Niets nieuws onder de zon, in de kast en veel meer tijd. Hoop ik.

Laatst las ik het artikel van Volkskrantcolumnist Asha ten Broeke over haar koopverslaving en realiseerde me dat ik er ook klaar mee ben. Weer klaar mee ben. Het nutteloze kopen van van alles en nog wat, de ondoordachte aankopen, maar met name het zoeken naar die spullen. Zonde van mijn centen en vooral: zonde van mijn tijd. Ook omdat ik wel uren op het wereldwijdeweb doorbreng, maar vaak alleen maar om te kijken. Zodra het tijd wordt om iets daadwerkelijk te kopen, sluit ik de site af. Nog even nadenken. Is dit wel wat ik wil? Perfectionisme op koopgebied, zoiets.

Koopverslaving?

Het is niet zo dat ik alles maar koop wat los en vast zit. Gelukkig niet. Het is lang niet zo erg als jaren geleden, toen ik nog nieuwe schoenen kocht omdat de oude gepoetst moesten worden. Erg he? Als ik me verveelde, ging ik linea recta naar de boekhandel. Kon ik niets vinden wat me echt aansprak, toch kocht ik wel weer een boek. In boekhandels kom ik nog amper, en als ik er wel ben, is het vooral 'kijken, kijken, niet kopen'. Want hoe mooi de boeken ook zijn, over een paar jaar liggen ze er ook nog wel en dan voor een fijner prijsje. De nieuwprijs wil ik er gewoon niet meer voor betalen.

Dahag tijd

Wat me nu vooral tegenstaat, is de indirecte prijs die ik betaal. Oftewel, de tijd die ik aan de zoektochten spendeer. Bij weer een webshop met al die leuke spulletjes die ik beslist niet nodig heb, maar wel leuk vind om te kijken. Inspiratie opdoen, zoiets. Waardoor ik toch weer, huppekee, makkelijk een dikke 60 minuten verder ben. En dat voelt bepaald niets als quality time.

Niets nieuws onder de zon

Klinkt bekend? Hier heb ik het toch al vaker over gehad? En begin van dit jaar ging ik toch weer opruimen? Klopt allemaal. Alleen lukte het niet. Ik wilde echt die 15 minuten per dag weer aan de bak en hoewel ik zeeën van tijd zou moeten hebben, kwam het er niet van. Andere prioriteiten. Druk in m'n hoofd enzo. Tijd voor een nieuwe ronde!

Niets nieuws in de kast

En waaruit bestaat die nieuwe ronde? Zes maanden ga ik niets nieuws kopen. Het lijkt me heerlijk, niet iedere dag internet afstruinen voor dat ene leuke jurkje, geen keuzestress, plenty of time over voor de echt leuke dingen van het leven. Want daar gaat het me om, meer echte tijd voor mezelf. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, ik zal toch moeten eten en drinken en als de wasmachine gaat hemelen, zal er een nieuwe moeten komen. Geen idee waar de dichtstbijzijnde wasserette zit en om nu maanden bij de buren op de stoep te staan met mijn vieze ondergoed... Uiteraard wordt er dan wel eerst een reparatiepoging gedaan. En ik realiseer me dat ik voor een tweedehandsje kan gaan, maar goed, dat zien we wel als het zich voordoet. Voorlopig ga ik ervan uit dat al mijn bezittingen zich in dermate goede staat bevinden dat ze nog heel lang meegaan. Fingers crossed!

Creatief

Ook maak ik een uitzondering voor creatieve dingen. Dat wordt dan weliswaar nieuw voor mij gemaakt, maar ik steun daarbij wel een kleine ondernemer / creatieveling en dat vind ik wel okay. Dat wordt wel opletten, want het is niet de bedoeling dat ik dan heul lang bij die gezellige ondernemers virtueel ga buurten.

Kringloopgeluk

En dan de kringlopen... Ook best een uitdaging. Afgelopen week bezocht ik er weer een paar en van een kant vind ik dat geweldig, vooral als ik een fantastische aankoop vind. Die rush... Die blijft fijn. Van de andere kant merk ik dat het me ook veel energie kost. De meeste kringlopen staan natuurlijk ontzettend vol en ik meen toch dat ik een fantastische vondst moet doen. Ik ben er nu toch, zoiets. En als die fantastische vondst niet lukt, nou ja, dan mag er soms ook wel iets anders mee. Van een iets minder kaliber. Ook dat wil ik niet meer. En het is niet de bedoeling dat het kringlopen het surfen gaat vervangen.

Aan de slag!

Nu gaat het niet kopen en het opruimen bij mij meestal samen en daarom ga ik ook weer declutteren. 15 minuten per dag ga ik aan de slag. Sterker nog, ik ben al begonnen en het voelt goed! Daarover in een ander log meer. U hoort nog van me. Fijne week!

Over heel veel kringlopen en cadeautjes

Laatst organiseerde Lien een Minithriftshopswap. En als Lien iets organiseert, dan weet je dat het tof wordt!* Een miniwatte? Een swap van drie items, die door de brievenbus kunnen en allemaal minder dan een Euro hebben gekost. Ah...

Vol goede moed en kooplust toog ik naar kringloop nummer een. Nix. Echt helemaal nix hadden ze. Ja, een hele hoop troep. En beslist niet onder een Euro. Kan gebeuren, op naar kringloop nummer twee. Zelfde verhaal. Duur, niet leuk. Gelukkig hebben we in de regio genoeg kringloop. Nummer drie, een kringloop waar ik nog nooit geweest was. Ik kan jullie ook verzekeren, ik zal er ook nooit meer komen. En toen... een nieuwe kringloop. Jippie-a-jee! Schoon, netjes, leuke spullen. Een nadeel: ze sorteren hun boeken op kleur. Das leuk voor thuis lieve mensen, maar wij bezoekers wensen dat u de boeken op alfabet sorteert. Dank.

