetje stopte ik ook met het andere vlees. Dat is zo'n vijftien jaar geleden, denk ik.

Welk blog of IG account op het gebied van vegetarisch eten kun je aanraden?

Als je inspiratie wil opdoen over vegetarisch of veganistisch eten, dan is de site van De Groene Meisjes een mooi begin. Je kunt daar ontzettend veel onderwerpen vinden, het gaat niet alleen over voedsel, maar een hele 'groene' life style.

Welke drie andere blogs of IG accounts volg je graag?

Het Keetje van Lien natuurlijk! Lien schrijft heerlijk herkenbaar met haar vlotte pennetje / toetsenbord. Met Ing Things begin ik graag mijn morgen. Ingrid maakt prachtige foto's van haar kleine huisje en haar omgeving. En ze schrijft er zo heerlijk melancholisch over... Van Martine's blog Min of Meer geniet ik ook. Ze schrijft openhartig en toegankelijk over haar manieren om te budgetteren, hoe ze met ME omgaat en haar vier katten. Doet u mij nog maar een bakje koffie.

Wat is je favoriete kookboek?

Dat heb ik niet. Ik krijg iedere week mijn groentepakket, een soort verrassingspakket. De kweker stuurt van te voren keurig een mail hoor, met de inhoud van die week. Maar ik vind het gewoon veel leuker om het pakket te bekijken als ik het ophaal. Soms doe ik een dansje, zo blij ben ik dan met de inhoud. Soms vind ik het wat minder... Zo heb ik nog steeds geen idee wat ik met witte kool aan moet. Maar goed. Ik kijk liever op internet, dat vind ik een stuk makkelijker. Ik gebruik de zoekterm 'vegetarisch' of 'veganistisch' en huppekee, allerlei heerlijke recepten rollen zomaar uit mijn computer!

Wat is het mooiste boek (roman) dat je ooit gelezen hebt?

Oei.. Ook al zo'n lastige. Ik houd van boeken met veel fantasie, zoals 'De Vrouw van de Tijdreiziger' van Audrey Niffenegger. Prachtig! Ik blijf het herlezen. Een boek in dezelfde trant als 'De Vrouw van de Tijdreiziger' is 'The Night Circus' van Erin Morgenstern. Heerlijk mysterieus! En dan iets van een heel andere orde: De Zwijgster van Chahdortt Djavann. Geloof me, dit boek laat je niet snel los.

Heb je het afgelopen jaar iemand ontmoet die jou geïnspireerd heeft?

2016 was voor mij natuurlijk het jaar van de boventalligheid. Vol met nieuwe ervaringen, zo ging ik voor het eerst naar het outplacement bureau, voerde ik netwerkgesprekken, volgde ik nieuwe cursussen. En ging ik naar de haptonoom. Overal ontmoette ik natuurlijk nieuwe mensen. En ik zag nieuwe kanten van mensen die ik al kende. Heel bijzonder. Van ieder van hen heb ik zoveel geleerd. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Met welke bekendheid wil je graag uit eten en waarom?

Nou heb ik niet zoveel met bekendheden, maar goed.. Met Cleopatra wil ik wel een keer een vorkje prikken. Toch eens vragen hoe dat zat met die ezellinnenmelk. En die mannen. En met Audrey Niffenegger, eens vragen waar zij haar inspiratie vandaan haalt en of ze me wat schrijftips kan geven.

Welke foto is jou het meest dierbaar?

Dat is een foto van mijn vader, ongeveer een half jaar gemaakt voordat hij overleed aan de gevolgen van chronische leukemie en COPD. Op de foto straalt hij zo'n zin om te leven uit, zijn ogen stralen. De ziekte zou hem er niet onder krijgen!

Wat is je guilty pleasure?

Ik zing graag in de auto of onder de douche. Lekker galmen en dan het liefste 'Laat me alleen' van Rita Hovink. Prachtig! Er is ooit tegen me gezegd dat ik niet kon zingen, dus ik moest wel wat overbruggen om hardop, voluit te zingen.

Wat is je grootste kringloopgeluk ooit?

