Mijn Gastblogs

Zoals je jullie waarschijnlijk wel weten, is 50 Tinten Mirjam niet alleen hier actief. Ik schrijf ik ook regelmatig voor andere blogs en voor een webshop. Zoals voor Ogma, het stoerste vintage boekenblog van Nederland en omstreken. Daar schrijf ik over de parels die ik in de Little Free Libraries en kringlopen vind. En die ik af en toe via Amazon, Marktplaats en aanverwante artikelen bestel. :) Afgelopen weekend stond de volledige Ogma-redactie nakend in de tuin. Het was Naakt Tuinieren Dag, vandaar. Mocht je een van de weinigen zijn die ons die ons nog niet 'in the flesh' gezien heeft, kom dan even een kijkje nemen. En mocht je dat 'way too much information' vinden, we hebben ook plenty artikelen waar we keurig onze kleren aan hebben. Sterker nog, waar we niets eens op foto voorkomen. Dus!

Houd je van post? Of kaarten schrijven? Dan is Cardcetera jouw webshop! Astrid heeft een groot assortiment kaarten, te veel om op te noemen. Ik ga het dus ook niet proberen. ;) Voor haar schrijf ik een keer in de maand een gastblog over mijn persoonlijke postervaringen. Zoals de post die ik tijdens mijn stage in Dublin kreeg, mijn verslaving aan een happy mailbox en de daarbij horende crush op de postbode. Mijn favoriete kaart is? De kaart die ik zelf voor aan het assortiment mocht toevoegen, de boekenkaart!

Ik schreef weer een tutorial! Deze keer voor Buttydaantje. Ze was op zoek naar gastbloggers die haar producten wilden uitproberen. Best een uitdaging voor deze niet-creabea. Maar ach, dit een jaar is toch bijzonder, alles is anders, dus waarom niet? Het verslag over die ervaring volgt nog, maar mijn tutorial is wel al gepost door Danielle. Waar die over gaat? Over boeken en post. Zien jullie ook een thema? :)

Komen jullie een keer kijken? Fijn Pinksterweekend allemaal!

Liefs, Mirjam X

50 Tinten Mirjam las: Hou me maar vast - José Franssen

’s Ochtends om kwart voor negen stond de uitgever van “Hou me maar vast” op de stoep: special delivery! De dames Franssen waren precies op tijd om met me mee te gaan naar de kapper. Normaal wil ik best een praatje doen met de kapsters, maar deze keer had ik geen tijd. Ik moest lezen! “Wilt U nog een koffie? En een tissue?” Straf spul, die haarverf.

De dames Franssen hadden me snel te pakken. Loslaten? Ho maar. Na de kapper moest ik nog naar de supermarkt, denk maar niet dat ik alleen ging. Al kon ik even niet lezen, ze bleven in mijn hoofd rondspoken. “Hou me maar vast” brandde in m’n tas. Bij thuiskomst meldde ik op social media dat ik er even niet was, druk! Bak thee erbij en door.

José Franssen beschrijft in “Hou me maar vast” de jaren waarin haar moeder dementeert, de gatenkaas die Alzheimer in de hersenen veroorzaakt, alles waar ze afscheid van moeten nemen. Vaardigheden als fietsen, de krant lezen en het verwoorden van gedachtes. Gesprekken, herinneringen, woorden en leefomgeving. Alles verandert en verdwijnt stapje voor stapje. Hun relatie, zorgen komen. Zorgen om en zorgen voor.

Oud worden, dat willen we allemaal. Maar dan wel waardig, in stijl. Lang en gelukkig, u weet wel.  Zoals we ons hele leven geleid hebben, op onze eigen voorwaarden. Oud en gebrekkig? Daarvoor passen we. “Hou me maar vast” laat in prachtig gekozen woorden zien dat controle en zelfbeschikking iets van het verleden zijn als Alzheimer om de hoek komt kijken. Alzheimer speelt een spel waarvan de spelregels continu wijzigen, een spel dat je niet kunt bijbenen.

Laten we wel wezen, niet alleen Alzheimer neemt de boel over, ook wij met z’n allen. Mantelzorgers, familie, verzorgenden. Ook daarover gaat “Hou me maar vast”, onze relatie tot de oudere generatie, ons zorgstelstel. De vele regels, de bureaucratie en de mensen. De onmacht. Daarmee maakt het een boek voor ons allemaal. Houd er wel rekening mee; de dames Franssen blijven u nog wel even bij.

Amsterdam!

Vorige week waren Zusje en ik in Amsterdam. We hadden kaartjes voor Macklemore & Ryan Lewis en bleven een nachtje. Koud vijf minuten in de stad, terwijl ik dit koele karretje op de foto zette, had ik m'n eerste compliment in de pocket: "That's a cool picture, you must be a professional photographer!" "Well sure I am!" Het zette meteen de toon voor het weekend, gezellig! 

 *Zet me straks maar op de foto, als ik m'n haar gedaan heb.* Sorry Zusje! ;)

Toen we bij ons hotel aanbelden, ging de deur open en zagen we... deze trap. En hetzelfde behang als wij thuis hadden in de jaren zeventig. :) Naar boven gesjokt, heel blij dat we niet voor twee weken spullen bij ons hadden; u zit op de derde verdieping. Oftewel, we mochten nog twee trappen beklimmen. De echte Amsterdam experience!

Lekker geslapen? Nou... Beetje jammer dat de onderburen zich niet realiseerden dat je beter geen wiet kunt roken in een hotel. Want ja, die brandalarms, he? Ik zag mezelf al in m'n bijna nixje op de straten van Amsterdam staan. Na drie verdiepingen naar beneden te zijn gesprongen...  Wel heel luxe: we kregen ontbijt op bed. Bij gebrek aan een eetzaal, maar dat mocht de pret niet drukken.

Je zult maar met een boeken- en postblogger op pad zijn. "Moment Zusje, even kijken!" En als je dan niet zo van de boeken en kaarten bent... Dan heb je het zwaar. Gelukkig is ze wel wat gewend. ;)

 We hadden het heerlijk. Plenty of time, we besloten om het voorprogramma van Macklemore & Ryan Lewis te skippen en op ons gemakje door de stad te lopen en wat te eten op het terras. Zonnebril op, mensen kijken, winkels kijken, relaxed!

 Gelukkig voor Zusje zagen we wel meer dan alleen boeken- en kaartenwinkels. Zoals deze karakteristieke gevels. En Macklemore & Ryan Lewis natuurlijk. We hadden zitplaatsen, vind ik altijd wel lekker. Even een adempauze als je moe bent van het dansen. Maar dat zat er deze keer niet in, Mr. Macklemore verzocht ons vriendelijk te gaan staan. Dat deden alle 5000 bezoekers braaf, dus .wij ook natuurlijk. Hallo zere pootjes!

Zo fijn, de rust van dit hofje in de Amsterdamse hectiek. In de kapel van het hofje staken we een kaars aan voor een nichtje dat die dag gecremeerd werd. Mooi om haar leven daar te kunnen herdenken.

Wabi Sabi! Nee, dat is geen gerecht van een Chinese rijsttafel. Hierover meer in een volgend blog.  

Geweldig toch, deze heren op een rijtje?

En natuurlijk heel veel fietsen en de grachten!