Hallo Astrid - een blog samen met Mrs Cardcetera

H die Astrid!

Beetje vreemde aanhef van dit blog? Nee hoor, Astrid van Cardcetera en ik gaan elkaar schrijven. Op onze blogs. We kennen elkaar al een tijdje, hebben elkaar een paar keer 'real life' getroffen en ook onze brievenbussen klepperen regelmatig. Waar we het over gaan hebben? Dat weten we zelf ook nog niet. :) Het idee is dat we elkaar een ouderwetsch kaartje sturen en dat we daar dan over schrijven. Astrid legt het hier uit. Dus!

Hey Astrid,

bedankt voor je kaartje! Echt helemaal mijn smaak! Ik blijf post geweldig vinden. Thuiskomen, over de drempel stappen en dan hopelijk iets leuks op de mat vinden. Van die saaie witte enveloppen hoeven van mij niet zo, maar een kleurig kaartje met een gezellige boodschap van een vriendin.. Genieten! Wat dat betreft ben ik, ondanks mijn blogs en mijn social media verslaving, helemaal oldskool. Het is ook ontspanning, even op de bank met die brief of die kaart. Nou ja, meestal wordt de envelop al staande opengeratsjst omdat ik veel te weinig geduld heb, maar in principe: ontspanning!

Wat ik vroeger wilde worden... Pff, dat was even graven in mijn geheugen. Op de lagere school (jaja, zo noemden wij dat vroeger lieve kijkbuiskindertjes!) hadden wij zo'n leuke stagiaire dat ik schooljuf wilde worden. Maar goed dat dat niets geworden is. Ik geloof niet dat ik het uithoudingsvermogen heb om 30+ kinderen de hele dag bezig te houden. En dat dan een heel jaar lang! Hoewel die vakanties wel lekker zijn.. Beetje flauw, ik weet dat docenten veel lange dagen maken en dan ook nog 's avonds huiswerk nakijken.

Ik was een echt boekenkind. We gingen niet vaak op vakantie, we zijn twee keer naar Egmond aan de Hoef geweest en een keer in Zeeland. Maar ik reisde wel, ik sloeg gewoon een boek open en ging naar een ver en exotisch oord. Met Pjotr ging ik naar Rusland, met Shererazade beleefde ik duizend en een nacht en met oom Tom zat ik in z'n hut. Vreemd dat ik nooit bedacht heb dat ik wel eens in een bieb zou kunnen gaan werken.

Het was me wel snel duidelijk dat ik 'iets' met talen wilde doen. Het werd de Vertaalacademie in Maastricht, daar studeerde ik Nederlands, Engels en Russisch. Nou heb ik nooit als vertaler gewerkt. Ik merkte op de opleiding dat ik het toch wel eenzaam vind om in m'n eentje achter de boeken of computer te zitten. Even kletsen bij de koffiemachine is nu eenmaal gezelliger als je met meerderen bent. Daarom ben ik het bedrijfsleven in gegaan, altijd reuring!

Nu, enige jaren na dato lees ik nog steeds veel en graag, binnenkort ga ik dat zelfs als vrijwilliger doen! Ik schrijf ook nog steeds, zoals voor jouw webshop en Ogma. Ooit komt dat boek er ook nog wel...

Tot snel Astrid, groetjes uit het regenachtige Grave!
M

Wat zou Pippi doen?

Werd de redactie van Ogma toch zomaar uitgenodigd voor een workshop! Een mooie gelegenheid voor de afdelingen Brabant en Fryslan om elkaar te ontmoeten. Want we werken inmiddels wel ruim zes maanden enthousiast en met veel liefde samen aan het stoerste vintage boekenblog van Nederland, maar dat gaat altijd per app en mail. Hoog tijd voor een 'real life' meeting. De workshop waarvoor we uitgenodigd waren, heette "Heldin in je eigen verhaal' en was in de bibliotheek van Amersfoort. 'Het wordt een inspirerende ochtend waarin veel heldinnen uit allerlei windstreken en uit zowel films als literatuur de revue zullen passeren en niet onbelangrijk, waarbij je aan de hand van mijn narratieve model Het verhaal van de heldin, ook je eigen verhaal op het spoor komt.' Klinkt goed, toch?

