Mindfulness enzo

Ben ik weer! Het heeft even geduurd. Nou ja, jullie zien het, het is bijna een maand geleden dat ik hier was en wat meldde. Ik weet niet goed waarom, maar het bloggen trekt me even (denk ik) wat minder. Ik ben niet de enige in blogland, ik weet het. Een kwestie van prioriteiten verleggen? Zou zomaar kunnen. November was natuurlijk Geefmaand, hartstikke leuk. Ik heb schilders over de vloer gehad, gezellig. Dankzij hen heb ik nu een paarse voordeur, jeuj! Is weer eens wat anders dan het brave blauw dat de meeste buurtjes hebben. En ik ook tot voor kort. :) En ik heb gemediteerd. Zitten, liggend, lopend. In september begon ik toch een cursus Mindfulness? Ik had (en helaas heb) last van Malen. In het Hoofd. Als ik een gesprek heb gehad dat niet naar mijn wensen is gegaan (en ja, die lat ligt best hoog), doe ik het rustig nog een keer over. En nog een keer en nog een keer... Ook een gesprek dat nog niet plaatsgevonden heeft. Dat kauw ik rustig een paar keer voor. Ook al weet ik best dat het geen zin heeft, dat zo'n gesprek meestal ook niet loopt zoals ik dat verwacht enzovoorts enzovoorts. Maakt niets uit. Dus ik ging naar de Mindfulness. Samen met nog zo'n vijf mensen. Laat ik nou niet de enige zijn die dit doet! Vond ik echt een openbaring. Heel erg fijn om te horen. Bij aanvang van de de cursus vertelde de docente dat er vast oefeneningen en momenten zouden zijn die we als onprettig zouden ervaren. Maar, of we die, omwille van het uiteindelijke resultaat, toch wilden doen. "Gaat mij echt niet gebeuren," dacht ik, "ik ga ze vast allemaal geweldig vinden." Rasoptimist en zelfoverschatter die ik ben. Iedere dag de bodyscan (je hele lichaam langsgaan met vriendelijke aandacht) doen, viel behoorlijk tegen. Drie kwartier op een matje liggen! En dan ook nog zonder in slaap te kukelen. Geen idee waar ik de tijd vandaan moest halen. En dan kwam daar ook eens meditatie bij. Tien minuten rechtop, op een harde stoel zitten. Vervolgens een kwartier, daarna twintig minuten... Pittig! Zo tegen het midden van de cursus kwam een hele leuke oefening. Ja echt, ik meen het. We moesten iedere dag een positieve gebeurtenis opschrijven. Wat gebeurde er, hoe voelde je je, lichamelijk, wat dacht je, wat denk je nu terwijl je het opschrijft, wat voel je nu. Die week ben ik ook begonnen met #100happydays op Instagram, 100 dagen iets moois/positiefs posten. Maar ja, de week erop... Kwamen de negatieve dingen. Doordat je er bij stil 'moet' staan, worden ze natuurlijk groter. Niet erg natuurlijk, maar leuk... Neen. Even tussendoor: Volgens mijn Duitse mindfulnessjuf vinden wij in Nederland trouwens dat alles leuk moet zijn. Is het niet leuk, dan is het niet goed. Tja. Zit zeker wat in. Soms is het leven gewoon niet leuk. Kunnen we wel willen. Maar ja, pech. Jammer dan. Goed, week drie: stressvolle dingen. En dat was zwaar! Die week was ik op vakantie, in m'n eentje in de toet naar Belgie. Die week heb ik heel veel stress ervaren. Echt fysiek. Zo klopte m'n hart flink als ik weer eens het onbekende in