Miss Down Under went to, Random Name Generator en de uitslag van de Give Away

Ik bedacht me dat jullie Miss Down Under al een tijd niet meer gezien hadden, hier komt ze weer een keer. Enjoy!

 

In Nijmegen vind je echt overal bloemen!

 

Miss Down Under's voorbereiding op Valentijn.

 

Een spontane Down Under avec la petite Francaise! Nee hoor, we zijn niet gefocused op brokjes. Helemaal niet. 

Een alternatieve Down Under in de Kunsthal. Met Russisch retro meubilair.



Hartjeswandeling met Anne.



Grappig, ik wilde zo'n number picking ding op het web de uitslag laten bepalen van de give away. Kwam ik terecht bij een random name generator. Hu? Dat is een site die namen voor je uitzoekt. Wat je daaraan hebt? Schijnt handig te zijn voor schrijver, als je namen voor je karakters zoekt. Ah... Je hebt er niks aan, maar dit waren de namen die bij mij verschenen:

Eunice Montgomery

Claire Wright

Lois Dean

 

Vooral handig als je boek zich in Amerika afspeelt. Geen idee of er ook Nederlandse sites hiervoor zijn. Anyway! De uitslag van de give away dus. Het kaartje voor het Feel Good en Shop Event gaat naar.... klik hier. Van harte! Stuur je me even je mailadres en de dag waarop je naar Veghel wil komen?

Aarden

 

Tuurlijk. Op de eerste sneeuwdag van het jaar hier in het zuiden had ik een outdoor aarde-ervaring. Zo’n dag waarop Anne en ik normaal op de bank zouden zitten. Boek, thee en verder niets. Maar ja, ik had deze afspraak nu eenmaal gemaakt en de instructies waren meer dan duidelijk: “De ervaring gaat door, ongeacht het weer.” Donder, bliksem, aardverschuivingen, ik zou er niet onderuit komen. De overige instructies waren ook helder: foon mocht niet mee, en svp zo min mogelijk geurtjes op. Het laatste omdat je daardoor de geuren van het bos minder goed zou ruiken. Dus geen deodorant, shampoo en dergelijke. Ja hey… Ik snap het wel, maar m’n haar moest echt gewassen worden en op een dag als vandaag geen crème op m’n snoet? Als compromis deed ik geen lipstick op en liet ik het douchespul achterwege. Bijzonder om te merken dat mijn zintuigen al direct beter hun werk deden. Want ik merkte meteen dat de geur van mijn parfum nog in mijn sjaal hing. En mijn dagcrème rook ik ook veel duidelijker dan anders.

De aarde-ervaring dus. Ik weet niet hoe jullie dit soort ervaringen ingaan (of jullie dit soort dingen überhaupt doen, trouwens), maar ik bereid me dus nooit voor. Ik laat het altijd wel op me afkomen. Das niet altijd handig.. De navigatie op het laatste moment nog even instellen en er dan pas achterkomen dat je veel meer tijd nodig hebt dan je dacht bijvoorbeeld. Ik wist nu dat we het bos in zouden gaan en dat we daar opdrachten zouden doen, maar wat precies? O ja, we moesten een plastic zak meenemen om op te zitten. Check!

Heel makkelijk: het was spelen voor volwassenen! Ik heb tot aan het randje van m’n laarzen in de modder gestaan (ja, dat was dieper dan ik dacht!), ik heb vieze handen gehad, mos geknuffeld, druppels van de tak gedronken en sneeuw geproefd. Het verschil gevoeld tussen lopen op een verhard pad en het zachte gebladerte. Aarde, blaadjes en bomen geroken. Me verbaasd hoeveel ik rook en hoe lekker de geuren waren. Aards. Het bos op micro-niveau bekeken. Gewoon op m’n gat gezeten, ondanks de kou. En…. Op m’n blote poten door het bos gesjouwd. En ja, dat was kkkkoud! Maar op een gegeven moment is kou gewoon kou. Het is niet goed of slecht, je bent gewoon koud. Punt.

Natuurlijk was het veel meer dan spelen. Het was voelen met alle zintuigen. Je hoofd leegmaken, niet denken. Vooruit, even dan. ;) En gewoon doen. Ja zeggen. Geen “ja, maar”. Schouders omlaag, niet haasten. Ervaren. Niet rennen. Dit ga ik vaker doen! En het fijne is, dat kan heel makkelijk. In ieder stukje bos of park wat je maar tegenkomt. Verstillen, rust pakken. In je eigen tempo lopen. Van het gebaande pad af. Ergens op klimmen. Zitten. Kijken.

