Wat zou Pippi doen?

Werd de redactie van Ogma toch zomaar uitgenodigd voor een workshop! Een mooie gelegenheid voor de afdelingen Brabant en Fryslan om elkaar te ontmoeten. Want we werken inmiddels wel ruim zes maanden enthousiast en met veel liefde samen aan het stoerste vintage boekenblog van Nederland, maar dat gaat altijd per app en mail. Hoog tijd voor een 'real life' meeting. De workshop waarvoor we uitgenodigd waren, heette "Heldin in je eigen verhaal' en was in de bibliotheek van Amersfoort. 'Het wordt een inspirerende ochtend waarin veel heldinnen uit allerlei windstreken en uit zowel films als literatuur de revue zullen passeren en niet onbelangrijk, waarbij je aan de hand van mijn narratieve model Het verhaal van de heldin, ook je eigen verhaal op het spoor komt.' Klinkt goed, toch?

Op naar Amersfoort dus! Naar de allermooiste bieb die ik ooit heb gezien. Echt, ik zou er zomaar kunnen wonen. Groot! Hypermodern, prachtig ingericht. En meer dan een miljoen (!) boeken. Dat doen ze goed in Amersfoort. Edith de Wit, schrijfster van het boek 'In de voetsporen van de heldin', vertelde over de verschillende stadia van een avontuur van een heldin. Zo zit ze aan het begin van het verhaal altijd gevangen. In een toren, een kooi of een situatie. Ze voelt zich niet helemaal jofel in die toren, maar ze vertrekt niet. Totdat er iets voorvalt. Er staat een prins onder aan haar toren of ze ontvangt een brief, of... Nou ja, je snapt het wel. Niet dat ze zomaar in die pompoen of Mazzerati stapt, eerst moeten er nog wat andere dingen gebeuren.

Wij kregen ook allemaal een uitnodiging! Ik ben mijn koffer al aan het pakken ben, hoor. :) Een andere vraag was: 'Wat zou jouw heldin doen?' Dus hoe zouden Pippi, Assepoester of Jeanne d'Arc een situatie aanpakken? Interessant! Wat ik hiervan geleerd heb, is dat ik best om hulp mag vragen. De heldin krijgt namelijk ook altijd hulp. Van haar petemoei bijvoorbeeld, of een goede fee. Helden krijgen meestal een zwaard, zodat ze de draak kunnen bestrijden. Heldinnen krijgen andere talismannen om hun strijd te leveren. Bij hen zijn dat vaak mooie kleren, of schoenen. Zou daar mijn schoenenfetisj vandaan komen? Iedere heldin krijgt met beproevingen en verraad te maken en gaat door een dal. Maar als ze dat allemaal overwonnen heeft, dan krijgt ze ook een hele mooie beloning. Dat geeft de burger moed!

Natuurlijk moesten de Ogma-dames een Down Under maken. Leuk, met het boek erbij. Maakte ik toch zomaar een filmpje! Misschien moet ik ook maar gaan vloggen.

Na de workshop gingen de dames nog even de stad in. Uiteraard met het befaamde Volkswagenbusje. We waren allebei nog nooit echt in Amersfoort geweest, op een treinreis door de stad na. En we hadden trek. Best aangenaam, zo'n lunchmeeting op het terras. Gaan we vaker doen! Nadat we weer op de hoogte waren van alle nieuwtjes en plannen voor de rest van het jaar en het aankomend jaar, vertrokken de dames weer naar hun respectievelijke provincies. Gelukkig had de trein naar Fryslan vertraging, zo had Tineke het boek bij aankomst thuis al uit. Handig, dat openbaar vervoer!

Nou ben ik even benieuwd: wie is jouw heldin? En wat kun jij van haar leren?

Mijn Gastblogs

Zoals je jullie waarschijnlijk wel weten, is 50 Tinten Mirjam niet alleen hier actief. Ik schrijf ik ook regelmatig voor andere blogs en voor een webshop. Zoals voor Ogma, het stoerste vintage boekenblog van Nederland en omstreken. Daar schrijf ik over de parels die ik in de Little Free Libraries en kringlopen vind. En die ik af en toe via Amazon, Marktplaats en aanverwante artikelen bestel. :) Afgelopen weekend stond de volledige Ogma-redactie nakend in de tuin. Het was Naakt Tuinieren Dag, vandaar. Mocht je een van de weinigen zijn die ons die ons nog niet 'in the flesh' gezien heeft, kom dan even een kijkje nemen. En mocht je dat 'way too much information' vinden, we hebben ook plenty artikelen waar we keurig onze kleren aan hebben. Sterker nog, waar we niets eens op foto voorkomen. Dus!

