Kom je ook naar het Feel Good en Shop Event in Veghel?

Shoppen, ik heb er niet zoveel meer mee. Al die mensen en al die spullen die ik niet nodig heb. Veel te veel prikkels. Als ik al naar de Grote Stad, dan is het hoogstens twee keer per jaar. Even naar de winkels waar ik moet zijn en dan huppekee, in de auto en weer terug naar de Kaza. Doei!!

En toch sta ik dit jaar weer op het Feel Good en Shop Event in Veghel. Want daar is het wel leuk! Alles staat lekker ruim opgesteld, geen kans op hakkentrappen, dank u. Het publiek en de shophouders zijn ontzettend gezellig, altijd in voor een gezellige babbel. Mocht ik last van m'n bloedsuikerspiegel krijgen, dan is er plenty te eten. En dan zijn er ook nog heel veel activiteiten georganiseerd.

Mijn persoonlijke favorieten? Komen ze!

Circus Patz natuurlijk met hun prachtige avonturenverhalen!




Ben jij dol op verrassingen en hou je van ontdekken? Dan kun je bij Gelukjesdag terecht! Daar ben ik dus heel erg benieuwd naar!

No Waste Design met hun duurzame producten. Ik hoop dat ze heel veel tassen meenemen, ik heb er namelijk nog 1 nodig! ;) Heel gaaf, die zijn dus allemaal hartstikke milieuvriendelijk en geen een dier heeft ervoor het loodje hoeven leggen. Maar ze hebben nog veel meer en alles is duurzaam dus. Tof!

Jack Fudge met ja, fudge dus. :) Met bijvoorbeeld framboos - witte choco, maple - walnoot, en oreo. En citroen meringue, munt - chocola en drop. Hmm... was er niet iemand in mijn omgeving bijna jarig? :)

Hier MOET ik natuurlijk in, als rechtgeaard busjesliefhebster... En dat mag gelukkig, want het is een fotobusje van Fotobusje, tof he?

En dan kun je ook nog heel lekker eten, je tenen laten lezen, shoppen dus... Ik ga me wel vermaken! Komen jullie ook? Het is volgende week zaterdag en zondag in ons gezellige Veghel, aan de Noordkade. Je kunt daar een kaartje kopen, maar het kan ook online, op www.feelgoodshopevent.nl. Als je met mij in dat fotobusje wil, dat kan op zaterdag. :) Dus... Zie ik je daar? Gezellig! O ja, wil je weten hoe het vorig jaar was? Even hier klikken!

Vrouwendag - op hoge hakken of op de barricades?

Het zal niemand ontgaan zijn, het was woensdag Vrouwendag. Nu is dit al jaren mijn favoriete feestdag. Niet om het zoveeljarig bestaan van mijn onbesneden vagina te vieren of omdat ik in de jaren negentig van de vorige eeuw een bachelor haalde, na vijf jaar studie en halfommetjes drinken in de stamkroeg. Of omdat ik zo blij ben dat mijn geslachtsgenoten al zo’n honderd jaar mogen stemmen.

Vrouwendag in Rusland

Daar ben ik uiteraard reuze blij en dankbaar om, maar ik vind Vrouwendag vooral geweldig omdat in Rusland de dag is waarop vrouwen en masse in de watten worden gelegd. Mannen geven hun vrouw, minnares, vrouwelijke collega’s de meest waanzinnige cadeaus. En hun moeder natuurlijk.

Nederlandse heren, letten we even op? Met een bosje bloemen van het tankstation hoeven de Russen niet aan te komen. De dames krijgen gigantische bossen rode rozen, sieraden, kaartjes voor de nieuwste musical. Een tas, eau de parfum (de grootste verpakking uiteraard) of iets leuks voor in de sponde. Dat soort dingen. Waarom ik dat zo leuk vind? Ik heb jaren met Rusland en omstreken gewerkt, er kwam altijd wel een fijn pakketje mijn kant op. Eigenbelang dus, jazeker.