Een tijdje terug kwam ik het boek 'Het roodleren Dagboek' van Lily Koppel tegen in de kringloop. Daarin vertelt de schrijfster over de vondsten die ze ooit in een container deed. Van die ouderwetse gigantische hutkoffers met prachtige danskleding, je weet wel, in de stijl van de Titanic. Brieven, balboekjes, hoeden.. En een roodleren dagboek dus! Zo'n ontdekking heb ik helaas nog nooit gedaan, maar wie weet.. Tot die tijd is Anne, la petite Francaise, mijn grootste kringloopgeluk. Uit het asiel!

Als je geen Franse buldog mocht kiezen, welk ras was het dan geworden?

Ik ben per ongeluk bij Anne uitgekomen. Eigenlijk was ik op zoek naar een boxer, omdat ik er al twee had gehad en het ras geweldig vond. Op dat moment zaten er echter geen geschikte boxers in het asiel, dus ging ik verder kijken. En zo kwam ik uit bij Miss Anne. Ik zou niet zo gauw teruggaan naar een boxer, door haar kleine formaat kan ik Anne bijna overal mee naartoe nemen en dat is toch wel erg makkelijk. Ik denk dus dat ik voor een mops zou gaan of een Brusselse Griffon, van die hondjes met een baard. Geweldig!


En dan mag ik de Liebster doorgeven. Dat doe ik aan de volgende blogs: De Biobloghurt, ook wel bekend als De Verdubbeldame, Firma Fluitekruid en Martine's 52 druppels Alledrie de dames ken ik via de November Geefmaand, zijn gewoon hartstikke gezellig en een loopt er zelfs regelmatig met een vergiet op haar hoofd... Ga dus vooral even kijken.

Fijne week weer lieve mensen! X


maandag 7 november 2016

Niet voor de poes


Ik houd van stadskatten. Ze zijn zo fotogeniek! Als ik een paar dagen op stap ben, worden er altijd wel een paar op de foto gezet. Afgelopen week was ik in Nijmegen, in de Hezelstraat. Daar zat een favoriet eettentje en daar wilden we een hapje doen. Helaas, de eigenaresse is gestopt. Overspannen, het was allemaal te veel, ze gaat nu op zoek naar een nieuwe uitdaging. Toevallig troffen we haar bij de overdracht. Of de nieuwe eigenaren ook veganistisch gaan koken? Nope. De eieren stonden al in de koelkast. ;)

Veganistisch

Deze maand eet ik dus veganistisch en dat is best nog een uitdaging, hierzo in het zuiden. Thuis lukt het me prima, er staan genoeg gerechten op internet. In de horeca is het een ander verhaal. Of er staat helemaal niets zonder dierlijke producten op het menu. En als het wel veganistisch lijkt, kun je het toch maar beter navragen, want vaak zit er stiekem toch room of iets dergelijks in. Maar goed, we belandden uiteindelijk bij een fijn ander tentje waar we heel erg lekker en veganistisch aten.

Rubens

En we zagen dus deze Rubensiaanse knapperd! Bij de deur van de slager. :) Meneer heeft er zeker een uur of twee gezeten. Nu is het wel November Geefmaand, maar ik besloot toch niets te geven. Want volgens mij komt Poes niets te kort en ik denk ook niet dat meneer voor de magere runderlapjes gaat.. Groetjes, fijne week allemaal!






maandag 31 oktober 2016

I'm in the garden


De laatste tijd zit ik nogal eens in een moestuin. Niet om te tuinieren, de groene vingers hebben zich nog steeds niet aangediend. Maar om te genieten. Van de zon, het zalige eten, en het prachtige uitzicht. Deze keer was ik bij Wereldtuin Verdeliet, in Cuijk. Daar werd een “Poëtisch Ontbijt” georganiseerd, er werd uit eigen werk voorgedragen, gemusiceerd en ontbeten. In een kas.

Ontbijt

Afgelopen lente was ik voor het eerst bij zo’n poëtisch ontbijt, onder het mom van: doe eens iets anders. Was de poëzie niets, dan had ik in ieder geval gegeten. Kon niet mis, vond ik. En het was geweldig! De sfeer, de poëzie en ja, ook het eten was goed. En dus ging ik deze keer weer.


Poëzie moeilijk?

