Tijd voor een nieuwe naam! Een naam die beter verwoordt wat je hier kunt verwachten. Ik blijf koken, lezen en schrijven. Maar ik ga jullie ook wat meer van mezelf laten zien. Mijn mening, visie en levensstijl. In al mijn tinten, zeker niet zwart-wit, wel lekker kleurrijk. De schoonheid van imperfectie. De kleine en toch grote dingen van het leven. Op avontuur in mijn Volkswagenbusje, ga je mee? X










Posts tonen met het label belgie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label belgie. Alle posts tonen

woensdag 23 maart 2016

Jeruzalem, Brussel en de schuilkelder

Jeruzalem

Op dit moment lees ik het boek "Jeruzalem, de Biografie" van Simon Sebag Montefiore. En welke fijne tekst staat er op dit achterkant? "De geschiedenis van Jeruzalem is de geschiedenis van de wereld." Daar word je toch vrolijk van. Not! De geschiedenis van Jeruzalem is namelijk alleen maar moord en doodslag. Echt. Ik ben nu ongeveer in de zevende eeuw en ie-der-een wordt afgeslacht. Dan zijn het de joden, dan de christenen. De Romeinen en de Perzen waren ook al aan de beurt. Pff... Ongelogen, pagina na pagina vloeit het bloed, worden broers en zoons vermoord (onder andere door elkaar, trouwens) en vrouwen verkracht. Waarom lees ik dit boek eigenlijk?

Onze Geschiedenis

Als de geschiedenis van Jeruzalem onze geschiedenis is, dan snap ik al het geweld wel. Blijkbaar zijn wij mensen niet in staat om vreedzaam naast elkaar te leven. We zijn zo nietsontziend machtsbelust en overtuigd van ons recht een ander te overheersen dat we alle mogelijke middelen gebruiken. Er zijn al zoveel mensen onschuldig omgekomen, wat maakt dat ene leven op die miljoenen nog uit? En wat is onschuldig? Zouden de machtelozen van nu niet hetzelfde doen als we / ze de kans hadden? Na zo'n boek en een dag als gisteren weet ik het even niet meer.

Brussel

Jee, Brussel... Hadden we Parijs net min of meer uit onze gedachten gebannen en daar gingen we weer. Ik had het in eerste instantie niet zo in de gaten, ik was druk met mijn aanmelding bij het UWV. Opperste concentratie! Ik zag wel iets van een bomaanslag voorbij komen en een dode. Erg natuurlijk, maar ja. Opeens waren het dertig doden, wat?? Ik blijf het lastig vinden hier mee om te gaan. Het is vreselijk. Maar alle doden in Syrië zijn ook heel erg. En over Syrië horen we tenminste nog iets. Er zijn zoveel plekken op deze aardbol met onmenselijke toestanden. Daar horen we niets van, want niet interessant voor de media. Maar goed, dat is een ander stokpaardje.

Schuilkelder

Na Parijs schreef ik al op Facebook: no way dat ik nu in een hoekje gaan zitten, in de schuilkelder. Ik doe mijn rode laarzen aan, mijn rode lipstick op en ga met m'n hoofd omhoog de straat op. Met een smile. En er is niemand die me tegenhoudt. Als ik dan ga, dan maar goedgekleed en goedgemutst. En die grote smile, die is nog steeds voor iedereen. We laten ons toch zeker niet bang en gek maken, kom nou zeg!









woensdag 17 februari 2016

Op avontuur!

Laatst zag ik op Instagram een hele gave tentoonstelling voorbij komen. Retro design in Rusland, helemaal mijn straatje! Maar ja, de tentoonstelling zou nog maar een paar dagen duren... Balen! Opeens realiseerde ik me dat ik door m'n boventalligheid ben best door de week op stap kon gaan. Hey! Oppas geregeld voor Miss Anne en ik tufde naar Rotterdam. Zomaar. In m'n eentje. Met m'n rode laarzen en m'n VW-busje natuurlijk. Echt wel trots op mezelf, seizing the moment, yahoo! Het is dat ik geen cabrio heb, maar anders: kap open, wind door m'n haar. Ik heb er beeld bij!
 
Wat vinden jullie hiervan?
 




Ik vind het prachtig! Er werd ook wat over de historie van design in Rusland verteld. Zo had iedereen hetzelfde speelgoed. Alles werd massaal geproduceerd, net als kleding, ook daarvan had iedereen hetzelfde. Ik appte mijn collega's wat van mijn foto's en inderdaad, zij herkenden alles! Ook gehad. Kleding werd veel zelf gemaakt, ik heb wel eens verhalen gehoord over wollen ondergoed... Minder. Overigens had de bovenlaag van de ambtenarij, de nomenclatura, wel andere dingen. Verschil moet er wezen, nietwaar?
 
Ik was zelf ook creatief:
 
 
Na een genoeglijke lunch met Jos Brink en z'n kat Noesse ging ik weer huiswaarts, dahag Rotjeknor, tot snel!
 