Op naar Amersfoort dus! Naar de allermooiste bieb die ik ooit heb gezien. Echt, ik zou er zomaar kunnen wonen. Groot! Hypermodern, prachtig ingericht. En meer dan een miljoen (!) boeken. Dat doen ze goed in Amersfoort. Edith de Wit, schrijfster van het boek 'In de voetsporen van de heldin', vertelde over de verschillende stadia van een avontuur van een heldin. Zo zit ze aan het begin van het verhaal altijd gevangen. In een toren, een kooi of een situatie. Ze voelt zich niet helemaal jofel in die toren, maar ze vertrekt niet. Totdat er iets voorvalt. Er staat een prins onder aan haar toren of ze ontvangt een brief, of... Nou ja, je snapt het wel. Niet dat ze zomaar in die pompoen of Mazzerati stapt, eerst moeten er nog wat andere dingen gebeuren.

Wij kregen ook allemaal een uitnodiging! Ik ben mijn koffer al aan het pakken ben, hoor. :) Een andere vraag was: 'Wat zou jouw heldin doen?' Dus hoe zouden Pippi, Assepoester of Jeanne d'Arc een situatie aanpakken? Interessant! Wat ik hiervan geleerd heb, is dat ik best om hulp mag vragen. De heldin krijgt namelijk ook altijd hulp. Van haar petemoei bijvoorbeeld, of een goede fee. Helden krijgen meestal een zwaard, zodat ze de draak kunnen bestrijden. Heldinnen krijgen andere talismannen om hun strijd te leveren. Bij hen zijn dat vaak mooie kleren, of schoenen. Zou daar mijn schoenenfetisj vandaan komen? Iedere heldin krijgt met beproevingen en verraad te maken en gaat door een dal. Maar als ze dat allemaal overwonnen heeft, dan krijgt ze ook een hele mooie beloning. Dat geeft de burger moed!

Natuurlijk moesten de Ogma-dames een Down Under maken. Leuk, met het boek erbij. Maakte ik toch zomaar een filmpje! Misschien moet ik ook maar gaan vloggen.

Na de workshop gingen de dames nog even de stad in. Uiteraard met het befaamde Volkswagenbusje. We waren allebei nog nooit echt in Amersfoort geweest, op een treinreis door de stad na. En we hadden trek. Best aangenaam, zo'n lunchmeeting op het terras. Gaan we vaker doen! Nadat we weer op de hoogte waren van alle nieuwtjes en plannen voor de rest van het jaar en het aankomend jaar, vertrokken de dames weer naar hun respectievelijke provincies. Gelukkig had de trein naar Fryslan vertraging, zo had Tineke het boek bij aankomst thuis al uit. Handig, dat openbaar vervoer!

Nou ben ik even benieuwd: wie is jouw heldin? En wat kun jij van haar leren?

Over heel veel kringlopen en cadeautjes

Laatst organiseerde Lien een Minithriftshopswap. En als Lien iets organiseert, dan weet je dat het tof wordt!* Een miniwatte? Een swap van drie items, die door de brievenbus kunnen en allemaal minder dan een Euro hebben gekost. Ah...

Vol goede moed en kooplust toog ik naar kringloop nummer een. Nix. Echt helemaal nix hadden ze. Ja, een hele hoop troep. En beslist niet onder een Euro. Kan gebeuren, op naar kringloop nummer twee. Zelfde verhaal. Duur, niet leuk. Gelukkig hebben we in de regio genoeg kringloop. Nummer drie, een kringloop waar ik nog nooit geweest was. Ik kan jullie ook verzekeren, ik zal er ook nooit meer komen. En toen... een nieuwe kringloop. Jippie-a-jee! Schoon, netjes, leuke spullen. Een nadeel: ze sorteren hun boeken op kleur. Das leuk voor thuis lieve mensen, maar wij bezoekers wensen dat u de boeken op alfabet sorteert. Dank.

Een paar van mijn vondsten:

 Te harig, te groot en te duur. En wat moet je ermee? Maar wel grappig!

Macramé is wel weer helemaal hip, maar ik durfde het toch niet aan...  

