Niets nieuws onder de zon, in de kast en veel meer tijd. Hoop ik.

Laatst las ik het artikel van Volkskrantcolumnist Asha ten Broeke over haar koopverslaving en realiseerde me dat ik er ook klaar mee ben. Weer klaar mee ben. Het nutteloze kopen van van alles en nog wat, de ondoordachte aankopen, maar met name het zoeken naar die spullen. Zonde van mijn centen en vooral: zonde van mijn tijd. Ook omdat ik wel uren op het wereldwijdeweb doorbreng, maar vaak alleen maar om te kijken. Zodra het tijd wordt om iets daadwerkelijk te kopen, sluit ik de site af. Nog even nadenken. Is dit wel wat ik wil? Perfectionisme op koopgebied, zoiets.

Koopverslaving?

Het is niet zo dat ik alles maar koop wat los en vast zit. Gelukkig niet. Het is lang niet zo erg als jaren geleden, toen ik nog nieuwe schoenen kocht omdat de oude gepoetst moesten worden. Erg he? Als ik me verveelde, ging ik linea recta naar de boekhandel. Kon ik niets vinden wat me echt aansprak, toch kocht ik wel weer een boek. In boekhandels kom ik nog amper, en als ik er wel ben, is het vooral 'kijken, kijken, niet kopen'. Want hoe mooi de boeken ook zijn, over een paar jaar liggen ze er ook nog wel en dan voor een fijner prijsje. De nieuwprijs wil ik er gewoon niet meer voor betalen.

Dahag tijd

Wat me nu vooral tegenstaat, is de indirecte prijs die ik betaal. Oftewel, de tijd die ik aan de zoektochten spendeer. Bij weer een webshop met al die leuke spulletjes die ik beslist niet nodig heb, maar wel leuk vind om te kijken. Inspiratie opdoen, zoiets. Waardoor ik toch weer, huppekee, makkelijk een dikke 60 minuten verder ben. En dat voelt bepaald niets als quality time.

Niets nieuws onder de zon

Klinkt bekend? Hier heb ik het toch al vaker over gehad? En begin van dit jaar ging ik toch weer opruimen? Klopt allemaal. Alleen lukte het niet. Ik wilde echt die 15 minuten per dag weer aan de bak en hoewel ik zeeën van tijd zou moeten hebben, kwam het er niet van. Andere prioriteiten. Druk in m'n hoofd enzo. Tijd voor een nieuwe ronde!

Niets nieuws in de kast

En waaruit bestaat die nieuwe ronde? Zes maanden ga ik niets nieuws kopen. Het lijkt me heerlijk, niet iedere dag internet afstruinen voor dat ene leuke jurkje, geen keuzestress, plenty of time over voor de echt leuke dingen van het leven. Want daar gaat het me om, meer echte tijd voor mezelf. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, ik zal toch moeten eten en drinken en als de wasmachine gaat hemelen, zal er een nieuwe moeten komen. Geen idee waar de dichtstbijzijnde wasserette zit en om nu maanden bij de buren op de stoep te staan met mijn vieze ondergoed... Uiteraard wordt er dan wel eerst een reparatiepoging gedaan. En ik realiseer me dat ik voor een tweedehandsje kan gaan, maar goed, dat zien we wel als het zich voordoet. Voorlopig ga ik ervan uit dat al mijn bezittingen zich in dermate goede staat bevinden dat ze nog heel lang meegaan. Fingers crossed!

Creatief

Ook maak ik een uitzondering voor creatieve dingen. Dat wordt dan weliswaar nieuw voor mij gemaakt, maar ik steun daarbij wel een kleine ondernemer / creatieveling en dat vind ik wel okay. Dat wordt wel opletten, want het is niet de bedoeling dat ik dan heul lang bij die gezellige ondernemers virtueel ga buurten.

Kringloopgeluk

En dan de kringlopen... Ook best een uitdaging. Afgelopen week bezocht ik er weer een paar en van een kant vind ik dat geweldig, vooral als ik een fantastische aankoop vind. Die rush... Die blijft fijn. Van de andere kant merk ik dat het me ook veel energie kost. De meeste kringlopen staan natuurlijk ontzettend vol en ik meen toch dat ik een fantastische vondst moet doen. Ik ben er nu toch, zoiets. En als die fantastische vondst niet lukt, nou ja, dan mag er soms ook wel iets anders mee. Van een iets minder kaliber. Ook dat wil ik niet meer. En het is niet de bedoeling dat het kringlopen het surfen gaat vervangen.

Aan de slag!

Nu gaat het niet kopen en het opruimen bij mij meestal samen en daarom ga ik ook weer declutteren. 15 minuten per dag ga ik aan de slag. Sterker nog, ik ben al begonnen en het voelt goed! Daarover in een ander log meer. U hoort nog van me. Fijne week!

Mijn Gastblogs

Zoals je jullie waarschijnlijk wel weten, is 50 Tinten Mirjam niet alleen hier actief. Ik schrijf ik ook regelmatig voor andere blogs en voor een webshop. Zoals voor Ogma, het stoerste vintage boekenblog van Nederland en omstreken. Daar schrijf ik over de parels die ik in de Little Free Libraries en kringlopen vind. En die ik af en toe via Amazon, Marktplaats en aanverwante artikelen bestel. :) Afgelopen weekend stond de volledige Ogma-redactie nakend in de tuin. Het was Naakt Tuinieren Dag, vandaar. Mocht je een van de weinigen zijn die ons die ons nog niet 'in the flesh' gezien heeft, kom dan even een kijkje nemen. En mocht je dat 'way too much information' vinden, we hebben ook plenty artikelen waar we keurig onze kleren aan hebben. Sterker nog, waar we niets eens op foto voorkomen. Dus!

