Appeltje by Anne & Vrouwtje Down Under

"Vrouwtje, wat heb je daar? Appel? Nom, willikook!" En wat la prinzipessa wil, dat heeft ze niet in dr bips, zeg maar. Daar ging het appeltje, recht het bekkie in. Met uitzondering van het kroosje natuurlijk, dat is niet goed voor Mme! Fijn weekend allemaal, geniet ervan!

Give Away by Mirjam Down Under

Kekke schoentjes, he? Echt om op te vreten, want ze komen uit het Graafsche chocowinkeltje. En met een beetje mazzel komen ze binnenkort door jouw brievenbus.

Sinds ruim een jaar is Mirjam Down Under namelijk actief op Facebook en dat moet gevierd worden! Wat je mag doen? Mij hier volgen of op Facebook en een reactie achterlaten dat je de schoentjes graag wil weten. That's all! Op Internationale Vrouwendag gaat de Notaris de winnaar trekken. :)

Bloedoor, koelvloeistof & zonneschijn by Mirjam Down Under

Zooo.... Anne & Vrouwtje zitten saampjes heerlijk op de bank. Lekker dicht tegen elkaar aan. Hebben ze wel verdiend! Het was nogal een druk en dramatisch weekend.

Weet U het nog? Vrijdagavond zaten de dames bij Dokkie in verband met Anne's bloedoor. Mme had opeens een flapoortje. Bijzonder, heeft ze anders nooit! Toch maar naar de Dok, want gedurende de dag werd het oor steeds flapperiger. En warm, en dik. Daar zaten we dus, gezellig met z'n allen. Anne nam natuurlijk haar kans waar om de andere aanwezigen duidelijk te maken dat dit haar wachtkamer en dokkie was. En ze was ook niet te beroerd om even wat knufs te scoren bij de baasjes van de andere patienten. Het bloedoor lijkt mee te vallen, het bloed zat vrij bovenaan. Als het lichaam het bloed zelf gaat verwerken, kun je een soort verschrompeld oortje krijgen. Dat is bovenaan niet zo erg, het oor ziet er alleen wel anders uit. Als het bloed lager zit, kan de gang naar binnen ook verschrompelen. Kleiner worden dus. Waardoor je meer kans op oorontstekingen hebt. En met deze puntoortjes en een voedselallergie heeft Mme al een verhoogde kans op ontstekingen. Om het verschrompelen tegen te gaan, zou je moeten opereren. Houden we helemaal niet van.... Dok heeft het bloed uit het oor gehaald, met een heule grote naald. Anne gaf natuurlijk geen kik, je bent een bull of je bent het niet! Met boel mazzel blijft het bloed weg, maar die kans is maar klein. Als het terugkomt, gaan we kijken of we de natuur z'n werk laten doen of dat het een operatie wordt. Afwachten dus. Met oorzalf en een strikt oor-schud-verbod gingen de dames weer naar huis.

Dat was al best een beetje drama, maar toen werd het zaterdag. Miss Anne & Vrouwtje kwamen terug van de training, even kletsen en knuffen met de Buur. Voor de duidelijkheid: Anne knufte en Vrouwtje kletste. Buur was de koelvloeistof aan het bijvullen, ze gaan binnenkort op vakantie. Andere buurtjes kwamen er ook bij, gezellig! Meteen afgesproken dat we dit jaar toch maar eens serieus over een nieuwe schutting gaan nadenken en praten. Mooi! Ondertussen Anne een keer onder de auto van de Buur uitgevist. Even later was ik thuis en realiseerde ik me dat koelvloeistof giftig is voor honden. Oei.. Internet gecheckt. Klopt, het is heel erg giftig. Toch de Dok maar gebeld. Die had geen dienst, naar de vervanger in Malden gebeld. Ik hoopte nog zo dat ze zou zeggen dat het wel mee zou vallen. Maar nee, ze zei meteen dat koelvloeistof ontzettend giftig is. Kelere. En nu? Laten braken met zout. Als de maag laag is, eerst wat laten eten en daarna een flinke lepel zout achterin de keel. Laat ik nou alleen zo'n klein dispensertje hebben, ik gebruik amper zout. Schiet niet op! Dus huppekee, Mme in de auto geladen en naar Malden gesjeest. Een paar rode verkeerslichten gezien, beetje de maximumsnelheid overschreden... Alles voor het goede doel! De Dok stond al klaar met de spuit, wel handig als je weet hoeveel je weet hoeveel je hond weegt. En daar kwamen alle brokjes van de hele dag..... Bakken vol. Er kan best een hoop in, hoor! We waren er gelukkig snel bij en als Miss Anne al wat koelvloeistof binnen heeft gekregen, dan was het heel weinig. Gelukkig!! Na een spuitje tegen de misselijkheid en nog een spuit tegen de algehele malaise en een dikke knuf gingen we best nog wel bibberig weer naar huis. Het blijkt maar weer; een ongeluk zit echt in een kleine hoekje....