 Geweldig, toch? Past niet door de brievenbus, maar heerlijk retro!

Ik was op slag verliefd op de Range Rover van Sindy3. Maar ja, ook deze past niet door de brievenbus en aangezien ik m'n kont er never niet nooit in

gewurmd krijg... 

Wat kreeg m'n swapmaatje wel?

 Enveloppen! Zelfgeknutseld, uit een boek van de kringloop uiteraard. 

Ik vulde de enveloppen met wat aardigheidjes. En een brief uiteraard.

 En dit stuurde ik. Wat het is? In eerste instantie had ik geen idee. Een klein kussentje ofzo? Na wat tijd viel het kwartje. Een boekencoverachtigding! Ik viel voor het stofje en ach, best grappig toch, om iets te krijgen waarvan je niet weet wat het is? Inmiddels heeft Ingrid de swap ontvangen en ze is het met mee eens dat het een cover voor boeken is. Fijn!

En omdat Ingrid tijdens de vorige Kitsch in de Keet hoofd-kok was, vond ik dit tegeltje erg toepasselijk.

En dit kreeg ik! Alleen de envelop was al een feestje. Zien jullie Miss Anne in haar busje zitten? Superschattig, toch? En dan zat er een pakketje heel lekkere thee in, met uitlekbordje (of hoe heet zoiets?), kaarten en heel veel recepten voor smoothies & sappen. Daar ben ik al meteen enthousiast mee in de weer gegaan. Ingrid heeft me zo goed bestudeerd, zo lief! Nogmaals heel erg bedankt swapmaatje! En Lien natuurlijk ook, voor de gezellige organisatie!

*9 juli organiseert Lien weer een Kitsch in de Keet, komen jullie ook?

100 Real Days

Post jij ook alleen je allermooiste foto's op social media? Je weet wel, met dat prachtige groene gras, vele malen mooier dan bij de buren. Ik moet bekennen dat ik dat ook doe. Filtertje eroverheen, beetje bijsnijden... Niet omdat ik de hele wereld de indruk wil geven dat mijn leven FAN-TAS-TISCH is, heus niet. Ik vind het fijn om de positieve kant te benadrukken, om te genieten van de kleine dingen. Toegegeven, het biedt geen reëel beeld. Een tijd terug postte ik het hoogtepunt van de dag op Instagram, in het kader van #100happydays. Zelfde verhaal, voor de mindere dagen en momenten is geen plek. Nu is er een tegenbeweging: #100realdays. Geweldig! Met deze hashtag laat je de minder mooie kant van het leven zien. Of misschien niet zozeer minder mooi, maar gewoon, de normale dingen van alledag. De bergen was die maar niet willen verdwijnen, de hondendrol waar je met je nieuwe pumps bent ingestapt en die eieren die zijn aangebrand. Want zo is het leven natuurlijk ook. Dus, hierbij een paar #100realdays van mij voor jullie!

Hier stond dus VIES. Inmiddels is m'n auto alweer zo vies dat je het bijna niet meer kunt lezen. :) Met deze tekst had ik nog mazzel, bij de overburen hadden de vandalen allemaal vagina's getekend! Je zult daarmee maar op sollicitatiegesprek moeten... *Noot van de schrijfster: inmiddels is m'n barrel gewassen (heeft maar een jaar geduurd, ach), heerlijk! En nu gaan we het zo houden! Haha, alsof iemand dat gelooft.

Dit is by far de meest hysterische tuin die ik ooit gezien heb. Je zult hier maar naast wonen... Mijn buren zijn ook wel van de kitsch, zo liggen er nu twee rendieren op de vensterbank en waren ze in november al druk met de kerstversiering. Maar zo bont als hier hebben ze het nooit gemaakt. Leven en laten leven enzo, maar men... Mocht iemand dit kunstwerk met eigen ogen willen zien, dat kan in Weurt.

Jullie kennen die hippe bewegende foto's wel, toch? Met een lange sluitertijd wordt de persoon die langsloopt vaag. Vind ik tof! De amateurfotografe in mij deed afgelopen weekend ook een poging. Beetje jammer dat de wielrenner allang voorbij was toen m'n camera 'klik' zei.