Op de barricades

Hier grijpen we Vrouwendag meestal aan om aandacht aan de onderdrukte vrouw te schenken. Althans, om aan te geven hoe slecht het nog steeds met vrouwenrechten gesteld is. En dat daar eindelijk eens een einde moet komen. Heel belangrijk natuurlijk.

Op social media werden dit jaar met name de stoere vrouwen gefêteerd. En dat verbaast me. Ik juich het natuurlijk alleen maar toe dat iedereen, van welk geslacht, afkomst, seksuele oriëntatie dan ook, op de zeepkist kan klimmen. Zijn of haar mening kan geven, over ieder onderwerp. Bedoelen we dat met stoere vrouwen?

Verschil maken

Ik heb het gevoel van niet. Voor mij voelde het alsof er verschil werd gemaakt. Tussen stoer en sterk aan een kant en zwak, niet noemenswaardig aan de andere kant. Wat is stoer en wat is zwak eigenlijk? Is het een beter dan het ander?

Kortom, ik heb er moeite mee. Het lijkt alsof wij vrouwen een bepaalde groep beter vinden. Wanneer is dat gebeurd? En waarom? Vrouwenrechten zijn er, net zoals Vrouwendag, toch voor alle vrouwen? Of je dat nu viert met een flinke bos rozen of met een stevig debat? Het lijkt wel alsof wij vrouwen dat onderscheid zelf maken en dat vind ik een slechte ontwikkeling.

Samen vechten voor rechten

Want vrouwenrechten zijn en blijven ontzettend belangrijk. En daar moeten we als een vrouw voor staan. En vechten. Of we dat nu op hoge hakken doen of in tuinbroek. Als thuisblijfmoeder of carrièrenajaagster. We zijn allemaal verschillend en zo zijn we goed. Diversiteit is goed. Pas als we dat erkennen, en elkaar erkennen in plaats van afvallen, dan kunnen we als een vrouw voor onze rechten staan.

Soft living

Ik pleit voor

het Grote Genieten

van de kleine geneugten van het leven.

Een paardenbloem uitblazen,

die zingende vogel als je 's ochtends de deur uitstapt.

Een handdoek die op de verwarming heeft gelegen,

ingestopt worden, zo strak, dat je je bijna niet kunt bewegen.

Een bloemetje, zomaar in z'n eentje,

een hartje dat je spontaan ergens tegenkomt.

In een keer de weg vinden,

een glimlach,

een spontane knuffel.

Dat ene boek vinden waar je al zo lang naar op zoek was,

bij iemand aanschuiven aan tafel,

een kaartje op de mat,

de eerste keer dat je naar huis rijdt in het licht.

Slow living.

Soft living.

Ik houd ervan.

Fijne week!

X

En dan nu... Netflix aan

Een paar getallen over de afgelopen week: ik was 2 dagen in Amersfoort voor het werk, 1 dag in Zaltbommel voor een training en 2 dagen in good old Boxmeer. Ik stond in 2 files, woensdag een half uur op de A12 en donderdag een uur op de A2. Toch bijzonder dat de navigatie bleef volhouden dat ik echt de snelste route had genomen.

Zieke Anne

Woensdagavond werd Anne niet lekker, ze gaf zo'n 5 keer over. Geloof ik, ik ben maar gestopt met tellen. Een paar keer was ik op tijd was om de achterdeur open te doen, de andere keren... Nou ja, je snapt het. Gelukkig was de oppas zo lief om donderdag met Mme naar de dierenarts te gaan. Daar kreeg ze een prik tegen de misselijkheid.

Die werkte behoorlijk goed, tot gisteravond en ze alles eruit gooide wat ze die dag gegeten had. En dat was dus rauw vlees. Ik kon mijn wortelstamp gelukkig binnenhouden. Net. Vanmorgen zijn we teruggegaan naar de dierenarts, waar Anne weer een prik kreeg. Plus medicijnen om de eetlust aan te zwengelen. Ik kreeg een rekening. ;)

Troostvoer enzo

Als compensatie voor deze enerverende week haalde ik voor mezelf een ferme reep chocolade. En wijn. :) En eieren, waarvan er 1 stuk bleek te zijn bij thuiskomst. Vervolgens donderde ik er nog 1 op de grond. Zou het misschien mijn week niet zijn?