Om het weekend toch positief af te sluiten, zijn de dames vanmorgen naar Herperduin geweest. Lekker de pootjes strekken uitwaaien en genieten van het zonnetje! Zo fijn!

Fysio, McSushi & Bloedoor by Mirjam Down Under

Vandaag de laatste keer naar de fysio! Voor deze speciale gelegenheid waren de nageltjes gelakt en de beentjes onthaard. Fijn voor de fysio, toch? Weer eens wat anders. Ik heb nog even overwogen om m'n nieuwe setje aan te trekken, maar om nou in een see-through slip op die tafel te gaan liggen... Iets te veel van het goede! Het werd dus een gouwe ouwe van de Hema. Fysio en Miss Down Under hebben afgesproken om aan te kijken hoe het gaat. Rustig aan, is het advies. Regelmatig achter de compu weg en een rondje lopen. Koffie halen, bijvoorbeeld. Zullen de collega's fijn vinden! Om dit heuglijke feit te vieren, is er een bak sushi bij de Mc Sushi gehaald, fijn! En Miss Anne had ook nog een fijne verrassing, een bloedoor. Fijn.... Maar niet heus. Daarover meer later. Voor nu: fijn weekend allemaal! x

Guest Down Under

Meet my Guest Down Under! Deze heer (dat mag ik wel verklappen) wilde wel poseren voor een gastblog, maar wilde wel graag anoniem blijven. Geen probleem, Miss Down Under is zeer discreet. Willen jullie raden waar deze foto gemaakt is? In ieder geval op een locatie waar het iets frisser is dan hier! :)

Wilt U ook een keer gastbloggen met Uw poezelige voetjes? U bent van harte welkom, laat maar weten!

Geluksmoment by Mirjam Down Under

Fluiten bij jullie de vogeltjes 's ochtends ook al? Fijn, he? Vanochtend, toen ik naar buiten stapte om naar het werk te gaan, was het ook weer genieten. Op het moment dat ik de deur op slot draaide, zag ik twee kauwen op de dakrand zitten. Poepgat mijn kant op. Hmm..... "Als ze maar niet...." en ja hoor, daar kwam de eerste flinke groene flatsj naar beneden. Ik kon nog net aan de kant springen! Zo fijn, om net niet op de kop gescheten te worden! :)

Nog een paar RAKjes

Vorige week hadden de kabouters toch een briefje bij mijn manager achtergelaten? Dat ze hem hun schoonmaakdiensten twee maal per week gratis & voor niets aanboden? Even naar het keukentje aan het einde van de gang lopen, mok in de vaatwasser en de kabouters doen de rest. Meneer was vandaag weer op kantoor en kon het erg waarderen. Of deze actie van mij was? Dat was natuurlijk het moment geweest om hem in het ongewisse te laten, maar dat lukte mijn egootje toch niet. Ook zijn echte verjaardagscadeau viel in de smaak. Hij heeft iets met elanden en ik had een ex libris stempel besteld. Uit Amerika. Eigenlijk te gek natuurlijk, om zoiets de halve aardbol over te laten sturen. Even niet aan de airmiles gedacht toen ik de bestelling plaatste. Anyway!

Op Facebook stond een oproepje over een hond met Cushing, of iemand meer info kon bieden. Mijn vorige hond had deze ziekte, dus ik heb wat korte info gestuurd en aangegeven dat ze me kunnen benaderen als ze meer info willen hebben.

Ik heb een kortingsbon aangeboden voor speciaal hondenvoer. Dat spul is hartstikke duur, dus ik hoop dat ik er iemand blij mee kan maken.

Zometeen ga ik een boek klaarmaken voor verzending, daar ga ik een kaartje bijdoen voor de koper. Met mijn dank voor de aankoop!

En dat was het wel zo'n beetje.. Wat vind ik dit toch leuk om te doen, zou het hele jaar niet RAK-jaar moeten zijn? Oftewel... zou ik het hele jaar door niet ietwat aardiger en attenter kunnen zijn? Hmm.. daar denken we nog even over na. ;) En nu ga ik heel lief voor mezelf met een biowijntje op de bank, fijne avond!