Tijd voor een nieuwe naam! Een naam die beter verwoordt wat je hier kunt verwachten. Ik blijf koken, lezen en schrijven. Maar ik ga jullie ook wat meer van mezelf laten zien. Mijn mening, visie en levensstijl. In al mijn tinten, zeker niet zwart-wit, wel lekker kleurrijk. De schoonheid van imperfectie. De kleine en toch grote dingen van het leven. Op avontuur in mijn Volkswagenbusje, ga je mee? X










Posts tonen met het label schrijven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schrijven. Alle posts tonen

woensdag 3 augustus 2016

Hallo Astrid - een blog samen met Mrs Cardcetera

H die Astrid!

Beetje vreemde aanhef van dit blog? Nee hoor, Astrid van Cardcetera en ik gaan elkaar schrijven. Op onze blogs. We kennen elkaar al een tijdje, hebben elkaar een paar keer 'real life' getroffen en ook onze brievenbussen klepperen regelmatig. Waar we het over gaan hebben? Dat weten we zelf ook nog niet. :) Het idee is dat we elkaar een ouderwetsch kaartje sturen en dat we daar dan over schrijven. Astrid legt het hier uit. Dus!

Hey Astrid,

bedankt voor je kaartje! Echt helemaal mijn smaak! Ik blijf post geweldig vinden. Thuiskomen, over de drempel stappen en dan hopelijk iets leuks op de mat vinden. Van die saaie witte enveloppen hoeven van mij niet zo, maar een kleurig kaartje met een gezellige boodschap van een vriendin.. Genieten! Wat dat betreft ben ik, ondanks mijn blogs en mijn social media verslaving, helemaal oldskool. Het is ook ontspanning, even op de bank met die brief of die kaart. Nou ja, meestal wordt de envelop al staande opengeratsjst omdat ik veel te weinig geduld heb, maar in principe: ontspanning!

Wat ik vroeger wilde worden... Pff, dat was even graven in mijn geheugen. Op de lagere school (jaja, zo noemden wij dat vroeger lieve kijkbuiskindertjes!) hadden wij zo'n leuke stagiaire dat ik schooljuf wilde worden. Maar goed dat dat niets geworden is. Ik geloof niet dat ik het uithoudingsvermogen heb om 30+ kinderen de hele dag bezig te houden. En dat dan een heel jaar lang! Hoewel die vakanties wel lekker zijn.. Beetje flauw, ik weet dat docenten veel lange dagen maken en dan ook nog 's avonds huiswerk nakijken.

Ik was een echt boekenkind. We gingen niet vaak op vakantie, we zijn twee keer naar Egmond aan de Hoef geweest en een keer in Zeeland. Maar ik reisde wel, ik sloeg gewoon een boek open en ging naar een ver en exotisch oord. Met Pjotr ging ik naar Rusland, met Shererazade beleefde ik duizend en een nacht en met oom Tom zat ik in z'n hut. Vreemd dat ik nooit bedacht heb dat ik wel eens in een bieb zou kunnen gaan werken.

Het was me wel snel duidelijk dat ik 'iets' met talen wilde doen. Het werd de Vertaalacademie in Maastricht, daar studeerde ik Nederlands, Engels en Russisch. Nou heb ik nooit als vertaler gewerkt. Ik merkte op de opleiding dat ik het toch wel eenzaam vind om in m'n eentje achter de boeken of computer te zitten. Even kletsen bij de koffiemachine is nu eenmaal gezelliger als je met meerderen bent. Daarom ben ik het bedrijfsleven in gegaan, altijd reuring!

Nu, enige jaren na dato lees ik nog steeds veel en graag, binnenkort ga ik dat zelfs als vrijwilliger doen! Ik schrijf ook nog steeds, zoals voor jouw webshop en Ogma. Ooit komt dat boek er ook nog wel...

Tot snel Astrid, groetjes uit het regenachtige Grave!
M

zaterdag 2 juli 2016

Ik sta in de Flow!



Hadden jullie vroeger ook een vakantieboek? Van de Tina ofzo? Ik vond ze geweldig! Ik deed er dan ook heel lang mee, stel je voor dat ik alles gedaan en gelezen zou hebben.