Helaas. Dit recept van de Biokokkin werkte dus niet. Zowel qua looks als qua smaak. Wat het was? Snijbiet met champignons en een sausje van Boursin. Op een bedje van tricolore pasta. Dit kunt u dus niet bestellen bij mijn thuisrestaurant!

Proudly presenting my bookcase... Tja, als je kast al helemaal vol zit en je blijft maar potentiele parels vinden, dan moet je iets, he?

Hi! Jullie weten wel dat ik niet bepaald groene vingers heb, he? Nu deed er een onkruid zo goed z'n best dat ik benieuwd was hoe groot hij zou worden. Een experiment, zeg maar. Hij is gewoon groter dan ik! Nou ben ik maar 1.65, maar toch. Ik vind het knap.

Delen jullie je #100realdays ook een keer? Zou ik tof vinden! X

Mijn Gastblogs

Zoals je jullie waarschijnlijk wel weten, is 50 Tinten Mirjam niet alleen hier actief. Ik schrijf ik ook regelmatig voor andere blogs en voor een webshop. Zoals voor Ogma, het stoerste vintage boekenblog van Nederland en omstreken. Daar schrijf ik over de parels die ik in de Little Free Libraries en kringlopen vind. En die ik af en toe via Amazon, Marktplaats en aanverwante artikelen bestel. :) Afgelopen weekend stond de volledige Ogma-redactie nakend in de tuin. Het was Naakt Tuinieren Dag, vandaar. Mocht je een van de weinigen zijn die ons die ons nog niet 'in the flesh' gezien heeft, kom dan even een kijkje nemen. En mocht je dat 'way too much information' vinden, we hebben ook plenty artikelen waar we keurig onze kleren aan hebben. Sterker nog, waar we niets eens op foto voorkomen. Dus!

Houd je van post? Of kaarten schrijven? Dan is Cardcetera jouw webshop! Astrid heeft een groot assortiment kaarten, te veel om op te noemen. Ik ga het dus ook niet proberen. ;) Voor haar schrijf ik een keer in de maand een gastblog over mijn persoonlijke postervaringen. Zoals de post die ik tijdens mijn stage in Dublin kreeg, mijn verslaving aan een happy mailbox en de daarbij horende crush op de postbode. Mijn favoriete kaart is? De kaart die ik zelf voor aan het assortiment mocht toevoegen, de boekenkaart!

Ik schreef weer een tutorial! Deze keer voor Buttydaantje. Ze was op zoek naar gastbloggers die haar producten wilden uitproberen. Best een uitdaging voor deze niet-creabea. Maar ach, dit een jaar is toch bijzonder, alles is anders, dus waarom niet? Het verslag over die ervaring volgt nog, maar mijn tutorial is wel al gepost door Danielle. Waar die over gaat? Over boeken en post. Zien jullie ook een thema? :)

Komen jullie een keer kijken? Fijn Pinksterweekend allemaal!

Liefs, Mirjam X

Op avontuur!

Laatst zag ik op Instagram een hele gave tentoonstelling voorbij komen. Retro design in Rusland, helemaal mijn straatje! Maar ja, de tentoonstelling zou nog maar een paar dagen duren... Balen! Opeens realiseerde ik me dat ik door m'n boventalligheid ben best door de week op stap kon gaan. Hey! Oppas geregeld voor Miss Anne en ik tufde naar Rotterdam. Zomaar. In m'n eentje. Met m'n rode laarzen en m'n VW-busje natuurlijk. Echt wel trots op mezelf, seizing the moment, yahoo! Het is dat ik geen cabrio heb, maar anders: kap open, wind door m'n haar. Ik heb er beeld bij!

 

Wat vinden jullie hiervan?

 

Ik vind het prachtig! Er werd ook wat over de historie van design in Rusland verteld. Zo had iedereen hetzelfde speelgoed. Alles werd massaal geproduceerd, net als kleding, ook daarvan had iedereen hetzelfde. Ik appte mijn collega's wat van mijn foto's en inderdaad, zij herkenden alles! Ook gehad. Kleding werd veel zelf gemaakt, ik heb wel eens verhalen gehoord over wollen ondergoed... Minder. Overigens had de bovenlaag van de ambtenarij, de nomenclatura, wel andere dingen. Verschil moet er wezen, nietwaar?

