Hallo Astrid - een blog samen met Mrs Cardcetera

H die Astrid!

Beetje vreemde aanhef van dit blog? Nee hoor, Astrid van Cardcetera en ik gaan elkaar schrijven. Op onze blogs. We kennen elkaar al een tijdje, hebben elkaar een paar keer 'real life' getroffen en ook onze brievenbussen klepperen regelmatig. Waar we het over gaan hebben? Dat weten we zelf ook nog niet. :) Het idee is dat we elkaar een ouderwetsch kaartje sturen en dat we daar dan over schrijven. Astrid legt het hier uit. Dus!

Hey Astrid,

bedankt voor je kaartje! Echt helemaal mijn smaak! Ik blijf post geweldig vinden. Thuiskomen, over de drempel stappen en dan hopelijk iets leuks op de mat vinden. Van die saaie witte enveloppen hoeven van mij niet zo, maar een kleurig kaartje met een gezellige boodschap van een vriendin.. Genieten! Wat dat betreft ben ik, ondanks mijn blogs en mijn social media verslaving, helemaal oldskool. Het is ook ontspanning, even op de bank met die brief of die kaart. Nou ja, meestal wordt de envelop al staande opengeratsjst omdat ik veel te weinig geduld heb, maar in principe: ontspanning!

Wat ik vroeger wilde worden... Pff, dat was even graven in mijn geheugen. Op de lagere school (jaja, zo noemden wij dat vroeger lieve kijkbuiskindertjes!) hadden wij zo'n leuke stagiaire dat ik schooljuf wilde worden. Maar goed dat dat niets geworden is. Ik geloof niet dat ik het uithoudingsvermogen heb om 30+ kinderen de hele dag bezig te houden. En dat dan een heel jaar lang! Hoewel die vakanties wel lekker zijn.. Beetje flauw, ik weet dat docenten veel lange dagen maken en dan ook nog 's avonds huiswerk nakijken.

Ik was een echt boekenkind. We gingen niet vaak op vakantie, we zijn twee keer naar Egmond aan de Hoef geweest en een keer in Zeeland. Maar ik reisde wel, ik sloeg gewoon een boek open en ging naar een ver en exotisch oord. Met Pjotr ging ik naar Rusland, met Shererazade beleefde ik duizend en een nacht en met oom Tom zat ik in z'n hut. Vreemd dat ik nooit bedacht heb dat ik wel eens in een bieb zou kunnen gaan werken.

Het was me wel snel duidelijk dat ik 'iets' met talen wilde doen. Het werd de Vertaalacademie in Maastricht, daar studeerde ik Nederlands, Engels en Russisch. Nou heb ik nooit als vertaler gewerkt. Ik merkte op de opleiding dat ik het toch wel eenzaam vind om in m'n eentje achter de boeken of computer te zitten. Even kletsen bij de koffiemachine is nu eenmaal gezelliger als je met meerderen bent. Daarom ben ik het bedrijfsleven in gegaan, altijd reuring!

Nu, enige jaren na dato lees ik nog steeds veel en graag, binnenkort ga ik dat zelfs als vrijwilliger doen! Ik schrijf ook nog steeds, zoals voor jouw webshop en Ogma. Ooit komt dat boek er ook nog wel...

Tot snel Astrid, groetjes uit het regenachtige Grave!
M

Over slow living, omnibussen en even geen social media

Slow living. Leven in het moment. Bewust zijn met je bezigheden en hoe je die doet. Focus. En niet ook nog gauw iets anders doen, even dat taakje verrichten, door de social media heen scrollen en hier en daar een like achterlaten.

Ik ben dus niet zo goed in die focus. Meestal lees ik drie boeken tegelijkertijd, stuur de oppas van Anne een appje over aankomende week (want stel je voor dat ik het vergeet) en check ik ook Facebook, Instagram en de rest nog even. En nog een keer.

Aan een kant vind ik het fijn om bezig te zijn, taken af te vinken, nuttig bezig te zijn geweest. De tijd gaat daardoor wel heel erg snel, ik heb continu het gevoel achter de tijd aan te rennen. Ik bedoel maar, het is al midden juli! Voor mijn gevoel is het pas lente. Nee, ik ga niet zeuren dat het wel herfst lijkt.