stapte. Echt niet fijn. Maar ik deed het toch. Goed om uit de comfortzone te stappen? Of was het beter geweest om met Anne en een boek op de bank te blijven zitten? Ik weet het niet. Wat ik wel merkte, is dat ik beter voor mezelf moet zorgen qua eten. Ik was rond lunchtijd in het centrum van het dichtsbijzijnde stadje. Heel makkelijk gevonden, prima te doen. Ik wilde eerst een klusje klaren en daarna wat eten. Hmm... Postkantoor (het klusje was een brief posten, maar ik had natuurlijk geen Belgische zegels) was verhuisd. Op zoek naar de nieuwe locatie. Ook makkelijk gevonden. Bleek dat mijn envelop te groot was en ik het als pakketje moest versturen. Nou.. Daar had ik geen zin in. Ontzettend fijn geholpen door de dame achter de balie, maar o, wat gromde en klaagde mijn maag! Andere envelop uitgezocht, adres erop en betaald bij de aardige madam. Anne meegesleept het centrum door, op zoek naar voer! Anne wilde natuuuuurlijk overal snuffelen, want hey, zo ruikt het thuis niet! Grom.... Boos.... Uiteindelijk bij een frietkot aangeland (want een bezoek aan de Zuiderburen zonder patatten, dat kan echt niet), waar ook de plaatselijke jeugd zat te lunchen. Mag van mij hoor. Maar men..... wat zat er een meisje te zaniken en te zeuren. Dat haar disgenoot z'n hamburger niet in dr gezicht heeft gedouwd, verbaast me nog steeds. Maar hey, misschien lag het wel aan mij, dat het zo gigantisch binnenkwam. Zou het? ;) Kortom: beter eten, beter voor mezelf zorgen! Inmiddels is de cursus afgelopen en moet ik het allemaal 'zelf' doen. Zucht.. Daar ben ik meestal niet zo goed in. Maar! Tot nu begin ik iedere dag (ja, ook de werkdagen) met een meditatie van tien minuten. Gewoon in bed. In plaats van een keer snoozen. :) En 's avonds doe ik of een zitmeditatie of de bodyscan. Niet iedere dag, als ik iets anders heb, dan niet. Maar de overige dagen wel. Ook als ik geen zin heb. En tv kijken en Facebook en blogggen, dat is allemaal een stuk minder geworden. Zegt de dame die net een paar hele gave prijzen via Facebook won, maar goed! ;) Ik lees weer meer, ik zit af en toe op de bank zo van: wat zal ik nu eens gaan doen? En dan wordt niet automatisch de laptop aangeslingerd. Die overigens kapot is gegaan en waarover ik niet in paniek ben geraakt. Winst! Is alles nu rozengeur en maneschijn in Kaza Maria? Helaas. De laatste weken is het enorm stressvol op het werk en daar reageer ik heel sterk op. Ik heb er heel veel last van. Ik weet natuurlijk niet hoe het was geweest als ik de cursus niet had gedaan. Misschien was het dan nog wel veel erger. Tja. Door het schrijven van dit stukje realiseer ik me dat ik niet in Leuk-land (zo noemden de Duitse vriendinnen van mijn juf Nederland!) leef en dat ik daar nu even (hoop ik) moe moet dealen. Nog even en het is Kerst. Vandaag de Kerstversiering maar eens naar beneden halen. Dat is uniek, meestal versier ik pas op het allerlaatste moment. En maar eens wat rustmomenten op het werk gaan inbouwen. Goed voor mezelf zorgen.... Iedereen een heel fijn weekend gewenst, geniet ervan! X