 

Ik was zelf ook creatief:

 

 

Na een genoeglijke lunch met Jos Brink en z'n kat Noesse ging ik weer huiswaarts, dahag Rotjeknor, tot snel!

 

Onder het mom van pluk de dag, ging ik gisteren naar het mooie Gemert:

 

 

Daar sprak Griet Op De Beeck, een Belgische schrijfster. Tot voor kort had ik nog nooit van haar gehoord, totdat een stukje uit haar boek 'Vele Hemels boven de Zevende' tijdens een schrijfdag werd gebruikt. Tof! Foto gemaakt, boek kwam op de leeslijst. Daar kwamen wat andere boeken tussendoor (heb nog wel wat om te lezen *kuch*), totdat Els (klik) over de lezing van Griet vertelde. Interessant! Griet bleek ook naar Nederland te komen. Vast naar de Randstad, dacht ik. Maar nee, ook naar ons warme Brabant! En aangezien ik tegenwoordig van de avonturen ben, boekte ik een kaartje en ging ik. Hopla!

 

Griet kan ontzettend beeldend vertellen. Zo beschreef ze hoe ze als klein meisje in het midden van de nacht uit bed gehaald werd: "Het enige wat ik voelde, waren mijn koude voeten." Dat voelde ik ook. Ik ben nu net in haar eerste boek begonnen, dus ik kan er nog niet veel over haar oeuvre zeggen. Wel dat ik de stukjes die uit alledrie de boeken voorgelezen werden, prachtig vond. Een stuk uit het boek dat aanstaande vrijdag uitkomt, bezorgde me letterlijk kippenvel. En dat ik "Vele Hemels boven de Zevende" tot nu toe en dat is pagina 133, ook heel aangenaam gezelschap vind.

 

Hiermee sluit ik af, ik moet hoognodig weer gaan lezen!

 

Liefs, M

Mirjam Leest: de Top Twaalf van 2015 & Give Away

Ik had jullie nog mijn topboeken van 2015 beloofd, de boeken waar ik vorig jaar het meeste van genoot. Dus ben ik er met de stofkam doorheen gegaan en presenteer ik nu met gepaste trots mijn Top Twaalf!

Het Pauperparadijs

Prachtig! Met een sobere, rustige stijl ontrafelt Suzanna Jansen in dit boek de geheimen van haar familie. Het verhaal ging altijd dat haar oma uit een welgestelde familie zou komen. Het blijkt anders te liggen. Mooi verhaal over de zoektocht! Mensen, stel vragen aan je ouders en grootouders, er zijn verhalen waar je nooit meer achterkomt en dat is zo zonde.

Verwante Stemmen

Dit boek van Vikram Seth stond al jaren in mijn kast, ooit had ik de eerste paar pagina's gelezen en het viel ontzettend tegen. In het kader van declutterronde zoveel wilde ik het aan de Little Free Library schenken, maar ik besloot het nog een laatste kans te geven. Maar goed ook, want ik vond het zo mooi dat ik ook het luisterboek aangeschaft heb. Verwante Stemmen is een roman over liefde, aantrekkingskracht, bedrog. En muziek, vandaar het luisterboek. :)

De Uitvinding van Hugo Cabret

Ook dit boek van Brian Selznick stond al jaren in mijn kast. Tja, druk he? Laat dit nou een boek met heel veel tekeningen zijn en ook nog een heel prachtig beschreven verhaal. De versie die ik las (met de mooie kaft!), is alleen tweedehands nog verkrijgbaar, dus als je het ergens vindt: meenemen!

De Grote Zaal

Misschien wel het mooiste boek dat ik vorig jaar las. Jacoba van Velde schreef dit boekje in de jaren vijftig van de vorige eeuw en het is nog steeds actueel. Door haar manier van schrijven merk je totaal niet dat het al zo'n zestig jaar oud is. Knap hoor! Heel indringend, heel liefdevol geschreven.