Lezen jullie wel eens poëzie? Ik nooit, ik grijp veel makkelijker naar proza en non-fictie. Ik heb ook altijd het idee dat poëzie moeilijk is. Geen idee waar de goede man of vrouw het over heeft. Laat maar. Mocht je dat nou ook menen, dan heb ik goed nieuws. Het valt reuze mee! Vooral als een gedicht voorgedragen wordt, je de stem van de dichter hoort en het gevoel erbij meekrijgt. Poëzie laat je mijmeren, denken, voelen. En heel erg genieten.


Rise and shine

En dus ging ik deze keer weer. Best vroeg, om acht uur opstaan op een zondag, maar het was het zo waard! Deze keer werd er iets heel bijzonders voorgedragen. Herman Verweij en May Rooijakkers droegen voor uit de bundel ‘Zolderbrieven’. Herman schreef de gedichten in deze bundel naar aanleiding van de correspondentie tussen zijn ouders tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Dwangarbeid

Herman’s vader verrichte dwangarbeid in Duitsland en moeder, acht maanden zwanger, bleef alleen achter. Uiteindelijk verbleef vader zo’n acht maanden in Duitsland en in deze periode schreef het stel elkaar meer dan honderd brieven. Na het overlijden van vader, in 1996, vonden de kinderen de correspondentie van hun ouders. Herman’s bundel verscheen afgelopen jaar en je voelt in zijn gedichten de afstand en tegelijkertijd het nabij zijn tussen het paar. Heel bijzonder.


Sprookjes

Ook Marion Steur droeg voor uit haar werk. Prachtig! Ze heeft een sprookjesachtige wereld gecreëerd, met kasteelheren, zondebloemen en eenhoorns. Waarin begrippen opeens een heel andere betekenis krijgen. Of misschien hadden ze die betekenis al lang en zag ik ze ze nu opeens. Die wereld schetst ze niet alleen met haar woorden, ze schildert ze ook. Alweer, heel bijzonder.

Verdeliet op Facebook

Ook een keer een van deze mooie evenementen meemaken? Like dan de pagina van Wereldtuin Verdeliet op Facebook en je wordt op de hoogte gehouden. Dit jaar is er geen ‘Poëzie in de Kas’ meer, maar in 2017 beslist wel weer. En als je dan toch in de buurt bent, kun je ook een bezoekje brengen aan die ene bijzondere, (not so) Little Free Library in Gassel, de Prins!

maandag 24 oktober 2016

November Geefmaand

Spontane Geefactie bij de Appie

De bladeren vallen van de bomen, 's ochtends laat ik de hond weer uit in m'n winterjas en deze week ga ik echt mijn winderdekbed op het bed doen. Nee, dit is geen klaagzang over de herfst, dit is een aankondiging. :) Het is namelijk bijna november. En dat betekent dat de November Geefmaand weer van start gaat. Ik weet niet met hoeveel we zullen zijn en dat maakt ook niet uit. Met z'n 25-en schat ik zo zullen we weer iedere dag gaan geven. Dat kan van alles zijn, cadeaus, geld, een glimlach. Ieder jaar leg ik wel een verrassingspakket ergens neer, stuur ik kaartjes, probeer (hey, ik ben ook maar een mens) ik wat aardiger te zijn voor de medemens.

Onvoorwaardelijk geven

Er was best wel wat discussie over dat geven. Want hoor je dat niet iedere dag te doen? Hoor je de rest van het jaar ook niet iets over te hebben voor een ander? Is het niet vreselijk opdeborstklopperig, zo'n maand? Tja. Iedereen mag natuurlijk vinden wat hij of zij wil, vooral lekker doen. Samen met de rest van de groep maak ik in november de wereld een klein beetje mooier. Dat vind ik leuk om te doen. En ja, daar word ik blij van. En nee, daar gaat mijn neus echt niet verder van omhoog staan, hoor. Mocht iemand anders dat wel vinden: veel plezier ermee.

Geefacties

Een paar geefacties heb ik al bedacht, hoewel ik niet de hele maand ga volplannen. Ik laat het gewoon op me af komen. Maar ik ga in ieder geval de hele maand veganistisch eten, hmm, daar mag ik wel wat voor voorbereiden, realiseer ik me nu. Vorig jaar stuurde ik iedere dag een kaartje, dat ga ik nu niet doen. Althans, ik ga wel post versturen, maar niet iedere dag. Ik zie wel hoe dat loopt, waar ik zin in heb. Ook wil ik kleine non-profit organisaties steunen met een gift. En natuurlijk ga ik een donatie doen aan de Little Free Library bij mij om de hoek.