Houd je van post? Of kaarten schrijven? Dan is Cardcetera jouw webshop! Astrid heeft een groot assortiment kaarten, te veel om op te noemen. Ik ga het dus ook niet proberen. ;) Voor haar schrijf ik een keer in de maand een gastblog over mijn persoonlijke postervaringen. Zoals de post die ik tijdens mijn stage in Dublin kreeg, mijn verslaving aan een happy mailbox en de daarbij horende crush op de postbode. Mijn favoriete kaart is? De kaart die ik zelf voor aan het assortiment mocht toevoegen, de boekenkaart!

Ik schreef weer een tutorial! Deze keer voor Buttydaantje. Ze was op zoek naar gastbloggers die haar producten wilden uitproberen. Best een uitdaging voor deze niet-creabea. Maar ach, dit een jaar is toch bijzonder, alles is anders, dus waarom niet? Het verslag over die ervaring volgt nog, maar mijn tutorial is wel al gepost door Danielle. Waar die over gaat? Over boeken en post. Zien jullie ook een thema? :)

Komen jullie een keer kijken? Fijn Pinksterweekend allemaal!

Liefs, Mirjam X

Hotspotspotting in de grote stad

Wat was het vorige week maandag heerlijk weer, he? Wat was het zonnetje fijn. Ik was in Nijmegen en ik genoot! U kunt het zich niet herinneren? Ik ook niet. De dag daarvoor had ik besloten dat ik de stad in zou gaan. Spotting hotspots voor Ogma. En tentjes met lekker eten voor mezelf. Ik zag mezelf al slenteren door alle leuke steegjes. Op m'n gemak wat winkeltjes in.. En toen werd het koud. En nat. Maar ja, als ik eenmaal iets besloten heb... Dan gaan we natuurlijk niet afwijken van het Plan. Laten we wel wezen. Een uitzondering: sneeuw. Dan mag de hele wereld aan mij voorbij gaan, dan zit ik met Miss Anne en een warme choco op de bank. De groeten!

Maar het regende alleen maar, dus mijn trip ging gewoon door. Mijn eerste goede daad van de dag was het steunen van de Gemeente Nijmegen. Dat mag wel wat minder lieve ambtenaren. De parkeerplaats waar ik stond, lag er al toen ik nog met paps en mams naar de stad ging. Um... zo'n dertig jaar? Istie nog steeds niet afbetaald?

Goed, ik had dus missies. Missie een: de boekhandels. De rest van het Ogma-team woont in het hoge Noorden, dus het is mijn schone taak om de zuidelijke provincies te vertegenwoordigen. Net als in de meeste andere grote steden had Nijmegen voorheen een De Slegte. Die is natuurlijk over de kop gegaan en in Nijmegen is hij samengegaan met Dekker van de Vegt. Die voorheen Selexyz heette en daarvoor Dekker van de Vegt. Volgt u het nog? In het begin, net nadat de winkels samen waren gegaan, was het een bende. Zo onoverzichtelijk! Het Dekker Van de Vegt-aanbod stond in de schappen. De tweedehandsjes van De Slegte waren in van die bakken gepropt. Die weer tussen de schappen gepropt waren. Als je nu binnenkomt, zie je eerst het reguliere aanbod, dan de ramsj plus koffiehoek (waar het overigens zalig rook toen ik er was!) en daarachter boekenrekken met de tweedehands boeken. Beter! Voorheen was het echt een van mijn favoriete boekhandels, geen tripje naar de stad was compleet zonder DVDV. Plus aankoop. :) Nu hoeft het niet meer zo. Wat mij betreft is het wel erg mainstream geworden. Hoewel hun selectie Engelstalige boeken wel heel fijn is. En wat zijn die toch mooi!

