Weg is weg - Update zoveel

Gisteren was ik bij het asiel hier in de buurt. Niet om een van deze knapperds op te pikken, vindt Anne niet goed. Mme wil graag de enige Queen of the House blijven. Ik had nog een zak brokken staan die ik bij een actie had gekregen. Ook al eet Anne dit soort brokken niet, ik doe toch altijd mee. Er zijn asiels die gesponsord worden door voerfabrikanten, maar het asiel hier niet. Ze kunnen dus altijd voer gebruiken. En ik had nog wat andere dingen; een tekentang, een voerbakje, een kleed voor over de bank. Mooi voor het asiel! En wat zaten er veel kittens.... Zo schattig! Als je naar het kantoortje van het asiel loopt om de spullen af te geven, kom je eerst langs de kattenkamers. Slim gedaan! En als ze dan op je afstuiven: *smelt*. Klein nadeel van al die schattige minilijfjes: je kunt ze bijna niet fatsoenlijk op de foto zetten. Ik heb boel foto's met lijf, maar geen koppie. Of alleen met staart. Niet handig moppies!  

Toen ik terug naar de auto liep, zag ik deze knapperds zitten. Echt tof vonden ze het niet om op de foto te gaan. Er werd geblazen! Okay.... Papperaza gaat wel weer naar huis. Sorry, hoor!

Omdat ik nog steeds minder, minder, minder spullen wil hebben, ben ik maar weer eens door m'n boekenkast gegaan. Althans, de boekenkast waarin de boeken staan die ik wil verkopen. En deze keer echt goed. Ik heb deze boeken al heel lang op Bol.com staan, maar het schiet niet op. Ik heb al lang geen aanvragen meer gekregen. Bovendien vraagt Bol steeds meer commissie, ik ben er wel een beetje klaar mee. Daarom heb ik deze stapels op Marktplaats gezet. Leuk voor op vakantie, aan het zwembad of in Villa Balkonia! Helaas nog geen gegadigden... Jammer. Gelukkig is het over een week Zwefboekendag, dan kan ik weer wat boeken op zwerftocht sturen!

Dat gezegd/geschreven hebbende: laatst was ik toch in Brugge? Daar heb ik weer wat boeken meegenomen. Tja, kan het blijkbaar toch niet laten. Een doorgeefboek uit de kast van het hotel (ik heb er daar ook een achtergelaten, ha!) en twee gloedjenieuwe boeken uit zo'n echte ouderwetse boekhandel, waar je een leesbril mag lenen en waar er gevraagd wordt of ze je mogen helpen. Dan wil je toch de hele boekhandel leeg kopen? Een volgende keer meer over mijn boekengelukjes!

Fijne zondag allemaal, X     

  

Reclame

Voor mij! En voor Cardcetera. Op deze one-stop-postcard-shop kun je de rubriek The Postcard Cure vinden. Iedere maandag wordt deze remedie tegen de Monday Blues gepost. Zes kaarten binnen een thema kun je dan met een leuke korting bestellen. Dan word je toch blij van?

En deze week heb ik de Postcard Cure geschreven! Mijn thema is in het NU leven, hier kun je mijn zes tips en mijn zes kaarten vinden. Neem je even een kijkje? Vind ik leuk!

Eastenders oftewel de Stratenmakersopzeeshow

Oooo, dat straatje hier.. Ik heb er toch wel eens over verteld? De cast van een soap is er niets bij; de buurvrouw met het haar op de tanden, aka de Postduif, aka de Pitbull, de overburen Dhr. Wat en Mevrouw Half-Wat en nog veel meer amusante karakters. Vandaag had ik ook een rol! Die van nieuwsgierige buurvrouw, loerend door de jaloezieën (heb ik niet, maar U snapt wat ik bedoel), compleet met duster en krulspelden. Plaatje compleet?