En dat terwijl ik het veel fijner vind om bewust met mijn tijd om te gaan. Op de bank met een boek, niet denken aan de was, de boodschappen en de veel te volle kledingkast. De tijd nemen om met de buurvrouw te praten over wat ons bezighoudt en niet stiekem naar huis te willen rennen om daar van alles te doen.

Dus laste ik laatst een social-media-vrije middag in. Op zondag. En ik genoot. Ik kookte extra lekker voor mezelf, ik schreef wat kaarten en ik las. Een superdikke omnibus met detectives van honderden jaren geleden. Geen zware kost, gewoon lekker ontspannen. Heerlijk.

Niet dat zo makkelijk ging, dat social-media-vrije bestaan. Het recept stond op internet. Oeps. Toch maar even naar de verkenner. Sommige adressen had ik in mijn adressenboekje, sommige niet. En als ik een hoofdstuk uit had, had ik de neiging gauw een rondje te doen op de social media. Zoals ik anders ook doe.

Tja. Die rondjes deed ik niet. De rest zocht ik toch maar even op. Heerlijk om daarna de foon weer weg te leggen! Slow living, ik houd er van. Dit gaan we vaker doen. Doe je mee? Of doe je dit al? Fijn weekend! X

Mijn Gastblogs

Zoals je jullie waarschijnlijk wel weten, is 50 Tinten Mirjam niet alleen hier actief. Ik schrijf ik ook regelmatig voor andere blogs en voor een webshop. Zoals voor Ogma, het stoerste vintage boekenblog van Nederland en omstreken. Daar schrijf ik over de parels die ik in de Little Free Libraries en kringlopen vind. En die ik af en toe via Amazon, Marktplaats en aanverwante artikelen bestel. :) Afgelopen weekend stond de volledige Ogma-redactie nakend in de tuin. Het was Naakt Tuinieren Dag, vandaar. Mocht je een van de weinigen zijn die ons die ons nog niet 'in the flesh' gezien heeft, kom dan even een kijkje nemen. En mocht je dat 'way too much information' vinden, we hebben ook plenty artikelen waar we keurig onze kleren aan hebben. Sterker nog, waar we niets eens op foto voorkomen. Dus!

Houd je van post? Of kaarten schrijven? Dan is Cardcetera jouw webshop! Astrid heeft een groot assortiment kaarten, te veel om op te noemen. Ik ga het dus ook niet proberen. ;) Voor haar schrijf ik een keer in de maand een gastblog over mijn persoonlijke postervaringen. Zoals de post die ik tijdens mijn stage in Dublin kreeg, mijn verslaving aan een happy mailbox en de daarbij horende crush op de postbode. Mijn favoriete kaart is? De kaart die ik zelf voor aan het assortiment mocht toevoegen, de boekenkaart!

Ik schreef weer een tutorial! Deze keer voor Buttydaantje. Ze was op zoek naar gastbloggers die haar producten wilden uitproberen. Best een uitdaging voor deze niet-creabea. Maar ach, dit een jaar is toch bijzonder, alles is anders, dus waarom niet? Het verslag over die ervaring volgt nog, maar mijn tutorial is wel al gepost door Danielle. Waar die over gaat? Over boeken en post. Zien jullie ook een thema? :)

Komen jullie een keer kijken? Fijn Pinksterweekend allemaal!

Liefs, Mirjam X

Luilekkerland & Give Away!

Welkom in Luilekkerland! Nou ja.. Valt mee, hoor. Afgelopen week ging hier iedere dag braaf om zeven uur de wekker. Ik heb een nieuw ochtendregime ontdekt en tot dusver bevalt het me prima. De wekker gaat, ik spring uit bed ik snooze nog een keer en kom dan uit bed. Ik drink een flink glas water (replenishing!), poets m'n tandjes en duik m'n bed weer in voor een korte zitmeditatie. Daarna lees ik vijftien pagina's (op dit moment “Een Lied voor Achilles” van Madeline Miller) en daarna ga ik met Miss Anne gezellig een stukje wandelen. Bevalt prima! Tot nu toe (jaja, vijf dagen al!) is het prima uit te houden.