Houd je van post? Of kaarten schrijven? Dan is Cardcetera jouw webshop! Astrid heeft een groot assortiment kaarten, te veel om op te noemen. Ik ga het dus ook niet proberen. ;) Voor haar schrijf ik een keer in de maand een gastblog over mijn persoonlijke postervaringen. Zoals de post die ik tijdens mijn stage in Dublin kreeg, mijn verslaving aan een happy mailbox en de daarbij horende crush op de postbode. Mijn favoriete kaart is? De kaart die ik zelf voor aan het assortiment mocht toevoegen, de boekenkaart!

Ik schreef weer een tutorial! Deze keer voor Buttydaantje. Ze was op zoek naar gastbloggers die haar producten wilden uitproberen. Best een uitdaging voor deze niet-creabea. Maar ach, dit een jaar is toch bijzonder, alles is anders, dus waarom niet? Het verslag over die ervaring volgt nog, maar mijn tutorial is wel al gepost door Danielle. Waar die over gaat? Over boeken en post. Zien jullie ook een thema? :)

Komen jullie een keer kijken? Fijn Pinksterweekend allemaal!

Liefs, Mirjam X

Wabi Sabi enzo

Laatst ging ik weer op retraite. Net nadat ik boventallig werd verklaard, boekte ik dit weekend. Eigenlijk wilde ik een week gaan schrijven, gaaf! Maar toen kwam ik bij een weekend uit waar er allerlei creatieve oefeningen gegeven werden: boetseren, schilderen, tekenen en schrijven. In een jaar waarin alles anders is dan anders, vond ik dit wel een mooie uitdaging. "Maar jij kunt toch niet schilderen?", werd me daarna regelmatig gevraagd. Nee dus, maar dat hoefde ook niet. Prima! En zo tufte ik dus naar het klooster in Huissen, bij Arnhem.

Mooi, he? Het is nog een actief klooster. Toen ik 's ochtends in m'n Troetelbeertjespyjama naar de badkamer stiefelde, kwam ik iemand in een kazuifel tegen. Best bijzonder. ;)

Het thema van het weekend was "De schoonheid van imperfectie". Oftewel, het gaat om het doen, het gaat niet zozeer om het uiteindelijke resultaat. We zijn zo geconditioneerd dat ons werk mooi en goed, oftewel perfect moet zijn. Dat hoeft helemaal niet! Met de eerste oefening werd het meteen duidelijk hoe het weekend in elkaar zou zitten. Er lag papier en er lagen vetkrijtjes. Natuurlijk had ik al even gegluurd en besloten dat ik met rood aan de slag zou gaan. Lekker knallen! Maar nee hoor, we moesten een Hele Lelijke Tekening maken. Sterker nog, onze allerallerlelijkste tekening ooit. Daar ging m'n rode krijtje... Hup, terug in het bakje. En daar ging ik: krassen, met zwart en bruin. Lelijk, joh! Ja, ik volgde de instructies braaf op, dat dan weer wel. Het was nog vermoeiend ook nog! Er lagen boekjes klaar, daar mochten we onze tekening op plakken. Aan de buitenkant nog wel. In die boekjes kwamen al onze creaties van het weekend terecht.

We hoorden over Wabi Sabi. In Japan worden ouderen en dingen die oud zijn, geëerd. Waar hier de nadruk op jong en perfect ligt, staat ouderdom daar voor wijsheid en deze dient gerespecteerd te worden. Als een kommetje kapot valt, wordt dit gerepareerd. Met goud! Wij gooien het weg, gaan naar de Zweedse woningwinkel en slaan er meteen een dozijn in. Mijn kringloopgelukjes zijn dus ook hartstikke Wabi Sabi! En deze slippers zijn toch ook enorm Wabi Sabi? Niet van mij, trouwens. :) En wat vinden jullie van deze doekjes, het toonbeeld van Wabi Sabi, toch?

Het hele weekend boetseerden we, tekenden we (met links, leuk!) en werd er geschilderd. Op een gegeven moment was ik wel klaar met het hele "Het hoeft niet mooi te zijn." I know! Soms is het toch wel heel leuk om je creatie wel zo mooi mogelijk te maken. Het klopt natuurlijk wel, als het niet mooi mag of hoeft te zijn, dan ga je gewoon aan de slag. Kan het schelen! Gewoon lekker kliederen. Terwijl, als je het zo mooi mogelijk wil maken, je in je hoofd gaat zitten. En dat is niet bevorderlijk voor het creatieve proces. Nog wat foto's van het klooster:

Het was echt een anders dan anders trip en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Zou ik het opnieuw doen? Nou... Dat denk ik niet. Het voelde voor mij niet echt als een retraite. Er zaten nu vier groepen in het klooster en dat was behoorlijk druk. Met de Dominicanen zelf hadden we geen contact en dat vind ik toch jammer. Ik denk dat ik eerder naar Nijmegen terugga voor een stilteretraite, dan naar Huissen. Hoewel de schrijfretraite me nog steeds trekt... We gaan het zien, komt goed! Voor nu wens ik jullie allemaal een heel fijn Hemelvaartweekend. Geniet van het zonnetje! X