Een paar maanden geleden viel er een brief in de bus. In de straat van Kaza Maria zouden graafwerkzaamheden plaatsvinden. Een week zou ze niet met haar voiture bij de Kaza kunnen. Ach, er zijn ergere dingen. Laat maar komen. Die week liep wat uit. De stoep bleef open, maar er werden planken over het losse zand gelegd. Met wat kunst- en vliegwerk bleef de Kaza bereikbaar. Beetje jammer dat de communicatie niet zo vlotjes verliep. De heren hadden toch echt op de mat gestaan om te zeggen dat de straat weer open zou liggen. Echt. En ook om te zeggen dat er in de Kaza wat vervangen moest worden. En dat ze daarvoor niet alleen in de gang moesten zijn, maar ook in the living. Vernam Maria van de Buuf. Achteraf. Toen ze al op de werkschoenenmetstalenneuzen door de hut gebanjerd waren. Pardon?

Toch maar eens gebeld om te melden dat de communicatie graag rechtstreeks gedaan zou worden, in plaats van via de Postduif van hiernaast. En dat het allemaal toch wel een stuk langer duurde dan de aangekondigde maand. En dat er opeens krassen op de oprit zaten. Volgens de Buuf zouden de heren machinisten botsautootje hebben gespeeld. Niet alleen bij mij, ook bij haar. Zou vanzelf wegtrekken, zei de meneer aan de telefoon. En ja, dat Maria nooit thuis was als de heren aanbelden... Konden zij ook nix aan doen. Goed, na een maand zouden we elkaar weer spreken. U raadt het al? Na een maand waren de strepen niet weg en was ik ook niet gebeld.

"Niet weg? Vervelend, maar goed, dan gaan we naar een Passende Oplossing zoeken. Mijn collega belt U snel terug." Vriendelijk aangegeven dat als Collega niet snel zou bellen, ik iemand anders zou bellen. ;) Als een boer met behoefte aan een wortelkanaalbehandeling vluchtte hij de auto in. Maar ja... Ik werd niet snel gebeld. Ook niet langzaam. Dus ik moest wel opnieuw bellen. Drie dagen later, meerdere eenzijdige gesprekken met voicemails en "Nee, daar weet ik ook niets van, ik vraag of hij terugbelt", later, kwam Mohammed toch naar de berg. Of andersom.

"O ja, die passende oplossing. Nee, we gaan niet de boel opnieuw straten. Ja, alleen het stukje (na!) dat beschadigd is. Ja, dan houdt U kleurverschil."  En toen was ik het beu. Ik was niet de enige met schade. Mevrouw de Pitbull er dus op afgestuurd. En bij haar werd de boel wel gestraat, helemaal! Hey, das nie eerlijk! De berg dus maar weer gebeld. "Nee hoor, das een misverstand. Ik ga wel even bellen met de stratenmaker."

En daarom zat ik vandaag dus met m'n neus tussen de jaloezieën! Bij de Buuf met de haren op den tanden is tot op heden niet gestraat (ik heb geruchten over een Bram M. gehoord, wij nemen dit met een korrel zout) en de passende oplossing? Daar wordt nog aan gewerkt. Wat een rijk leven, he? Eastenders is er niets bij.


  

Mirjam Down Under in Brugge!

Mocht iemand zich afvragen of Mirjam Down Under er niet bij was, in Brugge. Jawel, hoor!

Gezellig bij Trui, met Kapoentje natuurlijk. 

  

Ook een fijn VW-busje!

 

Wat een knapperd, hè? 

En ze was met het busje! 

Uiteraard pool position geparkeerd op de Markt.

When in Rome, do as the Romans. Lekker, echte Belgische frietjes!

Ik ga naar Belgie en neem mee....

Tijdens mijn kindertijd was ik zeker van een ding (van wel meer dingen hoor!): iedere zomervakantie kwam tante Coba af. Ja, ze kwam af, want ze kwam helemaal uit Belgie! Hoe ze daar terechtgekomen is, is een bijzonder verhaal, maar daarover meer een andere keer. Tante Coba was een van de oudste zussen van mijn vader en zijn favoriete zus. Nou klitten ze allemaal nogal aan elkaar, waarschijnlijk omdat ze hun ouders vroeg verloren. Maar deze twee... Vier handen op een buik.