De Zwijgster

Soms lijkt een boek jou te vinden in plaats van andersom. Dit was een kringloopgelukje, ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest. Slechts anderhalve euro, dus ach, ik kon er toch geen bult aan vallen? Meegenomen dus maar en wat was ik onder de indruk. Dagen lang waarden de hoofdpersonen nog rond in mijn hoofd. Heel indrukwekkend. Slechts 115 pagina's, maar zo de moeite waard!

De Poort van Vuur

Een heerlijke roman over de Spartanen! Beetje jammer dat er weer een hond in doodgaat (en heel veel mensen, maar daar heb ik dan minder moeite mee), maar dankzij Steven Pressfield ben ik weer wat wijzer over de mannen met de lange haren. Fijn!

Ilias en Odysseus

Met Homeros spendeerde ik menig slapeloze nacht en dat was genieten. Je moet even wennen aan zijn taalgebruik. Dat is namelijk nogal bloemrijk. En hij heeft nog wel eens de neiging zich te herhalen. Maar als je doorzet, is het zo de moeite waard. Echt.

De Kracht van Kwetsbaarheid

Ik besprak Brene Brown's boek al eerder hier, mooi!

Zou je denken?

Deze 'Lucky Find' in de Little Free Library was mijn introductie in de filosofie. Lezen laat je reizen en nieuwe werelden bezoeken, daarom houd ik er zo van.

My Life in France

Dit boek beschrijft het leven van Julia Child. Ik houd van dit soort boeken. Lekker hoor, die nostalgie. Geweldig, die oude plaatjes en een kijkje in andermans leven.

A Fortune Teller told me

Als een waarzegger jou zou vertellen je in 2023 niet mag vliegen, zou je dat advies dan opvolgen? Tiziano Terzani kreeg dit advies tijdens een van zijn reizen als journalist. Hij volgde het op en er volgde een bijzonder jaar. Een jaar waarin hij door Azië reisde, inderdaad, alleen met de auto, trein en boot.

De Erfenis van de Boleyns

Dit was mijn eerste boek van Philippa Gregory en ik vond het fijn. Misschien niet heel hoogstaand, maar het leest als een trein en dat is op een regenachtige zondag heel prettig.

Dit waren ze, mijn mooiste twaalf! Ik ben nu Anna Karenina aan het lezen. Niet bepaald luchtige lectuur. Voorheen kwam ik er nooit doorheen, ik heb meerdere pogingen gewaagd. En nu wel! Het voelt wel wat gedateerd aan, maar het is genieten van de Russische adel. Een totaal andere wereld in een heel andere tijd.

Ogma

Zijn jullie al bij Ogma (hier klikken) op bezoek geweest? We posten iedere dag tips, recensies en verhalen over boeken. Morgen wordt de Valentijn give away bekend gemaakt. Over give aways gesproken... Hier geef ik binnenkort ook iets weg. Waarover later meer!

Geven & Ontvangen

Nu had ik graag meer foto's geplaatst op dit logje, maar m'n e-mailaccount heeft kuren. Jullie moeten het hier dus mee doen. :)

Afgelopen week was de eerste week van de Geefmaand. Ik had dit jaar wel zin, maar niet zoveel puf. Het is voor mij dus een laidback Geefmaand en dat bevalt prima! Het heilige moeten is er dit jaar niet bij en daar zou ik zomaar aan kunnen wennen. Ook na de Geefmaand, vermoed ik zo..

Iedere dag deed ik een kaartje op de bus, hartstikke leuk! Een naar de mams, een paar hart-onder-de-riem-kaartjes en paar zomaarvoordeleukkaartjes. En een toitoitoikaartje. Nog 22 te gaan. :)

Een medeGeefmaanddeelnemer zamelt kleertjes en knuffels in voor een organisatie die zorgt dat ze echt, echt goed terecht komen, bij kindjes die er echt behoefte aan hebben. Zo'n mooi initiatief! Nu had ik niets liggen, maar geld is natuurlijk altijd welkm. Dus maakte ik wat euro's over, daar worden benodigdheden van gekocht.