Wat lastiger vind is het koken. Best vreemd, ik vind koken hartstikke leuk, alleen blijft het lastig om te beginnen. Zo geen zin! Waardoor ik iedere keer pas begin als ik trek heb. En dat is niet handig. Vooral voor de mensen om me heen. Hallo bloedsuikerspiegel! Zo... Voorheen was het makkelijker, vooral met de lunch. Om een uur of twaalf ging ik naar de kantine. Als ik geen zin of tijd had gehad om een lunch voor te bereiden, nam ik daar gewoon een broodje of een salade. Kortom: aandachtspunt! Het is natuurlijk helemaal niet moeilijk, gewoon zorgen dat ik genoeg in huis heb en dat ik op tijd begin. Niet bepaald rocket science. Nu nog even doen. Maar: ik ben goed bezig, dit was mijn lunch vandaag!

U kent de mensen wel die way too much info dumpen terwijl U helemaal geen tijd heeft? Van die plakkerds? Van wie je je afvraagt of ze geen vrienden hebben? Of in ieder geval iemand anders tegen wie ze aan kunnen leuteren? Dat ben ik! Ha! O, wat heb ik daar een hekel aan.. Hoewel de meeste mensen de neiging hebben om me van alles over hun sexleven te vertellen. Geen zorgen, daar begin ik niet aan. Maar goed, zonet trof ik iemand die ik al heel lang niet meer gezien had. Hoe het met me ging? Prima! Alleen wel boventallig verklaard. O? Vervelend! Ja, maar ja... Waarop ik het verhaal in geuren en kleuren vertelde. Ach, het zonnetje scheen en hij vroeg het toch? Af en toe zag ik zo'n vage blik verschijnen. U weet wel, vrij wanhopig de andere kant opkijkend. Kan iemand me redden? Hij had pech, we waren maar met z’n tweeën in het hele park. Ik heb hem vrij snel uit z’n lijden verlost, hoor.

En zo raar, opeens is m’n huis opgeruimd! Dit behoeft enige nuance: opeens lukt het om m’n benedenverdieping opgeruimd te houden. De witte tornado zoeft tien minuten door de Kaza en alles is weer netjes. Let wel, de bovenverdieping is een ander verhaal. Maar die komt in maart aan de beurt. Ik zou zomaar in de "Stepford Wives" kunnen en geloof me, dat is een vreemde gewaarwording.

O ja, de Give Away! Mirjam Down Under geeft op Facebook een kaartje weg voor het Feel Good en Shop Event. Kom je kijken?

Fijne week allemaal! X

 

 

 

Memory Lane enzo

Ben er weer! De afgelopen weken waren wat druk, ik praat jullie graag even bij. Met jongste neef Juul (die vandaag alweer acht wordt!) ging ik naar de film in Nijmegen. Dat werd spontaan een tripje down Memory Lane, want opeens realiseerde ik me dat we in een stukje van de stad zaten waar wij vroeger onze tripjes naar 'de grote stad' begonnen. Dit standbeeld stond er vroeger ook al!

 

We gingen naar De Kleine Prins, een prachtige animatiefilm. De film gaat over een meisje, wier moeder een Plan heeft. Het meisje moet naar een prestigieuze school. Helaas haalt ze het toelatingsexamen niet. Moeder besluit naar een betere buurt te verhuizen zodat de school haar dochter wel moet aannemen. Tijdens de schoolvakantie moet het meisje studeren, iedere minuut is volgepland. Dan ontmoet ze de excentrieke buurman. Haar leert haar waar het echt om gaat in het leven. Ze beleven samen de prachtigste avonturen. Kortom, aanrader!

 

 

De zondag daarna gingen we naar Eindhoven, naar het museum over de Middeleeuwen en de Prehistorie. Het was heet! Uitgeblust sjokten Zusje en ik over het terrein, de heren hadden nergens last van. Met dit pontje ging je van de Prehistorie zomaar naar de Middeleeuwen, bijzonder! Wat de heren het leukste van het museum vonden? Het bouwen met blokken! Tuurlijk, dat kun je thuis niet...