Ik kan me nog goed herinneren hoe ze kwam, de hele auto volgestouwd! Want ja, een vakantie van zes weken... Daar heb je nogal wat voor nodig. En dan al die mattaarten voor de hele familie! Makkelijk zal het voor mijn moeder niet zijn geweest, een gast aan tafel die zo lang bleef, de logeerkamer (oftewel mijn slaapkamer, ik sliep dan op een matras bij mijn ouders) overnam en zich met alles bemoeide. Want verlegen, dat was ze niet bepaald. Maar het was heerlijk om mijn vader te zien genieten en dat was mijn moeder veel waard.

Inmiddels komt tante Coba niet meer. Mijn vader is er niet meer en hoewel mijn moeder hem beloofde dat de deur altijd open zou staan voor tante Coba, is ze nog maar een keer afgekomen. Tijdens dat bezoek bleek dat de dames bijzonder weinig gemeen hadden. Zo is mijn moeder nogal van de Hup! en tante Coba is meer van de langzaamaanclub. Kopje koffie in de nachtjapon, boterhammetje (gesmeerd door de mams), babbeltje erbij... Tegen de tijd dat ze klaar was voor de dag, was die van mijn moeder al half voorbij. Eigenlijk hadden ze met name mijn vader gemeen.

Waarom ik dit allemaal vertel? Omdat ik afgelopen dinsdag ook afging! En ook mijn bolide was tot de nok gevuld. Okay, echt groot istie niet, maar toch. Ik had voor het werk een bijeenkomst in Brugge, en het meeste wat ik bij me had, was daarvoor. Voor mezelf had ik een minikoffertje bij me, en voor mijn collega's de bekende exportartikelen als kaas en stroopwafels. En blikken, want ik ging op de heenreis op bezoek bij Trui oftewel ons aller Miss Creatuurtje. Dat was me toch gezellig! Ik had beloofd m'n best te doen met het sociaal programma van het werk mee te doen. Maar ja.... Opeens was het te laat. Altijd een goed teken!

Het was fijn... Heerlijk gegeten, ontzettend genoten van het mooie weer en het fijne gezelschap. Gezellig gebabbeld, Kapoentje geknuffeld. Zo'n mooi voorbeeld van Klein Geluk. Oftewel: Groot Geluk. Prachtig om Grote Dochter te zien stralen, op weg naar de diploma-uitreiking (met lof geslaagd, bravo!) en een spannende, maar ongetwijfeld mooi nieuw hoofdstuk!

Het weerzien met de collega's was ook fijn, we zijn inmiddels met zo'n 75 man/vrouw! Dat was 13 jaar geleden wel anders.. We hebben een heel stabiel team, veel collega's ken ik dus al zo lang als ik er werk. Zo'n weerzien is dus erg fijn. We zijn weliswaar erg verschillend, de Russische/Oekrainse/Wit-Russische cultuur is gewoon anders dan die van ons en dat betekent voor mij dat ik heel bewust moet communiceren. Nou ja, moet... Het is in ieder geval erg handig! Soms moet ik heel duidelijk m'n kracht laten zien en soms m'n zachte kant. Laveren dus. Maar ach, bij de Nederlandse collega's is dat niet anders. :) En wat ik heel bijzonder (en prettig) vind, is dat we elkaar flink de waarheid kunnen zeggen, het enorm oneens met elkaar kunnen zijn, maar dat dat de relatie niet schaadt. Heerlijk! Geen onderhuidse vervelende dingen, geen gedoe van de vorige keer.

Gisteren reed ik weer terug naar huis, dacht U dat de bolide leeg was? Welnee! Want naast de kilo chocolade en de liters bubbels ging er nog iets mee terug: bergen energie! Overgehouden aan een heerlijk bezoek met zoveel fijne mensen. Waarvoor mijn grote dank.......... :)

En dan nog een kleine foto-impressie, enjoy!

De Bioboer by Mirjam Down Under

Laat ik het maar gewoon toegeven. Ik ben het liefste thuis. Ik mag dan wel regelmatig op het vliegtuig stappen naar exotische oorden (Rusland, ha!), maar thuis is het toch het fijnst. En helemaal op zondag. Zondag is mijn trutteldag, mijn nixdag. Regelmatig maak ik plannen om de hort op te gaan en als puntje dan bij paaltje komt, dan blijf ik toch thuis. Geen zin. Lekker thuis in de tuin of op de bank. Aanmodderen of aanlummelen. Een fijne kop koffie erbij, heerlijk!