Mijn derriere is nu in ieder geval op de bank geparkeerd en voorlopig kom ik er niet meer vanaf. Straks nog een flink aantal Valentijnskaarten schrijven #nietplakkenmaarsmakken en dan beginnen we morgen weer helemaal opnieuw. Fijn weekend lieve mensen! X

Klaagvrije maandag

Stel, het is Klaagvrije maandag en uitgerekend op die dag word je om vier uur ofzo wakker. Geen idee hoe laat precies, omdat je je je stinkende best doet nergens aan te denken en als een roosje weer in slaap te vallen. Het lukt niet erg en na een tijdje merk je dat je naar het toilet moet. Dat is maar een paar stappen van je warme bed verwijderd, maar toch. Je doet weer heel erg hard je best om ook dat te negeren.

Hoge nood

Maar ja, 'wat moet dat moet' en je moet naar het toilet. Je rolt dus onder dat zalige flannellen dekbed uit en sprint op je blote voeten naar de badkamer. Je doet je business, installeert je voor een verkwikkend restant van je nachtrust van zeker honderdtwintig minuten (positief benaderen!). Totdat je merkt dat je weer moet toiletteren. En dat terwijl de vorige keer toch echt maar een paar minuten geleden was.

Negeren werkt niet, je gaat weer naar je Badezimmer en komt tot de conclusie dat je een blaasontsteking hebt. De symptomen kunnen jullie vast zelf wel verzinnen en anders is good old Google er ook nog. Het werden dus hele lange honderdtwintig minuten. Gelukkig viel ik net voor de wekker in slaap en kon ik nog een paar keer snoozen.

Bij de huisarts

Niet fris en niet fruitig stond ik met m'n potje urine bij de huisarts. Of het ochtendurine was: "Ja, van half vijf." Ik kreeg geen schouderklopje. En of ik het gekoeld bewaard had: "Jazeker, tussen de kaas en de spruiten." De doktersassistente had er beeld bij. "Weet u dat we een nieuw protocol hebben? U hoeft alleen nog maar te bellen, dan leggen we de antibiotica voor u klaar. U hoeft geen urine meer te brengen."

Klopt, alleen werd de vorige keer het protocol genegeerd. Want ik had net iets te vaak een blaasontsteking gehad en de dokter maakte zich zorgen. Hartstikke lief, alleen gingen we wel het weekend in en zag ik mezelf al het hele weekend op de pot zitten.

Mijn vorige blaasontsteking

Dus liet ik de dames weten dat ik het heus waardeerde dat ze meedachten. Alleen was een ochtendplas niet meer mogelijk omdat het al later op de ochtend was. Inmiddels had ik het kleine kamertje al meerdere keren bezocht. O ja. Vooruit dan maar. Maar toch alsnog een monster komen brengen. Heel verrassend had ik toen... een blaasontsteking.

"Wanneer zijn de klachten begonnen?" "Vannacht." "Aha! Dan is er misschien nog niets te zien in de urine. En meestal geven we het advies om het nog een dag of twee aan te kijken. En veel te drinken."

Een onschuldige keelontsteking?

Ik moest aan de keelontsteking denken die ik een paar maanden daarvoor had. Die ik toen ook een paar dagen moest aankijken. Waarbij ik ook veel moest drinken. Dat deed ik braaf, totdat ik niet meer kon slikken. Toen mocht ik me met spoed bij het ziekenhuis melden. Het abces dat zich in mijn keel gevormd had, was namelijk niet onschuldig. En moest direct doorgeprikt worden. Hmm...

Vanmiddag belde ik voor de uitslag. En ja hoor, een blaasontsteking. Zometeen maar eens een medicinaal rood wijntje inschenken. Ik moet tenslotte veel drinken!