Suggesties

Mochten jullie nog organisaties kennen waarvan jullie vinden dat ze meer aandacht verdienen, dan hoor ik het graag. Misschien kan ik wat voor ze betekenen, wat geld doneren, informatie delen op Facebook, zoiets. Wil je een kaartje op de mat? Laat het me weten! Andere ideeën en suggesties zijn ook altijd welkom.

Doe je mee?

En natuurlijk: als je mee wilt doen, meld je dan vooral aan! Dat vinden we gezellig. Dat kan via deze link op Facebook: https://www.facebook.com/groups/geefmaand/ Het is allemaal heel laagdrempelig, je hoeft ook niet iedere dag iets te doen. Posten mag, dat is van harte welkom, maar als je alleen wilt volgen, dan is dat uiteraard ook prima. Zie ik je daar? X

dinsdag 18 oktober 2016

Oude en nieuwe herinneringen



Overal pompoenen!

Herfst 2015

Afgelopen jaar reed ik in mijn Kaatje over de ring van Antwerpen. Het was oktober, koud en grijs. Al bonkend over het geweldige wegdek van onze zuiderburen, keek ik naar het miezerweer en het vele vrachtverkeer en vroeg ik me af waarom ik mijn zomervakantie ook alweer in België wilde doorbrengen. Iedereen (nou ja, mijn manager en de collega van de verkoopster in de winkel waar ik een warm vest voor de vakantie kocht) vierde vakantie op de ABC-eilanden en poor little me ging weliswaar ook naar een zandstrand, maar wel van een beduidend minder allooi. Sorry lieve zuiderburen, maar op dat moment verkoos ik toch echt een bikini boven m'n winterlaarzen. Ik nam me op dat moment dan ook ferm voor het helemaal anders te doen in 2016.

Retraite

Waarom ik mijn vakantie in oktober vierde? Ik zou op retraite gaan en ik wilde daarna niet meteen weer terug aan het werk. Beetje jammer dat de retraite een paar weken voor de afgesproken datum geannuleerd werd. Uiteindelijk bleek dat gelukkig helemaal niet erg te zijn. Ik werd door de abdis van het klooster uitgenodigd om een weekend zonder programma daar door te brengen en dat was heerlijk. Waarschijnlijk veel fijner dan met programma, omdat ik nu heel veel tijd voor mezelf had, zo heb ik uren in de tuin gezeten met een boek. En ik had bracht tijd door met de nonnen, hoe bijzonder is dat?

Welkom in Gent!

Herfst 2016

Wil iemand raden waar ik afgelopen weekend was? Juist, in België. Aan de kust. :) Op vakantie. Ik zat vrijdag weer op die zelfde ring, gezellig tussen allemaal Belgische, Poolse en Hollandse truckers. En opeens bedacht ik me dat ik me een jaar daarvoor toch iets voorgenomen had... Ondanks het weer was het weekend vorig jaar heerlijk hoor, ik heb enorm genoten. Alleen die kou. Het is toch wel erg fijn om de zon op je gezicht te voelen. Afgelopen weekend werden we op onze wenken bediend, zalig!

Op weg in Belgie

Hoewel de locatie bijna hetzelfde was, werd het toch een heel ander weekend. Mede mogelijk gemaakt door de Belgische infrastructuur, Google Maps, onze netwerkverbinding en laten we de hand in eigen boezem steken, onze blik op de zaken. Ik zal jullie niet met alle details lastig vallen, houd het er maar op dat we onderweg flink wat onverwachte sight-seeing gedaan hebben. Een hoogtepunt en tegelijkertijd dieptepunt was toch wel het ziekenhuis van Gent. Waar we zomaar opeens over de parking reden. Terwijl we toch echt naar Brugge wilden. Tja, een paar keer de verkeerde afslag nemen en je staat zomaar in een andere stad. En als de navigatie je dan allerlei achterafsteegjes in stuurt en de snelweg in geen velden of wegen te bekennen is, dan is het zo een uur later.

