Therapie by Anne & Vrouwtje Down Under

Toen ik Miss Anne drie jaar geleden uit het asiel haalde, blafte Mme geen Nederlands. En ik geen Hongaars. Anne leek haar Frans ook te zijn vergeten en dat van mij was nogal roestig. We hadden dus een communicatiedingetje. We kwamen wel een heel eind met de aloude lichaamstaal, maar soms begrepen we elkaar gewoon niet. En dat was best frustrerend, voor ons allebei. Daarom besloten we in therapie te gaan. En eerlijk is eerlijk, het heeft onze relatie goed gedaan. We begrijpen elkaar nu veel beter, vaak hebben we aan een woord genoeg. Ik snap dat Anne het milieu hoog heeft zitten en dat ze daarom af en checkt of het afval goed gescheiden is. Anne begrijpt dat ik in het weekend graag uitslaap. Net zoals in iedere relatie is het geven en nemen. En dat doen we graag. Met liefde!

En mocht iemand denken dat Anne nu moe is: welnee! Ze bekijkt gewoon even de binnenkant van haar oogjes. :)

Retraite

Soms weet je het gewoon zeker. Soms voelt iets zo overduidelijk goed, dat er geen procentje twijfel is. Je hoeft met niemand te overleggen, dit is het. Wat dat voor mij is? Een retraite. Binnenkort ga ik een bezinningsweekend doorbrengen bij de Kapucijners in Velp. Waarom? Dat is me al een aantal gevraagd en ik weet het niet. Ik heb geen idee en dat vind ik prima. Ik ga er blanco in, ik laat het allemaal tzt wel op me af komen. Nou ja... Dat is natuurlijk niet helemaal waar. Controlfreak dat ik ben, heb ik heel bewust voor Velp gekozen. Dat ligt hier om de hoek, als het me niet bevalt, dan ben ik zo weer thuis. Eerlijk is eerlijk, dat geeft me wel rust. Het enige waar ik me een beetje, echt maar een klein beetje, zorgen over maakte, waren de slaaparrangementen. Wat als we met z'n allen op een slaapzaal liggen? En dat er dan iemand heel hard snurkt? Maar nix aan de hand! Ik keek net nog even op de site en ik zie dat iedereen een eenpersoonskamer krijgt, met wastafel. Douches en toiletten zijn op de gang. Hartje is weer gerust. :) Mocht iemand het interessant vinden, hier kun je de site vinden van het kapucijnenklooster in Velp.

De afgelopen weken was bij de EO het programma Op zoek naar God te zien. Vijf bekende Nederlanders (nou vind ik dat meestal vrij relatief, maar goed) gingen een week op stilteretraite in een Frans klooster. Zeker nu ik dit zelf ook ga doen, was dit een geweldige serie om te volgen. De retraite die ik ga doen, is trouwens geen stilteretraite. Het gezelschap was bijzonder gemêleerd, waardoor de ervaringen natuurlijk ook heel verschillend waren. In eerste instantie ergerde ik me nogal aan de jongste dame in het gezelschap, ze was bang voor kruizen! En Jezus, daar had ze ook niets mee. Bijzonder om dan een week in een klooster te gaan zitten. Maik de Boer vond ik bij tijd en wijle net een klein kind. Er moest een tocht gelopen worden, daar had mijnheer geen trek in, want hij had last van z'n rug. En als hij nu z'n fysio zou bellen, dan zou hij vast niet mogen. Ozo. Maar.... Later bleek dat Maik heel veel moeite heeft om voor zichzelf op te komen. Met nee zeggen. En dat deed hij daar toch maar mooi. Wat ik ook heel knap vond, is dat alle vijf de deelnemers zich zo open durfden te stellen voor de camera's. Want is het niet niks, zo'n proces doormaken. Je bent zo kwetsbaar. En dat ook nog op camera. Respect! En voor mij was het weer een les: niet oordelen! De eerste indruk is lang niet altijd de juiste.....

En met de deze wijze woorden sluit ik af. Ik wens jullie een heel fijn zonnig weekend en tot gauw! X

Ontsnapt by Mirjam Down Under

Uw aandacht wordt gevraagd voor het volgende; heden is zo rond het middaguur, uit de Kantoortuin te Boxmeer een loonslaaf ontsnapt. Vermoedelijk is zij naar het park gehuppeld om daar haar lunch op te peuzelen. Ze is te herkennen aan een zwart-witte zomerjurk, zilveren Birckenstocks en een grote grijns op haar gezicht. Mocht U haar zien, benader haar niet, laat haar rustig haar salade opeten. :)

Ontdek je plekje by Mirjam Down Under

Ein-de-lijk, na bijna veertig jaar wachten, gingen we vandaag naar Thorn, het witte stadje. Okay, beetje overdreven, maar echt, ik wilde al heel lang hier naartoe. En wat is ons kikkerlandje toch mooi. Hoewel Voda-foon het beter meende te weten, volgens hen zaten we in Belgie. Na! Nou was topo niet bepaald mijn lievelingsvak op de middelbare school en daarna heb ik ook bar weinig bijgeleerd, maar ik weet toch zeker dat Thorn in Limburg ligt. Nederlands Limburg, dan wel te verstaan. En okay, toen ik de entree wilde betalen, verstond men me niet. En dat terwijl ik toch ABN meende te praten. Maar allez!