En vertel eens, hoe was jullie klaagvrije maandag?

Leave a little sparkle...

En, hebben jullie nog goede voornemens? Ik weet het, ik ben laat. Het nieuwe jaar is alweer 15 dagen oud, maar ach, moet kunnen! Afgelopen jaar had ik grote plannen en gedeeltelijk heb ik ze ook waargemaakt. #kloptzichzelfopdeschouder Ik plande me suf, deed mee aan een mudrun en netwerkte me drie keer in de rondte.

Even geen plannen. Alhoewel?

Allemaal heel leuk (nou ja... die mudrun doen we dus noooooit meer), maar dit jaar had ik geen zin in grote plannen. Prima om een focus te hebben, maar ik merk dat de projecten mij toch altijd wel vinden. En hoewel ik er best weleens van baal; ik kan gewoon niet alles tegelijkertijd. Ik kan wel iedere dag willen handletteren en tekenen en een brief schrijven, en iets voor een ander willen betekenen en lui op de bank hangen... Maar dat lukt me niet.

Dus ga ik vrolijk door met mijn werk (heel erg leuk trouwens), mijn schrijf- en denktankactiviteiten voor Ogma (komt allen hier kijken), mijn vrijwilligerswerk voor Dedicon, trainen met Anne en de boy friend natuurlijk. En ik denk ook nog steeds heel graag mee met kleine ondernemers over hun social media-uitingen. O ja, en dit blog, natuurlijk. Bijna vergeten!

Leave a little sparkle

Ga ik verder niets doen? Nee, dat ook weer niet. Ik word graag uitgedaagd, he? ;) Ik heb besloten om iedere dag een 'sparkle' achter te laten. Zoiets als bij de November Geefmaand. O ja, daar ging ik ook nog over schrijven. Komt nog! Ik wil dus iedere dag iets aardigs doen. Leuk voor de ander en leuk voor mezelf want ik moet af en toe echt wel uit m'n comfortzone. Soms heb ik van die toffe spontane ideeën die ik dan door een soort schijterigheid toch niet doe. Dat ga ik dit jaar dan dus toch doen!

Dit wordt geen groot project, ik heb geen zin in een grote fanfare en borstklopperij. Ik ga hier dan ook niet regelmatig over bloggen, alleen als ik daar toevallig zin in heb. Mochten jullie willen weten wat ik tot nu toe heb ik gedaan; ik heb een deel van mijn kerstpakket gedoneerd, een boek extra leuk ingepakt laten zwerven, ik ben extra attent via de post geweest en heb ik wat meer rust en aandacht naar anderen geluisterd. Beviel mij prima en de ontvangers ook geloof ik. :)

Vooruit, toch nog een uitdaging

O ja... Ik heb toch nog een project. Als schop onder m'n derriere plaats ik het hier, want geheime plannetjes, die komen bij mij nooit uit. Ik wil een boek gaan schrijven. De docente/schrijfster/dichtster/coach waar ik ooit mijn cursussen creatief schrijven deed, gaat een groepje begeleiden, waaronder ondergetekende. Nu me nog even inschrijven en een onderwerp kiezen.

Fijne week allemaal, geniet ervan! X

Een Netflixfix nodig? 50 Tinten Mirjam helpt graag

Op het werk hadden we het laatst over Netflix. Ik was blijkbaar flink aan het oreren over mijn favoriete programma's, totdat iemand zei: "Je zou ook tv-programma's moeten recenseren, niet alleen boeken!" "Ik? Ik kijk bijna nooit iets!", was mijn reactie. Nou ja... Blijkbaar toch genoeg om iedereen persoonlijke kijktips te geven. Toch wel leuk om jullie ook mee te laten genieten van mijn expertise. Hieronder volgen mijn favorieten en niet-zo-favorieten van dit moment:

Gilmore Girls

Netflix is net als een grote zak chips, hij gaat open en je eet alles op, totdat de zak helemaal leeg is. Goed, er zijn mensen met wat meer wilskracht, die stoppen als ze misselijk zijn. Maar als dat weer gezakt is, wordt de zak alsnog leeggevroten. Met de Gilmore Girls is het net zo. Toen ik de griep had: Gilmore Girls. Even een uurtje voor mezelf: Gilmore Girls. Maak daar maar drie van, trouwens.