Er zijn ook vakantieboeken voor volwassenen. Zo was er een paar jaar terug Het Grote Heleen van Royen zomerboek met verhalen, recepten en een Heleen die je uit kon knippen, net zoals vroeger. En ook Hans Ubbink stelde jaren het Hu.Man Holidays VakantieDoeboek voor volwassenen samen, heel erg tof! Volgens mij is de tiende editie de laatste, ik kan er verder geen vinden op internet.

Natuurlijk geeft Flow Magazine ook een vakantieboek uit. Lekker nostalgisch, ik kan er heerlijk bij wegdromen. Over vakanties van vroeger en bestemmingen die er hopelijk ooit nog aankomen. Dit jaar is het vakantieboek van Flow extra leuk, want ik sta er in! Althans, de foto die ik vorig jaar op het strand van De Haan nam. Je ziet hem hierboven, het is de onderste foto met het schelpje. Zo leuk!
Vandaag kreeg ik nog een boek, of eigenlijk een dagboek. Voor m'n verjaardag. :) 365 dagen lang krijg je een vraag die je mag beantwoorden. Soms is het een heel makkelijke vraag, zoals vandaag: welk jeansmerk is je favoriet. Umm... Geen idee. Maar er staan ook vragen in waarover je wat dieper moet nadenken. Ik wel, tenminste. Zoals deze: Als deze dag een dier was, welk dier zou dat zijn? Bijzonder... Voorlopig ben ik onder de pannen, want dit dagboek heeft ruimte voor vijf jaar. Ik ben er blij mee!

Fijn weekend allemaal, geniet ervan! X

woensdag 4 mei 2016

Wabi Sabi enzo

Laatst ging ik weer op retraite. Net nadat ik boventallig werd verklaard, boekte ik dit weekend. Eigenlijk wilde ik een week gaan schrijven, gaaf! Maar toen kwam ik bij een weekend uit waar er allerlei creatieve oefeningen gegeven werden: boetseren, schilderen, tekenen en schrijven. In een jaar waarin alles anders is dan anders, vond ik dit wel een mooie uitdaging. "Maar jij kunt toch niet schilderen?", werd me daarna regelmatig gevraagd. Nee dus, maar dat hoefde ook niet. Prima! En zo tufte ik dus naar het klooster in Huissen, bij Arnhem.



Mooi, he? Het is nog een actief klooster. Toen ik 's ochtends in m'n Troetelbeertjespyjama naar de badkamer stiefelde, kwam ik iemand in een kazuifel tegen. Best bijzonder. ;)


Het thema van het weekend was "De schoonheid van imperfectie". Oftewel, het gaat om het doen, het gaat niet zozeer om het uiteindelijke resultaat. We zijn zo geconditioneerd dat ons werk mooi en goed, oftewel perfect moet zijn. Dat hoeft helemaal niet! Met de eerste oefening werd het meteen duidelijk hoe het weekend in elkaar zou zitten. Er lag papier en er lagen vetkrijtjes. Natuurlijk had ik al even gegluurd en besloten dat ik met rood aan de slag zou gaan. Lekker knallen! Maar nee hoor, we moesten een Hele Lelijke Tekening maken. Sterker nog, onze allerallerlelijkste tekening ooit. Daar ging m'n rode krijtje... Hup, terug in het bakje. En daar ging ik: krassen, met zwart en bruin. Lelijk, joh! Ja, ik volgde de instructies braaf op, dat dan weer wel. Het was nog vermoeiend ook nog! Er lagen boekjes klaar, daar mochten we onze tekening op plakken. Aan de buitenkant nog wel. In die boekjes kwamen al onze creaties van het weekend terecht.


We hoorden over Wabi Sabi. In Japan worden ouderen en dingen die oud zijn, geëerd. Waar hier de nadruk op jong en perfect ligt, staat ouderdom daar voor wijsheid en deze dient gerespecteerd te worden. Als een kommetje kapot valt, wordt dit gerepareerd. Met goud! Wij gooien het weg, gaan naar de Zweedse woningwinkel en slaan er meteen een dozijn in. Mijn kringloopgelukjes zijn dus ook hartstikke Wabi Sabi! En deze slippers zijn toch ook enorm Wabi Sabi? Niet van mij, trouwens. :) En wat vinden jullie van deze doekjes, het toonbeeld van Wabi Sabi, toch?