Thorn is leuk! En ja, bijna alle huizen zijn wit. Volgens mij is de buurtcommissie heel streng: of je hangt rode geraniums aan je ramen of je mag hier niet wonen. Vooruit, een rode roos mag ook. Bijzonder.. Maar heel sfeervol. Toevallig was er vandaag een living-statue-festival. Ze stonden overal in het centrum, zo leuk! En warm... Ik benijd de heren en dames standbeeld niet, met hun outfits. Normaal vind ik die statues best eng, maar deze waren gaaf! En heel aardig. Zeker de moeite waard dus. Wat er voor de volgende keer op het programma staat voor ontdek je plekje? Grave City, schijnt ook prachtig te zijn!

A-Diploma by Trotse Tante Down Under

De status van suikertante krijg je niet zomaar, daar moet je wel iets voor doen. Als je neefje* afzwemt voor z'n zwemdiploma, dan ga je. De mussen mogen van het dak vallen, je gaat. Je navigatie zit in een identiteitscrisis? Je gaat. Je hebt misschien het idee dat je in de sauna zit op badkledingdag, maar dan in je gewone kleding. C'est la vie. Zei iemand dat het makkelijk zou zijn?

Meneertje kreeg van z'n ouders maar weinig zwemgenen mee. Ondanks dat zette hij een mooie prestatie neer. Van papa erfde hij z'n korte pootjes en van mama? Laten we het er op houden dat ze net niet zonk als een baksteen. Iedere les. ;) Suikertante is degene die het zwemdiplomagewijs het verste heeft geschopt. Ondanks een flinke aversie tegen omkleedhokjes (koud!) en water (nat!), zat ze ooit op de zwemclub. Met resultaat: het B-diploma is in het pocket!

Maar goed, vandaag draaide het allemaal om Meneertje Juul en hij vond het geweldig. Leuk hoor, als een volle zaal voor jou en jouw diploma applaudiseert! En natuurlijk zijn de cadeaus ook best wel leuk.

Voor meer tips, verwijs ik U van harte naar mijn boek "Hoe word ik een Suikertante/Oom." Binnenkort hier te bestellen.

*Voor nichtjes geldt uiteraard hetzelfde.

Cactee by Mirjam Down Under

Zeg eens, zijn jullie bijgelovig? Ikke niet, hoor. Okay, ik loop niet onder een ladder door, maar dat is gewoon uit veiligheidsoverwegingen. Er zal maar eens emmer verf naar beneden komen zeilen. En m'n tas zet ik ook nooit op de grond. Volgens mijn Russische vriendinnen brengt dat ongeluk, al je geld verdwijnt (zou natuurlijk ook door het sjoppen kunnen komen ;)). Het is gewoon niet fris, om je tas op de grond te zetten. Kwestie van hygiëne. Vooruit, ik klop wel eens wat af. Onder het mom: baathetnietdanschaadthetniet. Echt principieel ben ik niet, dat mag ook best op waaiboomhout of kunststof. Het is tenslotte de intentie die telt. Laatst werd mij gevraagd of ik cadeauideeën had. Voor mezelf. Aangezien ik alles al heb, was dat nog best lastig. Uiteindelijk kwam ik uit op cactee, de trend van het moment in huis en haard. Ideaal, blijft for ever groen! Maar..... Ik kreeg ze niet. Want een cactus geven brengt ongeluk. Een cactus prikt, vergeet de vriendschap maar. Niet fijn. Waarom er toch cactee bij mij binnen staan? Twee andere dames vroegen ook wat ik graag wilde hebben. :)

Gotcha Day by Mirjam Down Under

Gotcha Day today! Vandaag alweer drie jaar geleden reed ik naar Tilburg om Mme op te halen. Een paar dagen daarvoor hadden we voor het eerst irl kennisgemaakt. Het voelde meteen goed. Over haar verleden bleef ze zwijgzaam, ik wist alleen dat ze eerder bij een stel gewoond had. Zij hadden besloten dat het geen goede match was. Anne had Poes des huizes aangevallen. Tja. Maar goed ook, anders hadden wij elkaar nooit leren kennen.

En zo tuften we samen naar huis. Het was wel wennen in het begin, van beide kanten. Maar we hebben doorgezet en we hebben veel van elkaar geleerd. Zo weet ik nu dat Franse bullen helemaal niet eigenwijs zijn, maar dat ze gewoon hun eigen mening hebben. En dat ze ondanks hun korte snoet heel goed kunnen speuren. En dat ze Velcro-honden zijn. Wat dat inhoudt? Dat ze altijd gezellig saampjes bij de baas willen zijn. Het liefst op de bank. Of bed. Met iets lekkers. O ja, wat Anne van mij geleerd heeft? Tja.... Daarover laat ze zich niet uit. Heel jammer.

O ja mensen, nog een ding: Franse bullen zijn op dit moment helemaal hot en happening. En dat snap ik best. Maar de allerleukste ligt hier al op de bank. En in de andere asiels zitten ook nog veel leukers. Dus als jullie daar nou eens gingen neuzen?