En niet dat ik de dames zo waanzinnig leuk vond. Vooral moeder Lorelai is af en toe behoorlijk egocentrisch en heeft de meest rare gewoontes. En niet leuk raar, maar gewoon iritant raar. En wat eten ze veel vlees! Het lijkt wel of de serie gesponsord wordt door de vleesindustrie. Bijna iedere aflevering wordt er een half zwijn aan hamburgers naar binnen gewerkt. Of steak. Maar goed, heb je zin in een zak chips of een hamburger: zeker de dames uit dat bijzondere stadje kijken.

White Collar

White Collar werd me laatst aangeraden met de woorden: "Lekkere vent zit erin, joh! Ik heb 'm samen met mijn vriend gekeken, zogenaamd omdat het zo'n leuke actieserie is. Was gewoon om de fijne hoofdpersoon. Hij vond de serie nog leuk ook, had helemaal niet in de gaten waarom ik
'm wilde zien, ha!" Nou probeerde ik dat trucje uit bij de Amerikaan, maar die trapte daar dus niet in. Beetje jammer. Hij vond 'White Collar' niet zo heel erg interessant en hij heeft ook wel een punt.

'White Collar' is gewoon behang, bewegend, dat dan weer wel. Leuk om bij te ontspannen en vooral niet te veel bij nadenken. Want het is natuurlijk best onrealistisch dat FBI-agent Peter Burke en zijn bijzonder lekkere hapje oftewel ex-misdadiger Neil Caffrey binnen een klein uur allerlei misdaden oplossen. Heel fijn natuurlijk en heel overzichtelijk, alles komt iedere keer weer helemaal goed. Heb je een uurtje voor jezelf en je moet kiezen tussen de sportschool of 'White Collar', dan wist ik het wel...

Jessica Jones

Sinds kort ben ik fan van de Marvelsuperhelden, hartstikke leuk! Iron Man, oftewel Robert Downey Jr, vond ik altijd al geweldig. Maar mijn favoriet is toch wel Jessica Jones. Als je het over girlpower hebt, dan is zij je vrouw! Ze is stoer, niets kan haar deren. Letterlijk zelfs. Op een man na en hij heeft haar dan ook flink zeer gedaan. En niet alleen haar. Ze gaat naar hem op zoek en o, wat baalde ik toen ze hem vond en de serie afgelopen was. Ze komt binnenkort terug in een andere serie op Netflix, samen met nog drie andere superhelden, Daredevil, Iron Fist en Luke Cage. Kom maar door met die popcorn mensen, ik ben er klaar voor!

Sherlock

O, Sherlock... Ik kom er maar eerlijk voor uit: ik ben verliefd op Benedict Cumberbatch, de acteur die Sherlock speelt. De boeken heb ik nog nooit gelezen (actiepunt, ik weet het), maar deze serie heb ik zo ongeveer in een keer afgekeken. Geweldig! Sherlock is slim, ontzettend knap (okay, beauty is in the eye of the beholder, maar toch) en ontzettend grappig.

De serie zit zo goed in elkaar. Zalig, die Britse humor. De eerste drie series had ik dan ook zo bekeken. Niet moeilijk, want er zijn maar een paar afleveringen per serie. Ik was zo blij toen ik hoorde dat Sherlock terug was! Beetje jammer dat er op Netflix maar een aflevering te zien is en de afleveringen op de BBC alleen in de UK te zien zijn. Op internet dan he? Zit ik hier met m'n wijntje en chippies...

Hebben jullie nog aanraders? Laat het me weten want ik ben wel weer toe aan een Netflixfix!