Het hele weekend boetseerden we, tekenden we (met links, leuk!) en werd er geschilderd. Op een gegeven moment was ik wel klaar met het hele "Het hoeft niet mooi te zijn." I know! Soms is het toch wel heel leuk om je creatie wel zo mooi mogelijk te maken. Het klopt natuurlijk wel, als het niet mooi mag of hoeft te zijn, dan ga je gewoon aan de slag. Kan het schelen! Gewoon lekker kliederen. Terwijl, als je het zo mooi mogelijk wil maken, je in je hoofd gaat zitten. En dat is niet bevorderlijk voor het creatieve proces. Nog wat foto's van het klooster:




Het was echt een anders dan anders trip en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Zou ik het opnieuw doen? Nou... Dat denk ik niet. Het voelde voor mij niet echt als een retraite. Er zaten nu vier groepen in het klooster en dat was behoorlijk druk. Met de Dominicanen zelf hadden we geen contact en dat vind ik toch jammer. Ik denk dat ik eerder naar Nijmegen terugga voor een stilteretraite, dan naar Huissen. Hoewel de schrijfretraite me nog steeds trekt... We gaan het zien, komt goed! Voor nu wens ik jullie allemaal een heel fijn Hemelvaartweekend. Geniet van het zonnetje! X

zondag 20 september 2015

Projecten

En, lekker aan het genieten van een vrije zondag? Hier in de Kaza doen we rustig aan, prima zo, na een aantal weken vol afspraken. Grappig dat jullie mijn programma wat aan de drukke kant vonden. Dat had ik zelf niet helemaal door.. En ik had nog niet eens verteld over alle Challenges die ik deed / aan het doen ben! Bij dezen dus...

Iedere ochtend mediteer ik tien minuten. Heel fijn om de dag in rust beginnen en niet met de mobiel. Hoewel me dat niet iedere dag lukt. De blinkende icoontjes van Facebook en Instagram zijn toch wel erg verleidelijk. Even checken! Maar goed, normaal zit ik tien minuten in stilte met een app. Dat begon toch wel wat saai te worden. De app die ik gebruikte, was alleen muziek, geen geleide meditatie. Dat doe ik 's avonds, een klein half uur. Nu las ik op Facebook over een Meditatie Challenge, iedere dag zou je een link naar een meditatie krijgen, plus een werkboek, een affirmatie en een filmpje. Leuk! Die Challenge is inmiddels afgerond, het was wel verfrissend om een keer een ander soort meditatie te doen. Ik werd weer wakker geschud. Het was niet helemaal mijn ding, een heel enthousiaste dame die me 's ochtends om zes uur (vooruit, half zeven) bijzonder opgewekt en blij wakker gilde. En alle cadeautjes van partners die weggegeven werden, hadden van mij ook niet gehoeven. Het had daardoor wel watweg  van een groot reclamecircus. Maar goed, de meditatiesessies waren okay, fijn om een andere aanpak mee te maken. Ik heb nu een andere app met korte meditatiesessies gedownload, eens kijken wat dat is.

Ook via Facebook stuitte ik op de Plank Challenge. Schijnt een megarage te zijn. Zou zomaar kunnen, heb ik even gemist. In het kort: je doet een maand lang iedere dag de Plank, een yoga-oefening. Je bouwt het op van twintig seconden tot vijf minuten. Leuk! Appeltje eitje, dacht ik, die oefening ken ik van de yoga, dat kan ik. Ja..... Die eerste dagen was het inderdaad geen probleem. Inmiddels zit ik op negentig seconden en dat is best lang. En zwaar! Nu is het zo dat je drie dagen achter elkaar hetzelfde aantal seconden doet. Die eerste dag is heul zwaar, de tweede dag al een stuk makkelijker en de derde dag, ach.. Nou ja, zo makkelijk is het nou ook weer niet. Wel heel leuk om te doen. Je schijnt er megastrak van te worden. Dat moet ik nog zien. Van de week had ik wel spierpijn, dus het doet in ieder geval wel iets. Toch fijn, is anders zo zonde van de moeite, toch?

