Mijn minimalistische verjaardag in Veenhuizen

Huis in Veenhuizen

Ik had toch een minimalistische verjaardag? Echt geweldig, ik kreeg alleen maar cadeaus die ik echt wilde of ervaringen. Afgelopen weekend was het tijd voor mijn laatste cadeau, een echte klapper! Ik kreeg namelijk kaartjes voor het Pauperparadijs, een voorstelling aan de hand van het boek van Suzanna Jansen. Boek nog niet gelezen? Echt doen, het is prachtig. Suzanna vertelt hierin over haar zoektocht naar haar voorouders. Wat bleek? Vijf generaties woonden in de 'gestichten', de heropvoedingskampen in Veenhuizen. Een uniek heropvoedingsexperiment dat niet bepaald naar wens en verwachting verliep.

Prachtig he?

Op naar Veenhuizen dus en omdat het zo'n twee uur rijden is vanuit Brabant, besloten we een overnachting te boeken. In een pauperhotel. Geen idee wat het inhield, maar we zouden in ieder geval elektriciteit hebben. Geen grapje, er waren ook locaties zonder elektriciteit. Bijzonder. Veenhuizen is nog niet zo lang toegankelijk voor het grote publiek, het was lang een besloten gemeenschap. De omgeving is prachtig, veel kanalen, veel groen, heel open. De huizen met stichtelijke namen als 'Bitter en Zoet' zijn geweldig!

Ons toilet

Eerst gingen we naar ons hotel. We werden de tuin ingeleid en de woorden "Let op, als je wilt douchen, dan moet je eerst de buitenkraan openzetten.", waren een goede voorbode van ons verblijf. Een heuse caravan. Met buitentoilet en buitendouche. Of we zo vriendelijk wilden zijn om na onze boodschap water en zaagsel in het gat te doen, want het gat kwam in de tuin uit. Aha... We hadden wel een pot trouwens, we hoefden niet te hurken. :) We zaten even met de pootjes omhoog in 'onze' tuin en daarna was het op naar de voorstelling. Die speelde zich af op locatie, op de binnenplaats van een van de heropvoedingsinrichtingen. Heel mooi, een prachtige toevoeging aan de voorstelling. Goed dat we de avondvoorstelling hadden geboekt, 's middags zat je in de blakerende zon.

De voorstelling Het Pauperparadijs

Dankzij mevrouw De Mug in de caravan en de heer De Haan van een paar deuren verderop was onze nacht in het Pauperhotel niet echt comfortabel. Nog altijd beter dan de paupers het hadden, zij sliepen met z'n 80-en op zaal. Hun toilet was een grote ton. En ook die stond op zaal. Niet zo vreemd dat er veel paupers ziek waren. Maar goed, na een fijn ontbijt was het leed weer geleden en gingen we naar de Tuinen van Weldadigheid. En daar was het zo fijn dat dat bezoek een eigen logje verdient. Binnenkort meer dus, maar nu alvast een voorproefje.

Een vredig klokkend kipje met kroost

O ja, in het kader van Wabi Sabi en het echte leven laten zien, laat ik jullie zien wat mijn echte uitzicht was van de voorstelling. De mevrouw voor me had wat moeite met stilzitten en ze was best groot. Kijk maar. ;) Fijne zondag allemaal!

Het Pauperparadijs, de voorstelling

Ik sta in de Flow!

Hadden jullie vroeger ook een vakantieboek? Van de Tina ofzo? Ik vond ze geweldig! Ik deed er dan ook heel lang mee, stel je voor dat ik alles gedaan en gelezen zou hebben.

Er zijn ook vakantieboeken voor volwassenen. Zo was er een paar jaar terug Het Grote Heleen van Royen zomerboek met verhalen, recepten en een Heleen die je uit kon knippen, net zoals vroeger. En ook Hans Ubbink stelde jaren het Hu.Man Holidays VakantieDoeboek voor volwassenen samen, heel erg tof! Volgens mij is de tiende editie de laatste, ik kan er verder geen vinden op internet.

Natuurlijk geeft Flow Magazine ook een vakantieboek uit. Lekker nostalgisch, ik kan er heerlijk bij wegdromen. Over vakanties van vroeger en bestemmingen die er hopelijk ooit nog aankomen. Dit jaar is het vakantieboek van Flow extra leuk, want ik sta er in! Althans, de foto die ik vorig jaar op het strand van De Haan nam. Je ziet hem hierboven, het is de onderste foto met het schelpje. Zo leuk!

Vandaag kreeg ik nog een boek, of eigenlijk een dagboek. Voor m'n verjaardag. :) 365 dagen lang krijg je een vraag die je mag beantwoorden. Soms is het een heel makkelijke vraag, zoals vandaag: welk jeansmerk is je favoriet. Umm... Geen idee. Maar er staan ook vragen in waarover je wat dieper moet nadenken. Ik wel, tenminste. Zoals deze: Als deze dag een dier was, welk dier zou dat zijn? Bijzonder... Voorlopig ben ik onder de pannen, want dit dagboek heeft ruimte voor vijf jaar. Ik ben er blij mee!

