Over blote voeten, de wildlife en het grote genieten.

"Loopt u wel eens op blote voeten?" "Ja hoor, regelmatig. Thuis, of in de tuin. En op het strand." "En ook wel eens in het bos?" "O nee, dat doe ik niet. Daar ligt van alles, dat is eng." Afgelopen week deed ik mee aan een blotevoetenwandeling. In het bos. Het goede nieuws is: ik heb al mijn tenen nog. Geen teek gezien. Alleen twee muggen vonden me woest aantrekkelijk, maar dat gebeurt me in m'n eigen slaapkamer ook.

Het bos in Renkum is prachtig (nu niet met z'n allen ernaartoe he, ik wil daar wel rustig kunnen blijven wandelen), dat was al ontzettend genieten. We zagen flink wat wild life, hele grote zwarte torren, kikkers en allerlei ander wildwatergespuis. Ik had mijn eigen paddenstoelengids mee, dus ik weet er nu alles van! Welnee, maar het klinkt goed, toch?

We lieten ons door de modder masseren, ah... Serieus, daar kan geen wellness tegenop. Zalig. Tip van Mirjam: wissel het af. Stap in de zachte modder en loop dan over een harder pad. Dans over het mos (we hebben het gevraagd, het mos vond het goed) en waad daarna door een beekje. Dan heb je meteen je voeten gewassen. Je gaat als vanzelf anders lopen. Rustiger, meer bewust van je pad. Minder in je hoofd. Zen. Fijn!

Ik deed ook een tripje down memory lane. Lang, lang geleden gingen wij bosbessen plukken. Eerst in ons eigen dorp en als ze daar op waren, gingen we naar Apeldoorn. Hartstikke ver! Mijn zusje en ik vonden er niks aan, maar onze ouders vonden het geweldig. Er ging altijd een bevriend gezin mee, de hele auto werd volgestouwd met eten, drinken en spullen om ons te vermaken. Na max een uurtje (waarschijnlijk was het een kwartier) was ik het plukken al beu en vleide ik me op de dekens die we meenamen en heel verrassend, een boek. Toen verveelde ik me te pletter, nu lijkt het me heerlijk. Een hele dag in het bos met een boek! Plukken nog steeds niet, hoor. ;)

We zagen ook hele bijzondere vogels.  

En ja hoor, weer een eenzaam bankje. Deze keer met een bijzonder attribuut. Wie weet waar het voor dient, mag het zeggen. En zo niet, dan mag je het ook zeggen, hoor.

O ja, die nadelen? Die waren er niet! Wil je ook een keer meedoen? Kijk dan op de site van Hester Tielrooy, zij geeft deze wandelingen in Renkum.

Rust, reinheid en regelmaat. Enzo.

Alweer voorbij.

Januari is alweer voorbij, wat gaat het toch snel. Schijnt met je leeftijd te maken te hebben, hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat. Totdat je in je eentje in een verzorgingstehuis (of hoe noemen we dat tegenwoordig?) zit te wachten totdat het eten komt, lijkt me. Lekker positief Mirjam!

Boventallig zijn.

Er wordt regelmatig gevraagd hoe het met me gaat, hoe het bevalt om boventallig te zijn. Ik begin eraan te wennen. De ene dag gaat dat prima, de andere dag heb ik er wat meer moeite mee. Niet met het feit dat alle buren naar het werk vertrekken en dat ik dan als enige met de AOW-ers achterblijf. Scheelt natuurlijk dat een buurman thuiswerkt, de ander met een hernia thuiszit en weer een ander onlangs de laan uitgestuurd is. We zouden met z'n allen iedere dag een bakkie kunnen doen. ;)

De calvinist.

De calvinist in mij vindt dat ik druk aan de slag moet om een nieuwe baan te vinden. Dat doe ik dan ook braaf. Ik maak regelmatig LinkedIn onveilig (mocht u willen linken, van harte welkom!) en ik ben ijverig aan het rondkijken. Want stel je voor dat mijn droombaan zomaar ergens verschijnt en ik 'm mis. Dat kan natuurlijk niet! Ik ben ook aan het nadenken, wat ik nu echt wil. Want ja, die mogelijkheid heb ik nu. Maar het uitrusten... Dat valt me zwaarder dan ik dacht. Dat vindt Kathy Calvinist niet goed! Tja, ik ben zo gewend om het druk te hebben, zoveel taken per dag te combineren... Dat ben ik nog niet afgeleerd, dat is wel duidelijk.

Hoe ging het?

En, ik ging natuurlijk aan m'n gezondheid werken. Rennen, gezond eten, dat soort dingen. Rust, reinheid en regelmaat. Op de reinheid kom ik nog terug. ;) Met de regelmaat gaat het goed! Iedere dag gaat de wekker om zeven uur en dan begin ik aan mijn ochtendritueel. Net als in het werkend leven verlang ik naar het weekend. Uitslapen! Het bevalt goed, dankzij het ochtendritueel ben ik al op pagina 400 van Anna Karenina. Lekker!

Koken en...

Ook de Biokokkin is erg actief, ik heb allemaal nieuwe lekkere en gezonde gerechten ontdekt. Heerlijk. En omdat er hier een kleine gremlin rondloopt die vindt dat ze de contents van mijn borden aan een zorgvuldige inspectie dient te onderwerpen, eet ik tegenwoordig aan tafel. Revolutionair! Gerechten en foto's volgen binnenkort. Zo stond er vanavond er rode kool op het menu met geitenkaas en couscous.

Sporten!