Welkom in het hotel


De reis is niet de bestemming of zoiets

Het lukte ons best goed om ons voor te houden dat de vakantie niet pas op de plaats van bestemming begon enzo en ach, wat is een uur.. Toch waren we wel erg blij om in ons hotel aan te komen. Met een echte pint werden we verwelkomd en toen we die op hadden, liepen we in dronkemanspas naar onze kamer, waar het leek alsof we de honeymoonsuite hadden. We hadden gewoon een hemelbed! En het bad was zo groot dat de buren er ook nog bij hadden gekund. Nee lieve mensen, ik vertel niet waar het hotel is en hoe het heet, dadelijk is er voor ons de volgende keer geen plek meer. ;)

Weer op pad

De volgende dag gingen we naar het Zwin, een prachtig natuurreservaat aan de kust. Zegt men. Want we hebben het niet gezien. Weer verkeerd gereden. Een omleiding, een wegversperring en een navigatie die het allemaal niet in de gaten had.. Niet echt handig. Met de frustratie van alle eenrichtingsstraatjes in Gent nog vers in het geheugen besloten we door te tuffen naar Blankenberge. Want daar bleken we opeens naar op weg. Best bijzonder, want dat was precies de plek waar ik niet naartoe wilde.

Verwenkoffie, geweldige naam, toch?

Blankenberge

Lang, lang geleden was ik daar namelijk. Met mijn allereerste vriendje. Zo leuk eindigde die relatie niet, dus om daar nu weer in een hotel te gaan zitten? Nee, bedankt. Blijkbaar had Blankenberge nog een appeltje met mij te schillen, dus daar gingen we! En het was heel erg fijn. Blankenberge is veel mooier dan ik me kon herinneren. We hebben heerlijk relaxed in een koffietentje vlak bij het strand gezeten, van de zon genoten en wat door het centrum geslenterd. Veel was nog hetzelfde, veel was natuurlijk heel anders. En daar kwamen de herinneringen. Niet eens zozeer aan het ex-vriendje, maar meer aan zijn ouders.

Paradijsvogels

Een bijzonder paar, zeker in het dorp waar ik opgroeide. Nogal een gesloten gemeenschap, ons kent ons en doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Waar het in mijn tijd (oma vertelt, ha!) nog vrij bijzonder was om te gaan studeren, de meeste meisjes gingen achter in de supermarkt werken en de jongens gingen de bouw in. Zeker in de wijk waar mijn ex-schoonouders woonden. Deze twee paradijsvogels waren 'import' maar werden, in tegenstelling tot veel andere buitenstaanders, wel geaccepteerd. Het hele dorp roddelde wel over hen en de innige vriendschap die ze met een ander stel onderhielden (need I say more?), maar dat was voor hen niet interessant. Ze gingen gewoon hun eigen gang. Dat was ik niet gewend.


Mr & Mrs Down Under

Buiten de box

Voor mij, opgevoed door ouders die behoorlijk behoudend en bepaald niet genegen tot het verkennen van grenzen waren, die het wel erg belangrijk vonden hoe de buurt en de familie over hen dachten, is dit paar erg belangrijk geweest. Zij lieten me zien hoe het ook kan. Dat de wereld groter is dan mijn geboortedorp. Dat het okay is om grenzen op te zoeken en te overschrijden. Dat iedereen zijn dingen op eigen wijze doet en dat dat prima is. Ze hebben me een groot geschenk gegeven. Zo zittend op dat bankje in Blankenberge, in het oktoberzonnetje realiseerde ik me dat opeens. Wat was ik blij dat Blankenberge zo op mijn pad kwam!

Brugge

Na Blankenberge gingen we naar Brugge. In een keer goed gereden! Ook daar liggen veel herinneringen. De laatste keer dat ik daar was, was met het werk. Het koffietentje waar ik met mijn collega's een bakkie deed tussen het winkelen werk door, zat er nog. Hup, fotootje getrokken en naar de oud-collega's gestuurd! Ook alle boekhandels zaten er nog. Jammer dat we tegen sluitingstijd aan kwamen, we moeten dus echt een keer terug. Gelukkig waren er genoeg biertentjes en restaurantjes open om ons te vermaken. En de sight-seeing was ook nice, Brugge blijft een heerlijke stad. Heel bijzonder, zo goed ben ik niet in navigeren, maar in Brugge liep ik rond alsof ik vorige week nog was geweest.