Onder het mom van pluk de dag, ging ik gisteren naar het mooie Gemert:
 
 
Daar sprak Griet Op De Beeck, een Belgische schrijfster. Tot voor kort had ik nog nooit van haar gehoord, totdat een stukje uit haar boek 'Vele Hemels boven de Zevende' tijdens een schrijfdag werd gebruikt. Tof! Foto gemaakt, boek kwam op de leeslijst. Daar kwamen wat andere boeken tussendoor (heb nog wel wat om te lezen *kuch*), totdat Els (klik) over de lezing van Griet vertelde. Interessant! Griet bleek ook naar Nederland te komen. Vast naar de Randstad, dacht ik. Maar nee, ook naar ons warme Brabant! En aangezien ik tegenwoordig van de avonturen ben, boekte ik een kaartje en ging ik. Hopla!
 
Griet kan ontzettend beeldend vertellen. Zo beschreef ze hoe ze als klein meisje in het midden van de nacht uit bed gehaald werd: "Het enige wat ik voelde, waren mijn koude voeten." Dat voelde ik ook. Ik ben nu net in haar eerste boek begonnen, dus ik kan er nog niet veel over haar oeuvre zeggen. Wel dat ik de stukjes die uit alledrie de boeken voorgelezen werden, prachtig vond. Een stuk uit het boek dat aanstaande vrijdag uitkomt, bezorgde me letterlijk kippenvel. En dat ik "Vele Hemels boven de Zevende" tot nu toe en dat is pagina 133, ook heel aangenaam gezelschap vind.
 
Hiermee sluit ik af, ik moet hoognodig weer gaan lezen!
 
Liefs, M

zaterdag 17 oktober 2015

Uitwaaien enzo


Ooit, in een ver en donker verleden was ik in Brugge. En daar had ik de lekkerste cappucino ever. Met slagroom. En dan niet van dat slappe spul uit een spuitbus, maar de echte. Van dat dikke spul, waar iemand wel een kwartier op heeft staan zwoegen. Of een machine, vooruit. :) De afgelopen dagen was ik aan de Belgische kust en wat heb ik op? Juist. Iedere dag genieten van het buitenlandgevoel. Hebben we thuis niet!

 
 
Ik ging om uit te waaien aan de kust om en Miss Creatuurtje te zien. Op weg naar De Haan, op de regenachtige ring van Antwerpen, samen met heel veel truckchauffeurs, had ik wel fantasieën over andere kusten. Van die stranden waar je in oktober wel in je bikini kunt lopen. Zonder winterjas en laarzen. Toch eens over nadenken voor volgend jaar. :) Maar goed!
 
Trui aka Miss Creatuurtje speelt binnenkort in een musical voor het goede doel. Heel erg gaaf! Ik mocht mee naar de repetitie. Die was in een oude loods, een heel mooie en koude locatie. Van te voren kreeg ik al de waarschuwing: warme kleding aandoen! Okay... Toch maar wat aanschaffen dus. Want al die jurkjes, leuk, maar niet warm. Super om dit mee te mogen maken. Ik had mazzel, dit was de eerste keer dat de hele voorstelling in een keer werd gerepeteerd. En het was tof! En, ondanks de blowers, koud. Heel koud!
 
 
Donderdag deden we een wandeling door en om De Haan. De wandeling had een bijzonder hoog uitwaaigehalte, mission accomplished dus. We zagen ook prachtige schelpjes, zoals dit lieve hartje. U kent het gezegde: "De Goden niet verzoeken?" Niet zo handig om te zeggen dat het zo fijn is dat het niet regende. Zucht. De rest van de wandeling werden we van boven gezegend. ;)
 
 
Ik liep ook nog een labyrint! Het mooie van een labyrint is dat je altijd in het midden komt en je verdwaalt nooit. Tijdens het lopen had ik een paar aha-momenten, daar kan ik wel iets mee. Zo mooi, op het moment dat ik vond dat het labyrint wel een keer afgelopen mocht zijn, was ik bij het einde. Timing!
 
 
En dan gingen we ook naar een Open Atelier Dag van lokale kunstenaars. Dit kunstwerk vond ik erg mooi, de meeste andere... Not so much. Kunst is natuurlijk emotie en je hoeft het niet te snappen of mooi te vinden, maar.... Er hingen veel dingen die ik niet aan mijn muren wil. Ben niet zo van het hele expliciete. ;) En de Belgische grondwet, in een nieuwe, kunstzinnige taal geschreven, hoeft van mij ook niet zo. Wel heel knap gevonden! Dit kunstwerk met de spiegel gaat over de vluchtelingenproblematiek.
 
En dan zit ik nu in m'n Familie Veerkamp pyjama op de bank, met een iets minder fijn souvenir: een fikse verkoudheid. Nou moet ik niet mauwen, want ik ben al zo'n vijf jaar niet meer verkouden geweest. Daardoor is het wel weer even wennen. Ik heb me vanmiddag naar de drogist gesleept: "Ja lieverd, ik weet hoe neusdruppels werken en paracetamol ook. Aardig dat je het vraagt." Dus.. We doen hier even rustig aan.
 
O ja, ik schreef weer een blog voor Cardcetera, dat vind je hier: http://www.cardcetera.com/index.php/2015/10/gastblog-mirjam-de-miss-down-under-kaartenset/?lang=nl Deze keer gaat het over de Mirjam Down Under kaartenreeks en het verhaal achter mijn schoenenverslaving. Ga je even kijken?
 
Iedereen een heel fijn weekend gewenst, geniet ervan! X
 
<script>
  (function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){
  (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
  m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
  })(window,document,'script','//www.google-analytics.com/analytics.js','ga');
  ga('create', 'UA-69100109-1', 'auto');
  ga('send', 'pageview');
</script>