November Geefmaand & Mindfulness

Jee, het is november! Veel mensen hebben een hekel aan deze maand, de herfst en de dagen die korter worden. Voor deze mensen is de November Geefmaand het perfecte medicijn, want wat word je daar toch blij en energiek van! Bijna 100 mensen geven zichzelf, de mensen om zich heen en volslagen onbekenden de hele maand iedere dag een cadeau. Een glimlach, wat tijd, een beetje aandacht. Zo simpel kan het zijn. De Geefmaand en Mindfulness dus. De afgelopen twee maanden hield ik me bezig met de bodyscan, zat ik in meditatie en voelde ik. Ik heb nogal eens de neiging me te verliezen in gedachten (klinkt goed, gewoon malen en piekeren dus) en dat is bepaald niet prettig. Want ik kan dat heel goed, malen en piekeren. Wat als... Een kracht op het werk waarbij ik veel moet regelen en vooruitzien. Als je wil slapen is het een stuk minder prettig. Maar goed! Mindfulness laat je met zorgzame aandacht naar jezelf kijken. En voelen. En dat is voor mij de November Geefmaand ook. Aandacht. Voor een ander en voor mezelf. Zorgzaam. Een grappige stunt uithalen of een lief kaartje in de bus. Mezelf toestaan toch die lekkere chocoladereep te kopen (en opeten!) of iemand z'n verhaal laten doen. Er wordt wel eens gevraagd waarom de November Geefmaand georganiseerd wordt. Want we zouden toch iedere dag moeten geven? En veel van die geefacties, die stellen toch niet veel voor? Nou kan ik van mezelf zeggen (let op, bescheidenheid wordt een moment aan de kant gezet) dat ik echt wel attent ben. Ik stuur kaartjes naar zieke kinderen, vraag aan mensen hoe het met hen gaat (en behoorlijk vaak meen ik dat ook nog) en ik laat de fietsers die van rechts komen meestal wel voor. Maar.... als ik haast heb, sneak ik gauw voor bij die fietsers. En als ik die ene zeurpiet in het vizier heb, loop ik een blokje om. En dat is ook niet erg, je kunt een ander niet totaal bedienen. Dat zou je (en je bankrekening ;)) compleet leeg trekken en dat is niet de bedoeling. Alles met mate tenslotte. Een maand heel bewust stilstaan bij je acties. Niet alleen bij het geven, maar ook bij het niet geven. En het ontvangen. Aandacht. Ik vind het mooi. En echt wel mindfull. Een bloemlezing van mijn geefacties? Komtie! Via Post voor Kanjers en de Facebook-groep Wenskaarten Versturen heb ik kaartjes geschreven naar chronisch zieken en kinderen van wie de ouders het niet zo breed hebben. Ik heb het boek van Norma Miedema besteld en zo haar Universum gesteund. Namens de Sint heb ik een heel leuk kinderboek besteld waarmee de stichting Varkens in Nood ondersteund wordt. De Stichting Kompas Mengelmoes heb ik ondersteund met stropdassen, daar maken ze hele gave kussens van. En ik heb een bestelling geplaatst. :) Een berg postzegels is naar Vereniging Kattenzorg in Den Haag gegaan. Verder heb ik mezelf een fijne lunch, een West-Germany vaas en boeken gegeven. Mocht U zich afvragen waar de giften aan mezelf bleven. :) Ik vind het een fijne maand, die novembermaand. En U? :)

Reclame

Hebben jullie het al gehoord? De November Geefmaand 2013 krijgt een vervolg. Op dit moment zijn we al met z'n 52-en, maar er kunnen er natuurlijk altijd nog veel meer bij. Wat het inhoudt? Iedere dag van de maand november iets geven. Het maakt niet uit wat het is, het maakt niet uit aan wie. Je mag voor iemand koken, een oud dametje helpen oversteken, een Random Act of Kindness uitvoeren. Jij bepaalt het, het is jouw Geefmaand. Okay, je deelt hem dus met tientallen anderen. En dat is leuk!

Vorig jaar ontstond er een hele community, die elkaar inspireerde en motiveerde. Het zou natuurlijk super zijn als dat dit jaar weer gaat beginnen, dus zijn er deze keer twee plaatsen waar de ervaringen gedeeld kunnen worden: op Facebook is de groep Geefmaand November 2014 geopend en er is een blog op Wordpress: http://geefmaand.com/ Je kunt je bij beide groepen aanmelden of bij een van de twee. Wat je wil.