Fijn weekend allemaal, geniet ervan! X

Over blote voeten, de wildlife en het grote genieten.

"Loopt u wel eens op blote voeten?" "Ja hoor, regelmatig. Thuis, of in de tuin. En op het strand." "En ook wel eens in het bos?" "O nee, dat doe ik niet. Daar ligt van alles, dat is eng." Afgelopen week deed ik mee aan een blotevoetenwandeling. In het bos. Het goede nieuws is: ik heb al mijn tenen nog. Geen teek gezien. Alleen twee muggen vonden me woest aantrekkelijk, maar dat gebeurt me in m'n eigen slaapkamer ook.

Het bos in Renkum is prachtig (nu niet met z'n allen ernaartoe he, ik wil daar wel rustig kunnen blijven wandelen), dat was al ontzettend genieten. We zagen flink wat wild life, hele grote zwarte torren, kikkers en allerlei ander wildwatergespuis. Ik had mijn eigen paddenstoelengids mee, dus ik weet er nu alles van! Welnee, maar het klinkt goed, toch?

We lieten ons door de modder masseren, ah... Serieus, daar kan geen wellness tegenop. Zalig. Tip van Mirjam: wissel het af. Stap in de zachte modder en loop dan over een harder pad. Dans over het mos (we hebben het gevraagd, het mos vond het goed) en waad daarna door een beekje. Dan heb je meteen je voeten gewassen. Je gaat als vanzelf anders lopen. Rustiger, meer bewust van je pad. Minder in je hoofd. Zen. Fijn!

Ik deed ook een tripje down memory lane. Lang, lang geleden gingen wij bosbessen plukken. Eerst in ons eigen dorp en als ze daar op waren, gingen we naar Apeldoorn. Hartstikke ver! Mijn zusje en ik vonden er niks aan, maar onze ouders vonden het geweldig. Er ging altijd een bevriend gezin mee, de hele auto werd volgestouwd met eten, drinken en spullen om ons te vermaken. Na max een uurtje (waarschijnlijk was het een kwartier) was ik het plukken al beu en vleide ik me op de dekens die we meenamen en heel verrassend, een boek. Toen verveelde ik me te pletter, nu lijkt het me heerlijk. Een hele dag in het bos met een boek! Plukken nog steeds niet, hoor. ;)

We zagen ook hele bijzondere vogels.  

En ja hoor, weer een eenzaam bankje. Deze keer met een bijzonder attribuut. Wie weet waar het voor dient, mag het zeggen. En zo niet, dan mag je het ook zeggen, hoor.

O ja, die nadelen? Die waren er niet! Wil je ook een keer meedoen? Kijk dan op de site van Hester Tielrooy, zij geeft deze wandelingen in Renkum.

Goud

Wat een fijne dag was het gisteren! Zo een met een gouden randje, letterlijk en figuurlijk. Hij begon voor mij om zes uur, zo.... Het zou een warme dag worden, niet bepaald het beste weer voor Miss Anne. Ook niet voor mij, trouwens. Dan is een rondje op de vroege morgen het beste. En ach, als ik toch zeven dagen achter elkaar om vijf uur op kan staan... Dan moet zes uur zeker lukken. Jaja, de helweek werkt door! :) Ziehier het Graafsche platteland! Ik blijf het mooi vinden.

 



Anne vond dat ze ook wel weer een keer in ons digitale huisje mocht verschijnen. Groot gelijk meis! Ze heeft nu, heel charmant, weer een derde oog. Geen idee wat ze gedaan heeft, maar het was opeens rood en dik op haar koppie. Daarna werd het een korst, die Zuster Mirjam er vakkundig afgepulkt heeft. Waarna deze mooie plek verscheen. De fotoshoot met de echte fotograaf hebben we maar weer even uitgesteld. :)

 



 

De familie Gans was zo aardig om even te blijven zitten.

 

Wat een mooie dag was het, he? Hoewel ik vandaag oprecht blij ben met het regenweer, ik gedij daar beter op. Lekker dagje aanpruttelen...

 

En nagenieten! Want samen met Mim ging ik naar Kitsch in de Keet, van Lien. Lien organiseerde een yard sale, met allerlei fijne kringloopgelukjes en aanverwante artikelen, in haar eigen keet natuurlijk. Het had wel wat weg van een bloggersmeetup, want er waren heel veel blogdinnen, zo gezellig! Veel dames die ik virtueel wel kende, maar nog niet analoog. Ook dames wier blogs ik nog niet kende, maar nu wel! Oo, leuk... Bijzonder, hoe zoiets dan gewoon werkt. Iedereen was in een topstemming, overal zag je mensen genieten. Van het mooie weer, het fijne weer, de mooie locatie..  Kortom: een prachtige dag. Dankjewel Lien!

 

Ik ben trouwens mijn #Missdownundergoesto busje vergeten bij Lien... Heel handig! Arm busje, dat wordt nog een hele trip, van Zuid-Limburg naar Grave. Maar hopen dat de bandjes dat houden!