Alleen dat sporten... Ik ben welgeteld een keer gaan rennen. Met Miss Anne naar de Little Free Library. We zijn wel heel vaak flinke wandelingen gaan maken. En dat voelt goed.  Maar ja, ik heb me wel opgegeven voor een Mud Run... Ik wil dit jaar vaker dingen doen die ik anders niet zou doen. Ja zeggen in plaats van nee. Mud Run dus. Dat duurt gelukkig nog een paar maanden. Zucht.

En nu?

Op naar februari! In februari ga ik het huis weer eens grondig aanpakken. Clean House Clean Head, u weet wel. Iedere dag wordt er hier weer vijftien minuten geruimd, als in dingen uitzoeken, op de juiste plek zetten of wegdoen. Marktplaats, weggeven of weggooien. Als het de Kaza maar uit gaat. Weg ermee!

Declutteren.

Men vraagt zich nog weleens af waar toch al die spullen vandaan komen. Zo groot is de Kaza namelijk niet, het is bepaald niet de Mansion uit Dynasty. En er is in de loop van de tijd al zoveel weggegaan. Tja. Regelmatig naar de kringloop doet wonderen. Marktplaats is ook heel leuk en de uitverkoop helpt ook. Daar stoppen we dus ook maar weer mee. Nou ja.. Minder en zorgvuldiger, laten we het voorlopig daar maar eens op houden. Ik moet zeggen: ik heb er zin in.

 

Kaza Maria op Stap

Be open to whatever comes next. Dat was wel het thema van mijn weekend. 

Afgelopen vrijdag ging ik op retraite. Althans, ik was te gast bij de Clarissen in Nijmegen. Vorig jaar deed ik het Orientatieweekend in Velp bij Grave en dat was geweldig. Zo rustgevend, zo warm. Vooral de stilteperiodes vond ik heerlijk, daarom besloot ik dit jaar naar de Clarissen in Nijmegen te gaan, voor een stilteweekend. Werd het toch geannuleerd… Balen! Voorheen zou ik waarschijnlijk in stilte hebben gebaald en het maar gelaten hebben, maar nu niet. Dus een mail gestuurd met de vraag om alternatieven. En ja hoor, ik kon als gast zonder programma komen. Dus geen groepsafspraken en opdrachten, maar alle tijd aan mezelf. Of ik dat wilde. Ja, graag!

 

Zo stond ik vrijdag met m’n boeken en m’n schrijfschrift op de stoep van “De Bron”. Zuster Maria verwelkomde me. Aankomend jaar hoopt ze haar 70-jarig jubileum te vieren, ze trad in 1946 in in het klooster. Ze is dan ook bijna negentig. Ik rolde bijna van m’n stoel toen ik dat hoorde. Zo ziet ze er namelijk niet uit! Op wat gehoordingetjes na is ze ook nog super van gezondheid. Als je zo toch oud mag worden..

 

De Bron zit op een bijzondere plek in Nijmegen. Aan een hele drukke weg, letterlijk midden in de samenleving. Als je binnenkomt, is het echter heel rustig. De tuin is een oase van rust, hoewel deze ook tussen allerlei Nijmeegse huisjes ingepropt zit. Ook bij de Clarissen is de sfeer fantastisch, heel warm en hartelijk. Zo werd me aan het einde van het diner een appeltje aangeboden. Kon er niet meer in. Neem maar mee naar je kamer. Okay. Of ik een bordje en een mes wilde? Nee, dank, lukt zo wel. Daarna kwam de volgende: of ik een mesje wilde. Nee, dank. J En daarna nog iemand… Kortom: ik voelde me heel erg welkom.

 

Omdat ik geen programma had, kon ik helemaal zelf bepalen wat ik de afgelopen dagen deed. Hoewel ik het wel zo netjes vond om niet alleen bij het eten te verschijnen. Daarom deed ik mee aan een groot deel van de kerkdiensten en nam ik zelfs deel aan bijbelstudie! Tja, als een 90-jarige met twee glimoogjes en een grote smile vraagt of je meedoet, kun jij dan weigeren? Ik niet. Het was nog interessant ook! Ook de kerkdienst van vandaag was voor mij heel anders dan anders. Niet dat je mij nog vaak in de kerk zult vinden, de keren dat ik er ben, zit ik er uit respect voor een ander. De dienst verliep een heel eind zoals ik gewend ben. Totdat het brood en de wijn op tafel kwamen. Vier glazen? Jep, iedereen deelde mee. Alle glazen gingen rond, samen met een doekje. Het brood werd per twee gebroken. Je deelde jouw stuk dus in twee stukken en gaf het aan je buur. Aan het einde van de dienst wenste iedereen elkaar de Vrede. Zou ik zomaar aan kunnen wennen!

 

Wat ben ik blij dat mijn programma niet doorging. Nu heb ik echt met de nonnen kunnen leven, een paar dagen deel mogen uitmaken van hun levenswijze. Als de Einzelganger die ik ben, is het niet helemaal de mijne. Wat me-time vind ik toch wel erg prettig. J Maar de liefdevolle manier waarop de dames met elkaar leven en vreemden in hun midden verwelkomen… zo mooi. Verder was het heerlijk om op m'n gemakje de omgeving te verkennen, in de tuin te zitten met een bakkie en te lezen. En verder he-le-maal niets. Zalig! Ook interesse? Kijk dan hier: http://www.clarissen.nl/nijmegen.html Geloof me: je zult het geweldig vinden.

 
O ja, met drie dikke smakkerds deed Zuster Maria me vandaag uitgeleide en hoewel ik letterlijk de zon instapte, was het best nog even lastig m'n fijne kokon weer uit te stappen. Gelukkig heb ik een fijn vooruitzicht: ik ga zeker een keer terug!