Op naar de volgende hotspot, het Antiquariaat Van Hoorn. Daar hebben ze alles! Verzekerde een collega me ooit. Zij ging daar bij ieder bezoekje aan Nijmegen naartoe. Ik was er ook al vaak langsgelopen, maar nog nooit binnen geweest. Ze hebben in ieder geval wel vintage kaarten. ;) En ook van die mooie oude platen voor aan de muur. Volgens de website klopt het wel dat ze alles hebben, ze schijnen zo'n anderhalf miljoen boeken op voorraad te hebben. Best indrukwekkend. Gelukkig niet allemaal in de winkel, anders had ik me helemaal geen weg kunnen banen. Ik ben er niet zo heel lang geweest, de broer van Sinterklaas was er ook. Echt! Alleen had hij een grijze baard in plaats van een witte. En hij maakte hele aparte geluiden. En als ik die eenmaal gehoord heb.. Kan ik ze niet meer 'on'horen. Een volgende keer ga ik zeker terug, met een lijst met m'n wensenlijstje. Anderhalf miljoen boeken. Daar moet ik slagen, toch?

Goed, en dan de eterij. Jippie! Eerst naar T's thee sap stroop, waar ze hele bijzondere en lekkere stroopwafels verkopen. Ik nam de smaken bounty en anijs, ah... Voor degenen onder ons die meer van hartig houden, dat kan ook. Wat dacht U van de smaken ui-knoflook, olijf of tomaat-basilicum? Ik bedoel maar. Wel eens van een plantenweeshuis gehoord trouwens? De onderbuurvrouw van T's, Bleshyou is dat dus! Als je een plant hebt waar je niet blij van wordt (of andersom natuurlijk), kun je 'm naar Bleshyou brengen. Zij zoekt dan een beter tehuis. Zo kocht ik een plant van de oma van Roos. Oma was overleden en de erven konden de planten niet plaatsen. En zo kwam ze bij Bleshyou terecht. Mooi! Nou ja, niet dat oma er niet meer is natuurlijk, maar het concept. :) Voor mezelf kocht ik een lipstickplant. Een flinke commitment, ik ben niet zo van de groene vingers. We gaan het zien!

Daarna stiefelde ik naar Wally's in Nijmegen. Daar hebben ze burgers en daar had ik goede verhalen over gehoord. Ik ging natuurlijk voor de vega. De bediening was erg aardig en erg snel. De burger... Mwah. Niet echt warm, niet echt bijzonder. En best wel duur. Voor de burger en het kopje koffie had ik anderhalf MacMenu kunnen kopen. De MacVega's zittten vast vol e-nummers en suiker en dergelijke, maar de smaak is wel een stuk uitgesprokener. Ik ben niet zo van het Mac-concept, dus ik durf het bijna niet te zeggen, maar: lekkerder. Leuk experiment, dat wel! Dat gaan we vaker doen.

En ik weet ook al waar ik de volgende keer naar toe wil: De Plak. Daar was ik afgelopen dinsdag voor een diner en dat was fijn! Volgens de website zijn ze een collectief eetcafé met een betrokken en eigenzinnig karakter. Op de bar stond een doos waar je een bijdrage in kon doen. Niet voor een fooi, maar om een bijdrage te leveren aan een buskaartje over een maaltijd voor een vluchteling uit Heumensoord, u weet wel, het vluchtelingenkamp in Nijmegen. Het eten was fijn! Het vlees is overigens afkomstig uit de (quote) niet-bio-industrie en de vis van duurzame, eerlijke vangst. Ook heel aangenaam. Wij gingen voor vegetarisch met de spinazietaart waar ik natuurlijk geen foto van heb genomen. Ook van de kokostaart en de decaf-soja-latte (ben zo hip! ;)) nam ik geen foto's, maar geloof me maar: jum. Echt de moeite waard als je een keer in Nijmegen bent. Binnenkort gaat Mme Maria dus zeker de burgers uitproberen. U hoort nog van me!

Welkom 2016!

Gelukkig Nieuwjaar lieve mensen! Ik hoop dat 2016 veel moois voor jullie in petto heeft. Iemand goede voornemens?

Op dit moment ben ik nog lekker lui aan het genieten van mijn vakantie. De wekker (ja, die zet ik wel, om te voorkomen dat ik tot in de late uurtjes in bed lig) gaat om acht uur. Dan maak ik een cappuccino, pak de krant (lekker, zo'n tijdelijk abonnement) en dan duik ik terug m'n mand in. Hoewel het ook regelmatig voorkomt dat ik me nog een keer omdraai. :) Zo tegen negen, tien uur doen Miss Anne en ik het eerste rondje. Uiteraard langs de Little Free Library, om de nieuwe aanwas te checken. Ontbijtje... Kortom, ik ben niet bar productief. Heerlijk hoor, daar niet van. Mijn hoofd en lijf hebben duidelijk behoefte aan rust.