Mocht iemand nou zeggen, dit wil ik ook, dan kan dat natuurlijk! Er is nog een aarde-ervaring, in februari. Omdat Moeder Aarde daarna een andere fase ingaat, wordt de ervaring ook anders. Vanaf maart kun je een bosbeleving doen. Vast net zo mooi als de aarde-ervaring! Meer informatie kun je hier vinden: http://www.hestertielrooy.nl/agenda/ Het zal iedereen duidelijk zijn, ik vond het dus geweldig. :) En die foon? Tuurlijk had ik die wel mee. Maar alleen om deze Down Under foto voor jullie te maken, echt.



Luilekkerland & Give Away!

Welkom in Luilekkerland! Nou ja.. Valt mee, hoor. Afgelopen week ging hier iedere dag braaf om zeven uur de wekker. Ik heb een nieuw ochtendregime ontdekt en tot dusver bevalt het me prima. De wekker gaat, ik spring uit bed ik snooze nog een keer en kom dan uit bed. Ik drink een flink glas water (replenishing!), poets m'n tandjes en duik m'n bed weer in voor een korte zitmeditatie. Daarna lees ik vijftien pagina's (op dit moment “Een Lied voor Achilles” van Madeline Miller) en daarna ga ik met Miss Anne gezellig een stukje wandelen. Bevalt prima! Tot nu toe (jaja, vijf dagen al!) is het prima uit te houden.

Wat lastiger vind is het koken. Best vreemd, ik vind koken hartstikke leuk, alleen blijft het lastig om te beginnen. Zo geen zin! Waardoor ik iedere keer pas begin als ik trek heb. En dat is niet handig. Vooral voor de mensen om me heen. Hallo bloedsuikerspiegel! Zo... Voorheen was het makkelijker, vooral met de lunch. Om een uur of twaalf ging ik naar de kantine. Als ik geen zin of tijd had gehad om een lunch voor te bereiden, nam ik daar gewoon een broodje of een salade. Kortom: aandachtspunt! Het is natuurlijk helemaal niet moeilijk, gewoon zorgen dat ik genoeg in huis heb en dat ik op tijd begin. Niet bepaald rocket science. Nu nog even doen. Maar: ik ben goed bezig, dit was mijn lunch vandaag!

U kent de mensen wel die way too much info dumpen terwijl U helemaal geen tijd heeft? Van die plakkerds? Van wie je je afvraagt of ze geen vrienden hebben? Of in ieder geval iemand anders tegen wie ze aan kunnen leuteren? Dat ben ik! Ha! O, wat heb ik daar een hekel aan.. Hoewel de meeste mensen de neiging hebben om me van alles over hun sexleven te vertellen. Geen zorgen, daar begin ik niet aan. Maar goed, zonet trof ik iemand die ik al heel lang niet meer gezien had. Hoe het met me ging? Prima! Alleen wel boventallig verklaard. O? Vervelend! Ja, maar ja... Waarop ik het verhaal in geuren en kleuren vertelde. Ach, het zonnetje scheen en hij vroeg het toch? Af en toe zag ik zo'n vage blik verschijnen. U weet wel, vrij wanhopig de andere kant opkijkend. Kan iemand me redden? Hij had pech, we waren maar met z’n tweeën in het hele park. Ik heb hem vrij snel uit z’n lijden verlost, hoor.

En zo raar, opeens is m’n huis opgeruimd! Dit behoeft enige nuance: opeens lukt het om m’n benedenverdieping opgeruimd te houden. De witte tornado zoeft tien minuten door de Kaza en alles is weer netjes. Let wel, de bovenverdieping is een ander verhaal. Maar die komt in maart aan de beurt. Ik zou zomaar in de "Stepford Wives" kunnen en geloof me, dat is een vreemde gewaarwording.

O ja, de Give Away! Mirjam Down Under geeft op Facebook een kaartje weg voor het Feel Good en Shop Event. Kom je kijken?

Fijne week allemaal! X

 

 

 

Vooruit dan maar...

Net als de rest van bloggend Nederland (en de rest van de wereld, vrees ik), toch maar een terugblik op 2015. Ja, ik weet het, ik klink vast als grumpy cat. Het is ook niet alsof dit moet en ook niet alsof jullie me nooit meer aankijken lezen als ik het niet doe ofzo. Dus geen idee waarom dit nu zo'n ding is. Maar goed.