Hij woont gewoon in Brugge!

Op bezoek

Zondag gingen we op bezoek bij mijn vriendin Trui, en jaja, zomaar, zonder haperen, in een keer de weg gevonden! We gingen het nieuwe huis bewonderen, bijkletsen, de omgeving bekijken. En ook dat was heerlijk. Je hoeft elkaar niet heel vaak te zien om het goed te hebben. En toen was het alweer voorbij.. En reden we, onder het toeziend oog van een gigantisch grote maan, weer naar huis. En weer in een keer goed! En we komen beslist een keer terug, we hebben zoveel moois gezien en nog zoveel niet. Jaja, zoals het Zwin. ;) Maar ook de art deco wandeling in Blankenberge willen we nog doen en de wandeling over de Eerste Wereldoorlog. Tot snel weer mooi Belgie! X

maandag 10 oktober 2016

Over keelontsteking, spuiten en antibiotica

"Je laat je niet afschepen, he?", appte Ogma-collega en mede-koortshoofd naar me. Twee dagen daarvoor had ik al een keer naar de huisarts gebeld en vertelde de assistente me, na samen de checklist doorgenomen te hebben, dat het allemaal wel meeviel en dat ik het maar even moest aankijken. Keelpijn was inderdaad pijnlijk, maar er was helaas niet veel aan te doen. Het devies was: rustig aandoen, veel drinken en zuurtjes tot me nemen.

Rust

Tja. Vooruit dan maar. Braaf slingerde ik Netflix maar weer eens aan, deed wat dutjes en at zoveel drop en ijs tot ik er genoeg van had. De keelpijn werd alleen niet minder en de verhoging ook niet. Best leuk, dat advies, alleen jammer dat het niet echt opschoot. Eten ging inmiddels helemaal niet meer, zelfs brood in soep gedoopt kreeg ik maar met moeite weg. Laat staan paracetamol, en das niet handig.

Abces

De huisarts toch maar weer gebeld en deze keer mocht ik wel komen. "Ik zie het al, je hebt een keelontsteking. En een abces. Ik stuur je naar de KNO-arts.", aldus mijn huisarts. Wow, dat ging snel, van 'nog even aankijken' naar 'ik stuur je naar het ziekenhuis'. "Umm, wanneer dan?", vroeg ik redelijk beduusd. "Nu. Het kan zijn dat ze het abces in ziekenhuis leeg willen halen. Als dat spontaan knapt, ben je nog niet jarig." Dat klonk me nou niet echt aanlokkelijk in de oren, maar goed. Geen keus dus.

KNO

Bij het ziekenhuis werd ik met open armen ontvangen. En spuit. ;) De huisarts had me nog geprobeerd gerust te stellen door te zeggen dat de KNO-arts in 90% van de gevallen alleen antibiotica gaf. Zal best, maar ik zat dus in de 10%. Het viel me mee, die spuit in m'n keel. Bij de tandarts doet het tenslotte ook zeer.

Apotheek

Even later stond ik zonder abces en met halve apotheek weer buiten. Antibiotica tegen de keelontsteking, paracetamol tegen de koorts en mocht de paracetamol niet helpen, nog een andere pijnstiller. Of ik last van m'n maag had. "Nee, hoezo?" "Als je die andere medicijnen gaat slikken, dan kun je het beste maagwandbeschermers erbij slikken." Fantastisch.

Bijwerkingen

Ik ben oprecht blij hoor, dat antibiotica bestaat. Alleen die bijwerkingen... Ik was er al voor gewaarschuwd toen ik m'n medicamenten kreeg overhandigd. En dan zijn tien dagen best lang. Maar goed, die zijn inmiddels ook weer voorbij en nu ben ik weer helemaal happy. Het hoest, kuch en rochelseizoen is duidelijk aangebroken, iedereen heeft er om me heen last van. Tja, je bent trendsetter of je bent het niet. :) Kortom, ik ben er weer, lieve mensen! X