 



 

Ik mocht ook nog kennis maken met de Griek! Ze vond m'n tenen zo woest aantrekkelijk (tja, wie niet), dat ze er prompt met m'n schoen vandoor ging. Dit is de foto van na deze actie, U ziet, dat ik mijn schoentjes nu beter bewaak... Anne was heel graag meegegaan naar het mooie Limburg, maar het was echt te warm voor Mme. Jammer, ze had zo graag kattenkwaad uitgehaald met de Griek! Lekker saampjes aan iets knabbelen (een houten stoeltje ofzo), gezellig tegen elkaar aan blaffen, cakeje scoren.. Of leuk de kipjes opjagen! Het mocht niet zo zijn. Misschien wel zo rustig. ;) Overigens, mocht iemand Mirjam Down Under en haar vurrukkulukke voetjes missen, dan kunt U haar vinden op Facebook. Als Mirjam Down Under. Kind kan de was doen. :)

 

Dan ga ik nog even verder genieten, ik wens iedereen een hele fijne zondag. Geniet ervan! X



Tips

Blogland is in de ban van het Blogboek! Lien schreef er onlangs over en ze geeft er nu zelfs een exemplaar van weg, tof! Ik bestelde ik het ook al via mijn favo-tweedehands winkel: Marktplaats. Altijd leuk, een hype. :) En idd, het staat boordevol makkelijke en waardevolle tips. Waarover een andere keer meer. Want Lien vroeg in haar laatste logje om tips. Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik luister en kijk graag naar alles en iedereen om me heen. Vaak sta ik in mezelf te gniffelen, of knoop ik met de ander een gesprekje aan over hetgeen ik zie of hoor. Zo stond ik laatst vol verbazing te kijken hoe de man voor me zijn winkelwagentje inlaadde. Met militaire precisie! Zelf ben ik mee van: "Kwak, daar is nog een plekje." Zo wordt mijn koelkast trouwens ook ingeruimd. Dit was een duidelijk gevalletje van dwangstoornis. En helemaal niet netjes, maar ik moest mijn verbazing toch even delen met de caissière.

Vandaag gooiden de mensen voor mij een flinke struik andijvie op de bank. Sinds een tijdje weet ik dat cavia's daarvan smullen, mooi! Mijn buurcavia's smikkelen dus regelmatig van mijn bio-andijvie, want daarvoor heb ik echt nog geen recept gevonden dat ik weg te kanen vind. Iemand nog tips? Graag! Ook de andijvie die deze mensen kochten, was voor de cavia's. Want caviavoer was blijkbaar onlangs een stuk duurder geworden. Hierop zit 19% btw, terwijl er op konijnenvoer maar 6% btw zit. De reden daarachter? Flappies kunnen ook dienen als voedsel. Ah.. Nuttige informatie, toch? Ik vind het in ieder geval leuk, zo'n microconversatie.

Zo zag ik laatst een opsporingsbericht op Facebook. Vreselijk natuurlijk, als er iemand in je directe omgeving vermist is. Ik kijk altijd even, niet uit sensatie, maar of degene bij mij in de buurt woont. Even delen is tenslotte een kleine moeite.

Om dit bericht moest ik toch wel even gniffelen. Althans, om de beschrijving van de vermiste. Je zult zo maar omschreven worden:

• Leeftijd: over the hill (niet echt hoor, ik probeer de privacy van degene een beetje te borgen)
• Draagt bril (net als minstens de helft van alle Nederlanders)
• Smal postuur, dikke buik
• Lengte: heul lang
• Vertrokken op een damesfiets (

Hoeveel damesfietsen zouden er in Nederland zijn? Ik hoopte dat, mocht U mij ooit willen laten zoeken (omdat ik drie dagen lang niet op Facebook ben verschenen ofzo) er toch een omschrijving van mij verschijnt die me wat meer flatteert. Maar waarom het door een ander laten schrijven? Dat kan ik zelf ook!

Wat denken jullie hiervan? Petite dame zowel van postuur als van statuur, met open blik en mind, blauwe ogen en roze/antracietkleurige bril. Roodbruin haar tot over de oren. Gekleed in een kek jurkje met daaronder hoge hakken (of haar nieuwe klompjes), met daarbij een behoorlijk zware vintage handtas. Zeer waarschijnlijk draagt ze het parfum Noa en heeft ze roze lipstick op. Ze draagt geen oorbellen, wel een horloge met verschillende bedeltjes eraan. Begeleid door een chocoladekleurig Frans bulletje met twee flaporen en een roze tuigje.

Goden niet verzoeken, zegt U? Helemaal waar. Ik ben ook echt niet van plan van de aardbodem te verdwijnen. Hoogstens om in een hangmat te gaan hangen, met een goede cocktail en een lekker boek) Maar mocht het ooit nodig zijn, dan wil ik natuurlijk wel graag gevonden worden. :) Overigens kunt U het kekke jurkje in het weekend gerust vervangen door een jeans of joggingbroek. Zalig!

Iemand anders nog inspirerend tips? Fijn weekend en niet kwijtraken, he? X