Dus............... doen jullie mee? :)

Wellicht

Wellicht

Wellicht zijn alle draken in ons leven

uiteindelijk wel prinsessen die er in angst en beven 

slechts naar haken

ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken.

Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft

in diepste wezen wel niets anders dan iets

wat onze liefde nodig heeft.

Rainer Maria Rilke

Dit gedicht werd tijdens de cursus mindfulness gedeeld en ik vind het zo mooi dat ik het graag met jullie deel. Binnenkort meer over de mindfulness! Fijne avond allemaal,

M xx

Vakantie!

Zo.... Twee weken van mijn vakantie zijn alweer voorbij. Wat gaat het snel! Tja, best logisch als je de boel zo vol hebt zitten. En dat terwijl ik heel bewust afspraken afgehouden heb. Toch heb ik bijna iedere dag wel iets gehad dat 'moest'. Zo begon een week voor mijn vakantie mijn mindfulnesstraining. Daar wilde ik heel graag aan meedoen, maar dan wel overdag. Niet 's avonds, bovenop een meer dan volle werkweek. Tot een week voor aanvang was het onduidelijk of er wel genoeg deelnemers waren. Blijkbaar geven veel mensen zich op het laatste moment pas op. Goh, zo niet mij! :)

Heel fijn, die training, maar ben nu dus erg druk met body scans, yoga-oefeningen, oefeningen met aandachtig ademen en meditatie! Van een kant best prettig dat ik nu aan deze oefenstof kan wennen voordat mijn 9 to 5 weer lifestyle begint. Aan de andere kant ligt m'n yogamat me nu verwijtend aan te kijken: "Denk eraan, je moet je bodyscan nog doen vandaag!" Fijn joh....

Wat ik allemaal gedaan heb? Met Din Anja ben ik naar het Loo geweest, daar was ik cultuurbarbaar nog nooit geweest. Nu was er een tentoonstelling over Grace Kelly en daar wilde ik erg graag naartoe. Met Mams ben ik naar het Bevrijdingsmuseum in Groesbeek geweest, waar ooit, lang geleden mijn wiegje stond. Niet in het museum, hoor. :) Want ook daar was ik nog nooit geweest. De stoet van honderden tanks, motors en andere oorlogsvoertuigen ter herdenking van zeventig jaar Market Garden heb ik ook nog even meegepikt. Hoewel ik niets meer wapengekletter en oorlogstuig heb, was dit heel erg indrukwekkend. Net als de parachutisten die spontaan uit de lucht kwamen vallen. Geweldig!

Afgelopen week ben ik good old Nijmegen maar weer eens in geweest, daar was ik zo lang niet meer geweest. Na een paar uur heb ik dan wel weer genoeg gehad, maar even is het altijd wel leuk. Lunchen bij de Pater, lekkur! De wondere wereld die Primark heet, maar eens bezocht.. Tja. Ik heb heel leuk inpakpapier en koffiehouders (van die grote Amerikaanse) met bulletjes erop gekocht, maar verder is het echt niet m'n ding. Maar goed! Verder ben ik het oude deel van Nijmegen doorgestiefeld, het deel dat niet door de bommen is verwoest en dus nog prachtig authentiek is. Even bij Het Goed binnengewandeld... Kortom: van alles is er aan mijn handen blijven plakken, en het zal U niet verbazen; ik had het niet bepaald nodig.

O ja! Naar de Ikea ben ik ook nog geweest. In de catalogus had ik een heel leuk retro-like bijzettafeltje gezien en aangezien ik mijn oude, oostblokachtige tafel al heel lang beu was en ik al jaaaaaren niet meer bij Ikea was geweest, vond ik dat de tijd nu gekomen waswas. Dankzij deze twee (op een been kun je tenslotte niet staan) tafeltjes en een hele leuke ronde retroton heb ik m'n interieur in een keer omgeturnd tot een vintage salon. Ha!