In 2015 las ik bijna 100 boeken. Niet dat aantallen belangrijk zijn ofzo. ;) Er komt nog een overzicht met de boeken die ik in december las en mijn "best of". Ik ga hier niet meer bijhouden wat ik in 2016 lees, dat kunnen jullie op Instagram vinden met mijn hashtag #mirjamleestin2016. En natuurlijk kunnen jullie mijn boekenschrijfsels op Ogma vinden.

Ook was de Biokokkin erg actief. Geen idee hoeveel gerechten ik bereidde, maar het was fijn! Tof ook om te merken hoe niet alleen de gerechten lekkerder werden, maar ook m'n foto's mooier en beter. Natuurlijk ga ik door met koken. En als ik er aan denk, zal ik de foto's ook vaker hier posten. Met bereidingswijze. :)

De laatste maanden postte ik hier ieder weekend. Op Facebook en Instagram was ik als Mirjam Down Under te vinden en ook voor Cardcetera schreef ik een maandelijks blog. Dat blijf ik natuurlijk doen! Sinds kort ben ik als MirjamvanElst1 te vinden op Twitter. Nog even uitvinden hoe ik daar het beste mee kan omgaan. Voor Ogma ga ik over mijn vrij aanzienlijke boekenverslaving bloggen. Ogma wordt ontzettend tof, komt allen kijken! We zouden morgen 'live' gaan, maar we konden niet wachten... En.... op 11 en 12 maart ben ik te vinden op het Feel Good and Shop Event. Dat wordt zo leuk! 2016 druk? Welnee!

Ook had ik een baan. En die verloor ik. Tja. Nu heb ik er dus geen. Tenzij je het zoeken naar een andere baan een baan noemt. En het bloggen. En het netwerken. En koffie drinken. En plannen maken. 2016 druk? Welnee!

Iemand nog goede voornemens? Of slechte? :) Ik wel, daarover meer later. Ik hoop dat 2016 goed voor jullie zal zijn en als dat onverhoopt niet het geval is, dat jullie dan lieve menen om jullie heen hebben met wie je dat kan delen. Liefs en tot snel! X

Handen uit de Mouwen

Ook zo’n fijne vakantie gehad? Lekker genoten van zon, zee en strand? Quality time met je geliefden? Terwijl jij zandkastelen aan het bouwen was met je kids, gingen er ook veel anderen op reis. Het was letterlijk een volksverhuizing. Deze reizigers gingen niet naar de Costa del Sol, maar naar Stevensbeek, Baexem of St. Annaparochie. Bijzonder populaire bestemmingen deze zomer.

Mocht je deze locaties overwegen, dan eerst een waarschuwing: de accommodatie is wellicht iets minder luxe dan thuis. Maar ach, op vakantie is toch alles anders dan thuis. Dat hoort er gewoon erbij. Een kamer voor je hele gezin, of als je alleen reist, dan krijg je een kamergenoot. Zo maak je meteen nieuwe vrienden en leer je meteen wat over andere culturen en hun gebruiken. De keuken mag je met zo’n 65 accommodatiegenoten delen, net als de douches en toiletten.

Relaxen gaat er uitstekend, je hoeft niets te doen. Werken, studeren, dat is allemaal niet nodig. Je kunt lekker genieten van het mooie weer. Relaxed genieten van de nieuwe omgeving, je kunt de sights op je gemak bekijken. Daar heb je plenty tijd voor. Wel jammer dat dat zonder je kids moet, want die moeten naar school. Vanaf vier jaar zijn ze in Nederland tenslotte leerplichtig.

Ik vraag me wel eens af hoe zo’n reis moet zijn, weken in een truck of op zo’n krakkemikkig bootje. De kinderen zullen wel geen i-pad achter in de auto hebben. Airco zal er ook wel niet zijn. Een plaspauze of iedere twee uur de benen strekken? Hmm…. Als ik eerlijk ben, ben ik blij dat ik het niet weet. Ik sluit me ervoor af. Ik kan er tenslotte toch niets aan doen. Of ik dat akelige filmpje nu wel of niet kijk, ik maak de situatie daardoor niet beter. En een foto liken op Facebook? Daar zal ik de wereld ook niet mee redden.

Wat ik wel kon doen, was een aantal kids uit het asielzoekerscentrum in Stevensbeek een leuke middag bezorgen. Samen met de collega’s uit Boxmeer. Handen uit de mouwen, mensen! We produceerden kunst, trapten een balletje en deden ouderwetsche Hollandse spelen. Ik had de eer de Picasso’s, Pollocks en andere artiesten waar we nu nog nooit van hebben gehoord, te mogen begeleiden. Hun proces te faciliteren en hen te complimenteren met hun prachtige werk.