En ja, via Facebook doe ik mee aan nog een Challenge. Het lijkt wel een thema.. Het is de 15 dagen schrijven challenge. Ik loop gruwelijk achter, hij is eigenlijk al afgelopen, maar het is zo leuk om te doen! Je krijgt iedere dag een opdracht waardoor je echt 'outside the box' gaat. Je associeert met woorden, gedachtes, geuren... Heel erg tof om te doen! Het doet me erg denken aan de cursus die ik een paar jaar geleden deed. Mocht iemand interesse hebben, tik "15 dagen schrijven challenge" in op Facebook en je ziet de opdrachten vanzelf.

Als we het dan toch over schrijven hebben... Ik schreef weer gastblogs voor Cardcetera. Over het sturen van post natuurlijk! Je kunt ze hier http://www.cardcetera.com/index.php/2015/09/gastblog-mirjam-fake-it-til-you-make-it/?lang=nl en hier http://www.cardcetera.com/index.php/2015/08/gastblog-mirjam-staycation-groetjes-uit-balkonia/?lang=nl vinden. Leuk als je even gaat kijken!

Dat is nog niet alles. Ik ben een brief aan mezelf aan het schrijven. Weer zo'n mooi project! Het is gebaseerd op het project van een Amerikaanse docent, hij gaf zijn studenten de opdracht een brief te schrijven van tien kantjes. Hij zou die brief na twintig jaar retourneren. En dat doet hij ook, zijn hele huis staat vol met brieven. In twintig jaar tijd kun je behoorlijk wat brieven verzamelen.. Ook al zijn zijn studenten verhuisd, het maakt niet uit, ze krijgen hun brief terug. Er komt heel wat speurwerk aan te pas! Naar aanleiding van dit filmpje, startte Met Aandacht een soortgelijk project. Je schrijft een brief aan jezelf, maakt niet uit hoeveel kantjes en je stuurt hem naar haar. Jij geeft aan wanneer je hem terug wil hebben. Tof, he? Ik ben helemaal niet zo bezig met de toekomst, althans, als iemand me vraagt waar ik over vijf of tien jaar wil staan, dan moet ik toch even flink nadenken.... Maar nu ben ik toch wel erg nieuwsgierig geworden. Wie ben ik over vijf jaar, als er een brief met een heel bekend handschrift op de mat valt?


Anne en ik doen weer een cursus! Net als de andere leden van ons wandelklupje vond ik het wel weer tijd voor iets actiefs. Want sinds de gehoorzaamheidscursus afgelopen is, wandelen Anne en ik gezellig iedere maand met ons kluppie. Maar verder doen we bar weinig niets. Oftewel, we hangen heel relaxed samen op de bank. Nou zou je kunnen denken dat je daar ook je relatie mee onderhoudt. Maar dat is dus niet zo. Madam vindt het allemaal wel prima en ik ben ook niet enorm gemotiveerd. Maar nu niet meer! Sinds vorige week doen we de cursus "Coordinatie en Balans". En dat is leuk! Het is de bedoeling dat de hond zelfvertrouwen opbouwt (niet dat Anne dat echt nodig heeft, maar goed..), dat ze fysiek sterker worden en dat de relatie tussen hond en eigenaar verbetert. Dat doe je door diverse oefeningen, zoals deze. Anne stond natuurlijk in een keer perfect op dit krukje. :) Uiteindelijk moeten ze een rondje draaien op het krukje. Voorpootjes blijven stil staan, alleen de achterpootjes draaien. Dat kan ze nog niet. ;)

Mocht iemand zich afvragen waar ik de tijd vandaan haal voor al deze projecten. ) Het gaat een stuk beter met het slapen! Ik ben er nog niet helemaal, ik word nog wel wakker gedurende de nacht, maar ik zit er niet meer zo mee. Het lukt me best goed om te ontspannen, ik heb al een tijdje niet meer om vier uur 's nachts op de bank gezeten met een boek. Heerlijk. Afkloppen! Ik ga nu ook pas naar bed als ik moe ben. Daardoor zit er vaak gewoon een uur meer in de dag. Winwinsituatie!