Goed, de aankomende week ga ik dus echt Relaxen. Even helemaal afschakelen, lekker wandelen met Miss Anne en met een goed boek (en iets lekkers :)) op de bank. O, daar heb ik zo'n zin in! Fijne zondag nog allemaal en tot gauw! XXX

De succesnummers van de #Biokokkin

Ben ik weer! Leuk hoor, vakantie, maar men, wat heb ik het druk. En dat terwijl ik van het Grote Niets wilde gaan genieten. Eigen schuld natuurlijk, had ik maar niet net voor m'n vakantie aan een cursus moeten beginnen. En van alles afspreken. Maar goed!

Voor de vakantie was het natuurlijk ontzettend druk op het werk en vond ik van mezelf dat ik niet hoefde te koken. Oftewel, dat ik alleen een pizza in de oven hoefde te schuiven. Enzo. Was op zich best lekker en makkelijk, maar al mijn biogroentjes lagen daardoor wel in de koelkast te verpieteren. Kan echt niet, de Biokokkin is nu dus weer tegen de klippen op aan het koken. Waarover later meer.

Maar nu ga ik eerst een schuld inlossen. Ik had namelijk beloofd het recept te geven van mijn succesnummers. Al even geleden... Maar bij dezen dus!

Dit is het recept van de ratatouille met mozzarella (foto hierboven):
Ingredienten voor 4 personen:

• 2 uien
• 2 teentjes knoflook
• 8 eetlepels olijfolie
• 1/2 theelepel chilivlokken
• 1 eetlepel tomatenpuree
• zout en peper
• 4 tomaten
• 2 courgettes (bv geel en groen)
• 1 aubergine
• 125 g (buffel)mozzarella
• aluminiumfolie

Pel de uien en snijd ze in dunne partjes. Pel en snipper de knoflook. Verhit 2 eetlepels olijfolie en fruit er de ui en de knoflook in. Roer de chilivlokken en de tomatenpuree erdoorheen en bak ze kort mee. Breng op smaak met zout en peper. Verdeel het geheel over de bodem van een ovenschaal.

Verwarm de oven voor (elektrisch: 200 graden Celsius/hetelucht: 175 graden Celsius). Was de tomaten. Maak de courgettes en de aubergine schoon. Snijd de tomaten, de courgettes en de aubergine in gelijkmatige dunne plakken (2-3 mm). Schik de plakjes afgewisseld en dicht op elkaar dakpansgewijs in de ovenschaal. Breng goed op smaak met zout en peper in bedruppel met 6 eetlepels olijfolie. Dek de ovenschaal af met aluminiumfolie en bak het geheel ca. 45 minuten in de oven.

Pluk de mozzarella in kleine stukken. Verwijder het aluminiumfolie en verdeel de mozzarella over de ratatouille. Bak ca. 15 minuten verder in de oven. Lekker met geroosterd stokbrood.

Noot van de Biokokkin: Ik houd niet van aubergine, dus die heb ik er uitgelaten. En die hoeveelheden.... Het tomatensausje onder de tomaten en courgettes is het lekkerste van het hele recept, dus: hoe meer hoe beter! En lekker met geroosterd stokbrood? Heeeeeeeel lekker, echt erbij serveren dus!

En recept nummer twee, Indische boontjes:

Ingredienten:

• boontjes
• uitje
• knoflook
• theelepel sambal
• ketoembar
• kokosmelk

Boontjes afhalen en wassen. Koken. Voor het sausje, alle ingrediënten hierboven bij elkaar mikken, roeren en klaar! Kind kan de was doen. Dit is lekker met nasi. Op de foto staan ook nog vleesvervangers, maar dat is niet echt nodig. Voor mij was het de vorige keer zelfs teveel. Dus..... Smakelijk! 