Vandaag niet, vandaag ben ik helemaal naar Reek geweest. Jawel! Voor degenen die Brabant niet zo goed kennen: Reek ligt net achter Grave. Het was dus echt een wereldreis. ;) Anne's oppas zit er ook, dus ik kom regelmatig in het buitengebied van Reek. Jaja, Reek heeft een centrum en een buitengebied! En er zit een biokweker die vandaag open dag hield. Dat moest natuurlijk wel even gecheckt worden.

De wereldreis was zeker de moeite waard, nog nooit heb ik iemand zo bevlogen en interessant horen vertellen over courgettes, boswortelen en sla. Echt! Hebt U wel eens van de selderijvlieg gehoord? En wist U dat wilde sla stiekem helemaal geen sla is? En dat alles (zo'n twee hectare) met het handje geschoffeld wordt? Behoorlijk indrukwekkend!

Met een biowijntje en soeppie huppelde ik weer naar huis. Binnenkort wordt hier alleen nog met biogroenten gekookt. Met een beetje mazzel ben ik dan ook meteen m'n kookblock kwijt, mooi! Interesse? Klik hier voor meer info.

Nachtkastje

"Wat ligt er op je nachtkastje?", een van mijn lievelingsvragen in interviews! Of "Laat zien wat er in je koffer zit", ook zo'n leuke. "Waar mogen we je 's nachts voor wakker maken?" Das een makkelijke, sushi natuurlijk.

Misschien wat kneuterig, maar kan mij het schelen, ik vind dit leuk. Dus hierbij mijn nachtkastje. Heel handig, er past heel veel in. Is weliswaar niet de bedoeling, maar het gebeurt gewoon. Tja. Goed, op het tafeltje dus drie rijen boeken waar ik allemaal min of meer in aan het lezen ben. Slechte gewoonte nummer een. M'n concentratieboog is een stuk minder geworden sinds het wereldwijdeweb en de slimme foon, dus ik ben nogal eens geneigd naar een ander boek over te hoppen. Slechte gewoonte nummer twee: het einde alvast lezen omdat ik de spanning niet meer kan verdragen! Heel verrassend; dan boeit het boek me meestal niet meer. Stom...

Maar goed. Bovenop liggen Vlinderhuis van Sergej Koeznetsov, Nu komt mijn boek er echt! van Sandra Di Bortolo, The Golem and the Djinni van Helene Wecker en Duiveldans van Geurt Franzen. Rechts liggen De Kathedraal van de Zee van Ildefonso Falcones, Theo de Kroegterrier van James Herriot en Stormvogel van Conn Iggulden. Op een stapel achter deze boeken liggen Verrassing! van diverse schrijfsters, onder andere Lien van Het keetje van Lien, Forty Rules of Love van Elif Shafak, Het Grote Problemen Boek waar mijn verhaal over Anne in staat en Zonder Suiker van Anne Marie Reuzenaar. O ja, ook nog Groots & Meeslepend Leven van Nou Niestadt.

Okay, ik kom er nu achter dat ik zo'n zeven boeken min of meer aan het lezen ben. Van deze stapels dan, hè? Wat mijn favorieten van deze zijn? The Golem and the Djinni van Helene Wecker vind ik erg mooi, het gaat over twee mythische figuren die ieder hun weg moeten vinden in het moderne New York. En Forty Rules of Love van Elif Shafak was ook prachtig, inspirerend! Beide boeken zijn ook in het Nederlands verkrijgbaar. Op Amazon waren ze in het Engels toevallig goedkoper, vandaar. En ja, de boeken van James Herriot vind ik ook zo leuk! Lekker kneuterig, ik zie hem zo voor me, in z'n oude (en stinkende ;)) Landrover, honden erin en rijden maar! O ja, de Kathedraal van de Zee is tot nu toe ook prachtig Wat hebben we een mazzel dat we nu leven en niet in de Middeleeuwen....

Nu ben ik natuurlijk heel erg benieuwd wat er op jullie nachtkastjes ligt!