Het was genieten. Voor de kinderen, maar zeker ook voor de begeleiders. Want hoe blij word je als je een ander onbedaarlijk ziet lachen? Trots op het kunstwerk dat ze helemaal zelf gemaakt hebben? De bal keihard door het gat getrapt hebben? Een aria ten gehoor brengen door de muziekinstallatie? Wat overigens geen onderdeel was van het programma, maar tegen die tijd hadden we bijna alle regels al afgeschaft. Go with the flow!

En dan de onderwerpen van de kunstwerken... Heel veel harten en huizen. Ze hebben gelijk, daar gaat het tenslotte om. Als ik het zo bekijk, dan zit het wel goed met de volgende generatie. Nu de huidige nog even uitleggen hoe het allemaal zit.

 

 

N.B. De kinderen mochten alleen van de achterkant op de foto worden gezet. Vandaar dat ik alleen deze foto van deze twee broertjes deel.

 

 

 

 

Goud

Wat een fijne dag was het gisteren! Zo een met een gouden randje, letterlijk en figuurlijk. Hij begon voor mij om zes uur, zo.... Het zou een warme dag worden, niet bepaald het beste weer voor Miss Anne. Ook niet voor mij, trouwens. Dan is een rondje op de vroege morgen het beste. En ach, als ik toch zeven dagen achter elkaar om vijf uur op kan staan... Dan moet zes uur zeker lukken. Jaja, de helweek werkt door! :) Ziehier het Graafsche platteland! Ik blijf het mooi vinden.

 



Anne vond dat ze ook wel weer een keer in ons digitale huisje mocht verschijnen. Groot gelijk meis! Ze heeft nu, heel charmant, weer een derde oog. Geen idee wat ze gedaan heeft, maar het was opeens rood en dik op haar koppie. Daarna werd het een korst, die Zuster Mirjam er vakkundig afgepulkt heeft. Waarna deze mooie plek verscheen. De fotoshoot met de echte fotograaf hebben we maar weer even uitgesteld. :)

 



 

De familie Gans was zo aardig om even te blijven zitten.

 

Wat een mooie dag was het, he? Hoewel ik vandaag oprecht blij ben met het regenweer, ik gedij daar beter op. Lekker dagje aanpruttelen...

 

En nagenieten! Want samen met Mim ging ik naar Kitsch in de Keet, van Lien. Lien organiseerde een yard sale, met allerlei fijne kringloopgelukjes en aanverwante artikelen, in haar eigen keet natuurlijk. Het had wel wat weg van een bloggersmeetup, want er waren heel veel blogdinnen, zo gezellig! Veel dames die ik virtueel wel kende, maar nog niet analoog. Ook dames wier blogs ik nog niet kende, maar nu wel! Oo, leuk... Bijzonder, hoe zoiets dan gewoon werkt. Iedereen was in een topstemming, overal zag je mensen genieten. Van het mooie weer, het fijne weer, de mooie locatie..  Kortom: een prachtige dag. Dankjewel Lien!

 

Ik ben trouwens mijn #Missdownundergoesto busje vergeten bij Lien... Heel handig! Arm busje, dat wordt nog een hele trip, van Zuid-Limburg naar Grave. Maar hopen dat de bandjes dat houden!

 



 

Ik mocht ook nog kennis maken met de Griek! Ze vond m'n tenen zo woest aantrekkelijk (tja, wie niet), dat ze er prompt met m'n schoen vandoor ging. Dit is de foto van na deze actie, U ziet, dat ik mijn schoentjes nu beter bewaak... Anne was heel graag meegegaan naar het mooie Limburg, maar het was echt te warm voor Mme. Jammer, ze had zo graag kattenkwaad uitgehaald met de Griek! Lekker saampjes aan iets knabbelen (een houten stoeltje ofzo), gezellig tegen elkaar aan blaffen, cakeje scoren.. Of leuk de kipjes opjagen! Het mocht niet zo zijn. Misschien wel zo rustig. ;) Overigens, mocht iemand Mirjam Down Under en haar vurrukkulukke voetjes missen, dan kunt U haar vinden op Facebook. Als Mirjam Down Under. Kind kan de was doen. :)

 

Dan ga ik nog even verder genieten, ik wens iedereen een hele fijne zondag. Geniet ervan! X