Retraite

 De afgelopen dagen was het eindelijk zover: Maria ging op retraite! Als ik de afgelopen maanden vertelde dat ik op retraite zou gaan, kreeg ik vaak de vraag wat dat nou inhield, zo'n retraite. Tja, bezinning, rust, stilte. Met meer kwam ik ook niet. Maar nu weet ik het! Althans, ik weet wat het voor mij betekent.

 Voor mij was het een zoektocht. Letterlijk, want het klooster in Velp (bij Grave, om de hoek dus) is in een vierkant opgesteld. Hartstikke handig, want je bent nooit de weg kwijt. Je loopt een rondje en uiteindelijk kom je op je bestemming. Maar omdat alles zoveel op elkaar lijkt, ben je juist voortdurend de weg kwijt! Bijzonder, vanmorgen, een paar uur voor vertrek, wist ik precies waar ik was. Symbolisch?

 Daarbij was het ook een zoektocht naar Franciscus. De heilige wiens verjaardag we op vier oktober, dierendag, vieren. Daarvan kende ik hem wel, maar verder? Er is ontzettend veel over hem bewaard gebleven en over Clara, zijn eerste vrouwelijke volgeling. Hij was een leider, zonder dat overigens te ambiëren. Een doorzetter. Radicaal! Hij wist heel goed wat hij wilde en hij ging ervoor. Zijn weg, zijn manier. Mooi, niet altijd makkelijk... Voor hem en voor de mensen in zijn omgeving.

 En natuurlijk was het ook een zoektocht naar onszelf. Althans, naar onze waarden. "Wat vind ik belangrijk? Wat wil ik?" Een weekend van dialoog en delen. Ontmoetingen. Samen zijn, maar met genoeg tijd voor jezelf. Op een prachtige locatie!

 Voor wie dit soort weekenden geschikt is? Voor wie niet? In onze groep zaten deelnemers die al vaker een retraite hadden gedaan, maar ook mensen voor wie het de eerste keer was. Een mantelzorger, wiens vrouw onlangs in een verpleeghuis opgenomen was. Een dame van 1933, een pensionado en een veertiger (Maria herself of course). Een dame die er eigenlijk helemaal niet wilde zijn, maar toch tot het einde gebleven is. Heel gemêleerd dus. Wat ik bijzonder vond: bij het voorstelrondje werd niemand gevraagd wat hij of zij voor de kost deed en wat de reden was voor het komen. Nee! "Waar houd je van? Wat zul je nooit doen?" Dat waren vragen die gesteld werden. Stof om na te denken.....

 Wat ik mee naar huis neem? Een heerlijk gevoel, in mijn hoofd en mijn hart. Dankbaarheid voor de afgelopen dagen en de enorm goede zorgen. Want echt... Zorgen, dat kunnen ze Bij de Kapucijnen. Ik had me al aangemeld voor Tafeltje Dekje, alleen staat dat nog niet op het programma. Heel jammer! En als je dan ook nog als afsluiter een persoonlijke zegen van de begeleiders krijgt... Dan voel je je bijzonder gezegend! Denk je nu, dat is allemaal leuk en aardig Kaza Maria, maar wat heb je nu concreet en precies gedaan, de afgelopen dagen? Tja... Dat kan ik dus niet uitleggen. Kijk eens op de site en als het je aanspreekt, meld je aan. Je zult geen spijt krijgen, beloofd. Er is nog plek. :) O ja, een ding wil ik nog wel zeggen: net als Franciscus ga ik meer mijn eigen weg volgen. Wat dat ook moge betekenen. :) Maar ik ga het doen!

In mijn vorige blog beloofde ik jullie een logje over mijn kookavonturen. Door al het gedoe met muis en haard en de lange dagen op het werk (want bijna vakantie!) is dat er nog niet van gekomen. Komt nog, echt! De aankomende drie weken heb ik vakantie, dan heb ik vast meer tijd om te bloggen. :)

En dan sluit ik nu af met het uitzicht vanuit mijn slaapkamerraam de afgelopen dagen. Ah...... Hemels!