 

 

Ik ben dus echt niet voor poseren gemaakt, wat heb ik er een hekel aan. Of zou ik een pietsie kritisch zijn? ;) Hier ben ik wel blij mee, hoor!

 

 

En toen was het Appreciation Day. Wereldwijd kregen alle collega's een dag vrij, als dank, omdat we het zo goed gedaan hebben. Samen met Zusje ging ik naar Nijmegen. De matinee met neef Juul was zo goed bevallen, dat deed ik graag nog een keer. Met Zusje ging ik naar de film over Amy Winehouse, indrukwekkend... De film bestaat uit korte privéfilmpjes, de personen die erin voorkomen, vertellen iets over de Amy uit die tijd. Je volgt haar van een frisse jonge meid van 14 die totaal geen idee heeft van haar talent tot de wandelende money machine. Verder deed ik nog wat inspiratie op in de grootste boekhandel van Nijmegen (zo mooi, die Engelstalige boeken! veel mooier dan de Nederlandse boeken, toch?), aten we een hapje en doken we de kringloop en de Flying Tiger in. We zouden wel niet gaan winkelen, maar ja... :)

 

 

De dag daarna was ik in... Nijmegen! In de zomer wordt er een bombardementswandeling georganiseerd en die was toevallig die dag. En laat die rondleiding toch om de hoek van de bioscoop beginnen waar we Amy en De Kleine Prins zagen.. Zoals jullie wellicht weten, werd Nijmegen in 1944 door de Amerikanen gebombardeerd. Officieel was dat per ongeluk, daar is men op dit moment toch niet zeker van. Er kwamen zo'n 800 mensen om. De laatste jaren is er meer aandacht voor dit bombardement, na de oorlog wilde men verder. Niet achterom kijken, de boel weer opbouwen. Anderhalf uur liepen we met onze gids door het centrum van Nijmegen. We hoorden over de prachtige gebouwen die helaas nooit meer verrezen en lichaamsdelen die teruggevonden werden van de overledenen. Vreselijk natuurlijk, maar na anderhalf uur dood en verderf was ik wel blij dat het afgelopen was. Ook bijzonder, de gids had een kegel. Toch niet helemaal wat je van zo'n rondleiding verwacht....

 

 

Bedrijfsuitje! Met de collega's crossten we met onze tuktuks door het land van Flipje. En dat beviel bepaald niet mee. Die tuktuks worden tot auto's gerekend, dus je mag er niet mee op het fietspad. Je moet dus op de openbare weg. Fijn joh, een 80 kilometerweg met zo'n veredelde brommer. Vooral als degene die rijdt (de enige die van ons klupje die het aandurfde) een Amerikaan is, die nog nooit met versnellingen heeft gereden. En tot nu toe alleen op tractoren en in auto's heeft gereden... Er zat ook een bingo bij, we moesten nummers zoeken, daar foto's van maken met ons erop en wie de meeste rijtjes had, zou winnen. Ahum... Na afloop bleek dat we ook puzzels hadden moeten invullen. Degene die het bingovel beheerde (ik dus), had de hele puzzel niet gezien. Oeps... Dat werd me niet in dank afgenomen. Ik zit namelijk in het meest fanatieke klupje. Ik wil ook graag winnen hoor, maar ik kan ook prima tegen m'n verlies. Dat kan niet gezegd worden over een aantal andere deelnemers. Zucht.. Totdat ik ze even herinnerde aan de prijs. De winnaar mocht namelijk terugkomen om te battelen tegen alle andere winnaars en de uiteindelijke winnaar krijgt dan 1000 Euro. Nou.. Dat geloof ik wel. O ja, daar had ik wel een punt. Maar het was toch niet eerlijk, want wij hadden een rijtje en de anderen niet! Volgend jaar ga ik dus niet mee.

 

 

Verder ben ik nog steeds aan het lezen! Omdat ik in augustus vrij weinig las en al over Odysseus en zijn avonturen schreef, schrijf ik eind september "Mirjam las in augustus en september" samen. Mochten jullie je afvragen hoe het zit. :) In de Little Free Library hiero lagen laatste meerdere boeken over filosofie. Interessant! Ik ben nu met het derde boek bezig en hoewel ik lang niet alles snap (gelukkig is dat de bedoeling, geloof ik ;)), vind ik het allemaal ontzettend interessant. Dit boek is een soort roman, meer een introductie. De meeste bekende theorieën worden pp een toegankelijke manier aangestipt. Nooit geweten dat ik nog eens een passie voor filosofie zou ontwikkelen...