Hoewel het heus goed voelt, gaan we zo in 2016 natuurlijk niet verder. Er zal toch een nieuwe lotsbestemming gevonden dienen te worden. En die ga ik vast niet vinden als ik m'n Nellie Veerkamp pyjama op de bank zit. De postbode zal 'm vast ook niet komen brengen, schat ik zo. Hoewel hij me de laatste tijd allerlei ander leuks gebracht heeft. :) Kortom, het is tijd voor een Plan.

Want als ik eerlijk ben, ben ik best benauwd voor het Zwarte Gat. Dat kan ik natuurlijk best vullen met het lezen van allerlei gave boeken (leuk voor Ogma), tripjes naar de supermarkt en het drinken van latte met de buurvrouw, maar als dat m'n voorland is... Nou, nee. Althans, ik wilde toch een sabbatical? Het Plan dus:

Iedere maand ga ik me focussen op een aspect van mijn leven, dat ga ik aanpakken. Zo ga ik me uiteraard richten op het vinden van die nieuwe uitdaging, ik ga mijn huis opruimen (yay, Clean House Clean Head!), ik ga nieuwe dingen leren en nieuwe dingen doen. Geen idee wat het allemaal precies gaat inhouden, maar die comfortzone ga ik uit. En natuurlijk ga ik daarover hier berichten!

Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen, maar deze maand wil ik aan mijn gezondheid werken. Pardon, ga ik aan mijn gezondheid werken. Rennen, mediteren, buikspieroefeningen... Lekker en gezond koken, meer water drinken en... weer een ritme vinden. Dus samen met de vogeltjes (nou ja...) opstaan en aan de slag. Ik heb er zin in! Dan beginnen we maar meteen goed, met een banaan-appel-kiwi en kokossmoothie. Proost lieve mensen! Op 2016! X

Vooruit dan maar...

Net als de rest van bloggend Nederland (en de rest van de wereld, vrees ik), toch maar een terugblik op 2015. Ja, ik weet het, ik klink vast als grumpy cat. Het is ook niet alsof dit moet en ook niet alsof jullie me nooit meer aankijken lezen als ik het niet doe ofzo. Dus geen idee waarom dit nu zo'n ding is. Maar goed.

In 2015 las ik bijna 100 boeken. Niet dat aantallen belangrijk zijn ofzo. ;) Er komt nog een overzicht met de boeken die ik in december las en mijn "best of". Ik ga hier niet meer bijhouden wat ik in 2016 lees, dat kunnen jullie op Instagram vinden met mijn hashtag #mirjamleestin2016. En natuurlijk kunnen jullie mijn boekenschrijfsels op Ogma vinden.

Ook was de Biokokkin erg actief. Geen idee hoeveel gerechten ik bereidde, maar het was fijn! Tof ook om te merken hoe niet alleen de gerechten lekkerder werden, maar ook m'n foto's mooier en beter. Natuurlijk ga ik door met koken. En als ik er aan denk, zal ik de foto's ook vaker hier posten. Met bereidingswijze. :)

De laatste maanden postte ik hier ieder weekend. Op Facebook en Instagram was ik als Mirjam Down Under te vinden en ook voor Cardcetera schreef ik een maandelijks blog. Dat blijf ik natuurlijk doen! Sinds kort ben ik als MirjamvanElst1 te vinden op Twitter. Nog even uitvinden hoe ik daar het beste mee kan omgaan. Voor Ogma ga ik over mijn vrij aanzienlijke boekenverslaving bloggen. Ogma wordt ontzettend tof, komt allen kijken! We zouden morgen 'live' gaan, maar we konden niet wachten... En.... op 11 en 12 maart ben ik te vinden op het Feel Good and Shop Event. Dat wordt zo leuk! 2016 druk? Welnee!

Ook had ik een baan. En die verloor ik. Tja. Nu heb ik er dus geen. Tenzij je het zoeken naar een andere baan een baan noemt. En het bloggen. En het netwerken. En koffie drinken. En plannen maken. 2016 druk? Welnee!

Iemand nog goede voornemens? Of slechte? :) Ik wel, daarover meer later. Ik hoop dat 2016 goed voor jullie zal zijn en als dat onverhoopt niet het geval is, dat jullie dan lieve menen om jullie heen hebben met wie je dat kan delen. Liefs en tot snel! X

The kinky Buddhist

Dit wordt dus geen Kerstblog. :) Als U een verhaal verwacht over Ugly Christmas Sweaters, kerstkransjes en The Sound of Music: helaas. Mocht iemand het interessant vinden: ik vind het helemaal niet erg dat we geen witte Kerst hebben. Eten kan ik bij elk weertype en een boswandeling bevalt me ook prima bij 15 graden. Ja, echt.