En dan ga ik nu de #Biokokkin aan het werk zetten. Fijne avond altesaam! X

zaterdag 20 juni 2015

Tips

Blogland is in de ban van het Blogboek! Lien schreef er onlangs over en ze geeft er nu zelfs een exemplaar van weg, tof! Ik bestelde ik het ook al via mijn favo-tweedehands winkel: Marktplaats. Altijd leuk, een hype. :) En idd, het staat boordevol makkelijke en waardevolle tips. Waarover een andere keer meer. Want Lien vroeg in haar laatste logje om tips. Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik luister en kijk graag naar alles en iedereen om me heen. Vaak sta ik in mezelf te gniffelen, of knoop ik met de ander een gesprekje aan over hetgeen ik zie of hoor. Zo stond ik laatst vol verbazing te kijken hoe de man voor me zijn winkelwagentje inlaadde. Met militaire precisie! Zelf ben ik mee van: "Kwak, daar is nog een plekje." Zo wordt mijn koelkast trouwens ook ingeruimd. Dit was een duidelijk gevalletje van dwangstoornis. En helemaal niet netjes, maar ik moest mijn verbazing toch even delen met de caissière.

Vandaag gooiden de mensen voor mij een flinke struik andijvie op de bank. Sinds een tijdje weet ik dat cavia's daarvan smullen, mooi! Mijn buurcavia's smikkelen dus regelmatig van mijn bio-andijvie, want daarvoor heb ik echt nog geen recept gevonden dat ik weg te kanen vind. Iemand nog tips? Graag! Ook de andijvie die deze mensen kochten, was voor de cavia's. Want caviavoer was blijkbaar onlangs een stuk duurder geworden. Hierop zit 19% btw, terwijl er op konijnenvoer maar 6% btw zit. De reden daarachter? Flappies kunnen ook dienen als voedsel. Ah.. Nuttige informatie, toch? Ik vind het in ieder geval leuk, zo'n microconversatie.

Zo zag ik laatst een opsporingsbericht op Facebook. Vreselijk natuurlijk, als er iemand in je directe omgeving vermist is. Ik kijk altijd even, niet uit sensatie, maar of degene bij mij in de buurt woont. Even delen is tenslotte een kleine moeite.

Om dit bericht moest ik toch wel even gniffelen. Althans, om de beschrijving van de vermiste. Je zult zo maar omschreven worden:
  • Leeftijd: over the hill (niet echt hoor, ik probeer de privacy van degene een beetje te borgen)
  • Draagt bril (net als minstens de helft van alle Nederlanders)
  • Smal postuur, dikke buik
  • Lengte: heul lang
  • Vertrokken op een damesfiets (
Hoeveel damesfietsen zouden er in Nederland zijn? Ik hoopte dat, mocht U mij ooit willen laten zoeken (omdat ik drie dagen lang niet op Facebook ben verschenen ofzo) er toch een omschrijving van mij verschijnt die me wat meer flatteert. Maar waarom het door een ander laten schrijven? Dat kan ik zelf ook!

Wat denken jullie hiervan? Petite dame zowel van postuur als van statuur, met open blik en mind, blauwe ogen en roze/antracietkleurige bril. Roodbruin haar tot over de oren. Gekleed in een kek jurkje met daaronder hoge hakken (of haar nieuwe klompjes), met daarbij een behoorlijk zware vintage handtas. Zeer waarschijnlijk draagt ze het parfum Noa en heeft ze roze lipstick op. Ze draagt geen oorbellen, wel een horloge met verschillende bedeltjes eraan. Begeleid door een chocoladekleurig Frans bulletje met twee flaporen en een roze tuigje.

Goden niet verzoeken, zegt U? Helemaal waar. Ik ben ook echt niet van plan van de aardbodem te verdwijnen. Hoogstens om in een hangmat te gaan hangen, met een goede cocktail en een lekker boek) Maar mocht het ooit nodig zijn, dan wil ik natuurlijk wel graag gevonden worden. :) Overigens kunt U het kekke jurkje in het weekend gerust vervangen door een jeans of joggingbroek. Zalig!

Iemand anders nog inspirerend tips? Fijn weekend en niet kwijtraken, he? X