Samen met Zusje en Neefjes maakte ik gisteren appelkaneelhangers. Om op te hangen, je huis gaat er heerlijk door ruiken. Ze zijn voor de verkoop eind november, bij het Kerst in de Keet evenement van Lien. De opbrengsten gaan naar een goed doel. Ik had mazzel, Zusje en Neefje hadden de taak om het toch best vieze deeg te mengen en te kneden. Appelmoes, kaneel en lijm zijn namelijk niet echt smakelijk samen. Ik had de verantwoordelijke taak om de vormpjes op de juiste plek in het deeg te steken. Iemand moet het ten slotte doen.

In het kader van: jammer, maar helaas stond ik van de week voor een dichte deur. Samen met twee zakken kleding en schoenen. Dat krijg je als je je vergist in de openingstijden.. Binnenkort volgt poging nummer twee.

Vandaag had ik het helemaal makkelijk: ik kocht deze boeken op de boekenmarkt in Gemert. Daar worden de boeken per kilo verkocht, jippie! Voor een luttel bedrag vulde ik mijn boekenkast (niet dat die leeg was, he?) en dat bedrag gaat linea recta naar diverse goede doelen. Top!

En verder lijkt deze maand dit jaar veel om ontvangen te gaan. Ik heb diverse mooie gesprekken gevoerd en heb veel warmte mogen ontvangen. Heel fijn. Waarover meer later. Geheimzinnig, he? ;) Groetjes, fijne week! X

Memory Lane enzo

Ben er weer! De afgelopen weken waren wat druk, ik praat jullie graag even bij. Met jongste neef Juul (die vandaag alweer acht wordt!) ging ik naar de film in Nijmegen. Dat werd spontaan een tripje down Memory Lane, want opeens realiseerde ik me dat we in een stukje van de stad zaten waar wij vroeger onze tripjes naar 'de grote stad' begonnen. Dit standbeeld stond er vroeger ook al!

 

We gingen naar De Kleine Prins, een prachtige animatiefilm. De film gaat over een meisje, wier moeder een Plan heeft. Het meisje moet naar een prestigieuze school. Helaas haalt ze het toelatingsexamen niet. Moeder besluit naar een betere buurt te verhuizen zodat de school haar dochter wel moet aannemen. Tijdens de schoolvakantie moet het meisje studeren, iedere minuut is volgepland. Dan ontmoet ze de excentrieke buurman. Haar leert haar waar het echt om gaat in het leven. Ze beleven samen de prachtigste avonturen. Kortom, aanrader!

 

 

De zondag daarna gingen we naar Eindhoven, naar het museum over de Middeleeuwen en de Prehistorie. Het was heet! Uitgeblust sjokten Zusje en ik over het terrein, de heren hadden nergens last van. Met dit pontje ging je van de Prehistorie zomaar naar de Middeleeuwen, bijzonder! Wat de heren het leukste van het museum vonden? Het bouwen met blokken! Tuurlijk, dat kun je thuis niet...

 

 

Ik ben dus echt niet voor poseren gemaakt, wat heb ik er een hekel aan. Of zou ik een pietsie kritisch zijn? ;) Hier ben ik wel blij mee, hoor!

 

 

En toen was het Appreciation Day. Wereldwijd kregen alle collega's een dag vrij, als dank, omdat we het zo goed gedaan hebben. Samen met Zusje ging ik naar Nijmegen. De matinee met neef Juul was zo goed bevallen, dat deed ik graag nog een keer. Met Zusje ging ik naar de film over Amy Winehouse, indrukwekkend... De film bestaat uit korte privéfilmpjes, de personen die erin voorkomen, vertellen iets over de Amy uit die tijd. Je volgt haar van een frisse jonge meid van 14 die totaal geen idee heeft van haar talent tot de wandelende money machine. Verder deed ik nog wat inspiratie op in de grootste boekhandel van Nijmegen (zo mooi, die Engelstalige boeken! veel mooier dan de Nederlandse boeken, toch?), aten we een hapje en doken we de kringloop en de Flying Tiger in. We zouden wel niet gaan winkelen, maar ja... :)

 

 