 

 

Gisteren was ik op Appelpop! Normaal nix voor mij, veel te veel mensen enzo. Maar ja, de line up was wel heel erg goed en het was ook best dichtbij. In Tiel. :) Dus toch maar ook die comfort zone gestapt en gegaan. Inderdaad, niet mijn ding. Wat een mensenmassa! Bij Racoon stonden we buiten de tent, prima plek, prima geluid ook. Maar Kensington wilden we (nou ja...) toch wel graag op het podium zien. Een half uur voordat ze begonnen, stonden we borst aan bil en meenden mensen nog steeds dat ze naar voren konden en moesten. Zucht... Door de twee heren van twee meter zagen we dus ook helemaal niets. Tof! Kortom, buiten de tent genoten van de muziek en de duizenden mensen die uit hun dak gingen.

 

Goed, vandaag zit ik dus heerlijk in m'n comfortzone. Op de bank, in m'n joggingbroek en Miss Anne naast me. Iedereen een hele fijne dag gewenst! X

 

Midnight Reading

Ik heb 'm uit! Ik was van plan om iedere dag tien bladzijdes te lezen in Odysseus, dan zou ik aan het einde van de maand mooi uitkomen. Maar ik ben er doorheen gevlogen, van de week 's ochtends zo tegen half vijf las ik de laatste pagina.

Pardon? Tja, het slapen wil sinds een tijdje niet zo lekker. Het maakt niet uit hoe vroeg ik naar bed ga, om vier uur word ik wakker. En soms om twee uur. En soms en om twee uur en om vier uur. Argh! En ik sliep voorheen zo lekker... Heerlijk, acht uur aan een stuk knorren. Geen idee waardoor het begonnen is, maar inmiddels ben ik er natuurlijk helemaal op gefixeerd.

Zodra ik wakker word, ben ik klaarwakker. En ik ga niet malen, want op het slapen na, heb ik niets om me druk over te maken. Ik wil alleen erg graag weten hoe laat het is. Eerst check ik of het nog donker is. Meestal is het antwoord ja. En dan ga ik toch even kijken. Niet dat het een zier uitmaakt, maar goed. Ik wil het weten.

Nou ging ik laatst toch even naar mijn huisarts, meteen het niet-slapen aangekaart. Of ik me er druk om maakte. Welnee! Zucht. Tuurlijk, vanaf het moment dat ik erover denk om naar bed te gaan, realiseer ik me dat ik al ruim een maand geen ononderbroken nacht meer heb gehad. Ik mis m'n acht uur slaap! En door de vermoeidheid slaap ik in de weekenden weer overdag. Daar zal m'n lichaam dan wel behoefte aan hebben, maar ik vind het niet fijn. Hoef ik niet te werken, lig ik te pitten. Tof.

Hoewel de dok en ik allebei niet enorm van de medicijnen zijn, heb ik toch een paar pilletjes meegekregen. Voor als de nood hoog is. Ze liggen dus nog in de kast, want ik houd er echt niet van. Maar goed, waarschijnlijk werken ze wel als een soort placebo, zo van: "Ik heb ze in huis, als het nu heel erg wordt, dan kan ik ze altijd pakken."

Maar waar ik meer aan heb, is de folder met adviezen die ik meekreeg. De meeste kent iedereen natuurlijk al lang: geen koffie meer drinken na een bepaalde tijd, rustig de dag afbouwen, niet meer bellen, tv kijken, facebooken, dat soort dingen. Dat deed ik altijd al. Wat ik niet wist, is dat iedereen gedurende de nacht meerdere keren wakker wordt. Alleen ben je je daar normaal niet van bewust. Mijn acht uur aan een stuk bestaat dus helemaal niet. En, naarmate je ouder wordt, heb je minder behoefte aan slaap. Dat wist ik wel, maar daarbij moest ik altijd aan mijn moeder denken die al jaren 's nachts wakker ligt. En mijn oma voor haar. Maar goed, die dames zijn / waren natuurlijk wel een stukje ouder dan ik. :) O ja, als je niet moe bent: niet naar bed!