Maar goed, die kinky Buddhist dus. Om een niet nader te noemen reden meldde ik me een tijd terug aan bij Tinder. Uweetwel, de datingapp. Naja, de reden is natuurlijk best duidelijk. De aanleiding laat ik even in het midden. Een paar vriendinnen zitten ook op Tinder en vonden het geweldig dat ik me ook eindelijk overopgegeven had. "Tof, dan kun je er over bloggen!"

Dat was dus niet de bedoeling. Ik wilde het graag respectvol houden en de heren niet als potentieel blogmateriaal zien. De verhalen die de dames vertelden, stemden me niet echt optimistisch. Rare opmerkingen, vervelende opmerkingen zelfs, mannen die wel thuis wilden afspreken, maar verder niet, opgewonden standjes. Jaja, dubbelzinnig, ik weet het. ;)

Naja, foto dus geupload en gaan kijken bij de mannen. Swipe, swipe, dubbelswipe. Nee, nee, ie, nee!Zo kwam ik iemand tegen die aan yoga deed. Ja, een man dus. :) En aan boeddhisme. Nog een paar dingen waarvan ik best een beetje blij werd. Herkenning! Dus naar rechts geswipet en ja hoor, een match. Aan het chatten gegaan en het was best gezellig. Communicatief, ook wel eens prettig. Je kunt nog zoveel dingen gemeenschappelijk hebben, als het niet klikt.. Okay, dat hij in een woongroep woonde, sprak me minder aan. Je hebt natuurlijk verschillende soorten woongroepen, maar samen slapen? Best extreem. Zou mijn voorkeur niet hebben. Maar goed, ik besloot open minded te blijven. Althans, dat te proberen.

En toen kregen we het over "50 Tinten". Een paar blogs geleden meldde ik hier dat ik uit m'n comfortzone was gegaan en de serie eindelijk had gelezen. Niet voor mezelf overigens, maar voor Ogma. Dat bedoelde ik ironisch. Ik zag mezelf al zitten, met m'n krulspelden in, m'n Nel Veerkamp pyjama aan en een bak thee op de bank. En Miss Grey en Meneer Steel erbij. Zover rijkt die comfortzone dus. Blijkbaar was mijn voorlopige recensie toch niet helemaal duidelijk, want hij zag het wel zitten.

Okay... Dit is een vrij land en iedereen mag zelf weten wat hij in de slaapkamer doet of laat. Maar ik sla over. SM-gewijs, dan he? Vooruit, ik heb wel eens gefantaseerd over een slaafje. Maar dat ging dan meer over een knappe Griek die het huishouden deed terwijl ik aan het werk was. En die het eten klaar had als ik om half zes de oprit opkwam. Zo aan kunnen schuiven, heerlijk toch? Griekse salade, fijn... En okay, hij had ook niet al te veel aan als hij met z'n plumeautje door de hut rende. Maar daar hield het dan wel mee op.

Ik weet dat ik wel eens de neiging heb wat wollig te communiceren. Ik wil voorkomen dat ik iemand kwets. En ook mijn Russische vrienden zijn niet altijd even concreet. Daar heb ik ook wel wat van overgenomen. Maar deze keer besloot ik heel duidelijk te zijn: "Nee, niet mijn ding. Brug te ver." Dan wilde hij graag de match opheffen, want hij zag toch wel meer in kinky, met liefde en respect. Nou ben ik ook helemaal voor liefde en respect, maar dan graag zonder spreidstangen, buttplugs en aanverwante artikelen*. U snapt, bij nader inzien bevalt het mij prima, die comfortzone.

Waarom hier nu toch over geschreven? Onder het mom van "Dat overkomt mij weer" vond ik het toch kunnen. Net als die fijne openhartige gesprekken die wildvreemden altijd met mij wensen te voeren. Over onderwerpen die ik echt, echt niet wil horen. Zoiets. De anonimiteit van mijn (nou ja...) Meneer Steel is natuurlijk geborgd, die geef ik niet vrij. Sterker nog, ik heb zijn volledige naam niet. Dus... Vandaar.

*Toch wel educatief, die 50 Tinten. ;)