De dag daarna was ik in... Nijmegen! In de zomer wordt er een bombardementswandeling georganiseerd en die was toevallig die dag. En laat die rondleiding toch om de hoek van de bioscoop beginnen waar we Amy en De Kleine Prins zagen.. Zoals jullie wellicht weten, werd Nijmegen in 1944 door de Amerikanen gebombardeerd. Officieel was dat per ongeluk, daar is men op dit moment toch niet zeker van. Er kwamen zo'n 800 mensen om. De laatste jaren is er meer aandacht voor dit bombardement, na de oorlog wilde men verder. Niet achterom kijken, de boel weer opbouwen. Anderhalf uur liepen we met onze gids door het centrum van Nijmegen. We hoorden over de prachtige gebouwen die helaas nooit meer verrezen en lichaamsdelen die teruggevonden werden van de overledenen. Vreselijk natuurlijk, maar na anderhalf uur dood en verderf was ik wel blij dat het afgelopen was. Ook bijzonder, de gids had een kegel. Toch niet helemaal wat je van zo'n rondleiding verwacht....

 

 

Bedrijfsuitje! Met de collega's crossten we met onze tuktuks door het land van Flipje. En dat beviel bepaald niet mee. Die tuktuks worden tot auto's gerekend, dus je mag er niet mee op het fietspad. Je moet dus op de openbare weg. Fijn joh, een 80 kilometerweg met zo'n veredelde brommer. Vooral als degene die rijdt (de enige die van ons klupje die het aandurfde) een Amerikaan is, die nog nooit met versnellingen heeft gereden. En tot nu toe alleen op tractoren en in auto's heeft gereden... Er zat ook een bingo bij, we moesten nummers zoeken, daar foto's van maken met ons erop en wie de meeste rijtjes had, zou winnen. Ahum... Na afloop bleek dat we ook puzzels hadden moeten invullen. Degene die het bingovel beheerde (ik dus), had de hele puzzel niet gezien. Oeps... Dat werd me niet in dank afgenomen. Ik zit namelijk in het meest fanatieke klupje. Ik wil ook graag winnen hoor, maar ik kan ook prima tegen m'n verlies. Dat kan niet gezegd worden over een aantal andere deelnemers. Zucht.. Totdat ik ze even herinnerde aan de prijs. De winnaar mocht namelijk terugkomen om te battelen tegen alle andere winnaars en de uiteindelijke winnaar krijgt dan 1000 Euro. Nou.. Dat geloof ik wel. O ja, daar had ik wel een punt. Maar het was toch niet eerlijk, want wij hadden een rijtje en de anderen niet! Volgend jaar ga ik dus niet mee.

 

 

Verder ben ik nog steeds aan het lezen! Omdat ik in augustus vrij weinig las en al over Odysseus en zijn avonturen schreef, schrijf ik eind september "Mirjam las in augustus en september" samen. Mochten jullie je afvragen hoe het zit. :) In de Little Free Library hiero lagen laatste meerdere boeken over filosofie. Interessant! Ik ben nu met het derde boek bezig en hoewel ik lang niet alles snap (gelukkig is dat de bedoeling, geloof ik ;)), vind ik het allemaal ontzettend interessant. Dit boek is een soort roman, meer een introductie. De meeste bekende theorieën worden pp een toegankelijke manier aangestipt. Nooit geweten dat ik nog eens een passie voor filosofie zou ontwikkelen...

 

 

Gisteren was ik op Appelpop! Normaal nix voor mij, veel te veel mensen enzo. Maar ja, de line up was wel heel erg goed en het was ook best dichtbij. In Tiel. :) Dus toch maar ook die comfort zone gestapt en gegaan. Inderdaad, niet mijn ding. Wat een mensenmassa! Bij Racoon stonden we buiten de tent, prima plek, prima geluid ook. Maar Kensington wilden we (nou ja...) toch wel graag op het podium zien. Een half uur voordat ze begonnen, stonden we borst aan bil en meenden mensen nog steeds dat ze naar voren konden en moesten. Zucht... Door de twee heren van twee meter zagen we dus ook helemaal niets. Tof! Kortom, buiten de tent genoten van de muziek en de duizenden mensen die uit hun dak gingen.

 

Goed, vandaag zit ik dus heerlijk in m'n comfortzone. Op de bank, in m'n joggingbroek en Miss Anne naast me. Iedereen een hele fijne dag gewenst! X