Waar het om gaat: zorg dat je slaapkamer een fijne plek is. Om te ontspannen, niet om te malen of je te ergeren. Als je in bed ligt, ontspan. Ook al lig je wakker.Lukt dat niet, dan sta je op. Vandaar dat ik meerdere nachten met Odysseus op de bank zat, meestal zo vanaf een uur of vier tot half vijf. Dan had ik weer een hoofdstuk uit en werd ik zoetjes aan moe. En meestal sliep ik dan vrij snel in, totdat de wekker ging. Wat me opviel: hoewel ik me erg druk maakte over de volgende dag, of ik wel fit zou zijn, viel dat best mee. En nu ik het allemaal een heel eind losgelaten heb, voel ik me helemaal prima. Goed, ik hoop nog steeds dat ik binnenkort niet meer 's nachts op de bank zit, maar verder... Het is 'gewoon' een kwestie van omdenken. Mind over matter. En daar houd ik wel van!

Okay, Odysseus dus. Wat heb ik genoten! Daar was ik nog best verbaasd over. In het verleden heb ik meerdere pogingen gedaan, iedere keer strandde ik na een pagina of dertig. Mijn vertaling van de Ilias en Odyssea komt uit 1959, wellicht dat het taalgebruik daardoor ietwat oubollig is.. Maar dat heeft ook wel wat. Ik heb de prachtigste formuleringen voorbij zien komen, zoals deze: "Zodra de dageraad met roze vingers het licht in het oosten had ontstoken, stond de zoon van Odysseus op om zich te kleden." Poëtisch, toch? Waar er in de Ilias heel veel werd gevochten en dit bijzonder beeldend werd beschreven (de darmen vlogen in de rondte), nu werd er heel veel gegeten. Althans, om de Goden gunstig te stemmen, moest  er vee worden geofferd. En dan niet het kneusje van de groep, nee, alleen de allermooiste dieren waren goed genoeg. Ook dat werd heel gedetailleerd beschreven. Fijn, voor een vegetariër. :) Overigens kregen de Goden niet alles kregen van de offerdieren.Ze kregen wel een heel smakelijk stuk, met wat wijn en gerstekorrels erbij, maar de rest werd door de sterfelijken lekker zelf opgepeuzeld.

Waar ik erg aan moest wennen,was de manier waarop er met de onsterfelijken werd omgegaan. Die kunnen nl zomaar het uiterlijk aannemen van iemand anders, even bij iemand op bezoek gaan, hem dan het een en ander influisteren en dan gaan ze er weer vandoor. Oftewel, als jij iets doet wat een ander niet aanstaat, kun je altijd zeggen dat je op het advies van de Goden bent afgegaan. Dat ze jou, om je in de luren te leggen, verkeerd advies hebben gegeven. Profetieën, voorspellingen, ook aan de orde van de dag. Maar op een gegeven moment viel mijn kwartje. Zo anders dan ons westerse geloof is dit niet. Wij zijn opgevoed met het geloof in een almachtige en hoewel wij hier onze eigen verantwoordelijkheid dienen te nemen, leggen we toch ook veel bij hem neer. Toen ik eenmaal m'n Rooms-Katholieke bril af had gezet, begon ik echt te genieten. Bijzonder hoor, ik ben al zo lang niet meer praktiserend, blijkbaar zit het toch nog diep.

Alleen die Odysseus zelf, he.. Dat is best een arrogant mannetje. Ja, hij is heel slim. En schrander. En snugger. Zo ongeveer alle synoniemen heb ik voorbij zien komen. Echt Homeros, ik weet het, hij is hartstikke gehaaid!! Maar nu is het afgelopen... Ik ben best trots op mezelf, een van de allergrootste klassiekers aller tijden heb ik gewoon uit. En het was fijn! Waar ik nu mee op de bank zit voor mijn Midnight Reading? De donkere kamer van Damokles van W.F. Hermans. En ja, tot nu toe ook erg mooi!

Fijn weekend allemaal! X