Een paar van mijn vondsten:

 Te harig, te groot en te duur. En wat moet je ermee? Maar wel grappig!

Macramé is wel weer helemaal hip, maar ik durfde het toch niet aan...  

 Geweldig, toch? Past niet door de brievenbus, maar heerlijk retro!

Ik was op slag verliefd op de Range Rover van Sindy3. Maar ja, ook deze past niet door de brievenbus en aangezien ik m'n kont er never niet nooit in

gewurmd krijg... 

Wat kreeg m'n swapmaatje wel?

 Enveloppen! Zelfgeknutseld, uit een boek van de kringloop uiteraard. 

Ik vulde de enveloppen met wat aardigheidjes. En een brief uiteraard.

 En dit stuurde ik. Wat het is? In eerste instantie had ik geen idee. Een klein kussentje ofzo? Na wat tijd viel het kwartje. Een boekencoverachtigding! Ik viel voor het stofje en ach, best grappig toch, om iets te krijgen waarvan je niet weet wat het is? Inmiddels heeft Ingrid de swap ontvangen en ze is het met mee eens dat het een cover voor boeken is. Fijn!

En omdat Ingrid tijdens de vorige Kitsch in de Keet hoofd-kok was, vond ik dit tegeltje erg toepasselijk.

En dit kreeg ik! Alleen de envelop was al een feestje. Zien jullie Miss Anne in haar busje zitten? Superschattig, toch? En dan zat er een pakketje heel lekkere thee in, met uitlekbordje (of hoe heet zoiets?), kaarten en heel veel recepten voor smoothies & sappen. Daar ben ik al meteen enthousiast mee in de weer gegaan. Ingrid heeft me zo goed bestudeerd, zo lief! Nogmaals heel erg bedankt swapmaatje! En Lien natuurlijk ook, voor de gezellige organisatie!

*9 juli organiseert Lien weer een Kitsch in de Keet, komen jullie ook?

Over schuttingen, ontkenning en modder. Heel veel modder.

Eind 2015 kreeg ik een berichtje: "Hey Mirjam, doe je mee? Is leuk!" Voordat ik het in de gaten had, had ik al ja gezegd. 2016 zou toch een heel ander jaar dan anders zou worden, waarom niet nog een uitdaging aangaan.

Waarop ik ja gezegd had? Meedoen aan een Mud Run. Een wat? Rennen in de modder. Met obstakels. Met de allesontziende positiviteit ontkenning die mij eigen is, besloot ik meteen dat ik in het nieuwe jaar wel weer zou gaan rennen. Renschoenen uit de kast, daar hadden ze pas een paar jaar gestaan, en door. Eind mei zou ik vast wel klaar zou zijn voor die Mud Run. Helemaal fit! Beetje jammer dat het zo'n slecht weer was in januari. En februari. You get the picture? Jep. Mijn schuldgevoel werd groter en groter en toch kwam ik maar niet met die kont van de bank af.

Gisteren was het dus zover. Alle mailtjes en apps die ik de afgelopen weken kreeg, had ik vakkundig genegeerd, dus vrij en onvervaard met lood in m'n schoenen toog ik naar de verzamelplek. De anderen wisten wel dat ik er vreselijk tegenop zag, met open armen werd ik ontvangen. Zo erg zou het toch niet zijn? Het zou vast hartstikke leuk worden. En: een voor allen, allen voor een!

Het was maar goed dat ik de mails en de website niet bekeken had, anders was ik beslist in bed blijven liggen. Dekbed over m'n hoofd, veel plezier dames! Hindernis nummer een, de hooibalen, viel nog wel mee, nummer twee, tijgeren door de modder ging ook nog wel, maar bij de aanblik van de grote plassen water en modder, de glijbaan van zo'n tien meter hoog en de vele schuttingen werd ik toch wel wat witjes rond m'n neus. Gelukkig waren er outdoor douches. Met koud water, natuurlijk. Zucht. O ja, had ik al gezegd dat we tussen de hindernissen ook nog moesten rennen? Door los zand. Of modder.

Om met dat laatste te beginnen: dat heb ik dus niet gedaan. Ja, heel even. In het begin. Maar al snel besloot ik mijn energie te sparen en te lopen. Met een flinke pas, dat wel. Gedurende de tocht, die trouwens zes kilometer lang was, heb ik me regelmatig afgevraagd wat ik in hemelsnaam aan het doen was en wat me bezield had om hieraan mee te doen. Maar goed, ik was er en omdraaien was geen optie, dus door. Wat ik echt hielp, was de sfeer. Iedereen hielp elkaar. Dankzij vele handjes en kontjes ben ik, Miss A-sportief, gewoon schuttingen overgegaan. Dat had ik van te voren nooit verwacht. Geweldig!

Sommige hindernissen heb ik niet gedaan. De glijbaan van tien meter heb ik aan me voorbij laten gaan. Hallo hoogtevrees! Net als de attractie (nou ja) waarbij je op een platform staat, er een lampje aangaat en je plons! naar beneden gelanceerd wordt. Ik durfde niet. Het fijne daaraan was ook weer de goede sfeer. "Wil je niet? Okay. Je mag ook gewoon naar beneden springen." Hartstikke fijn aanbod natuurlijk, maar ik ben toch maar gewoon met de trap naar beneden gegaan.

Kortom, ik heb een hoop over mezelf geleerd. Het is prima om grenzen aan te geven, ik ben de enige die ze voor mij kan aanvoelen en ze dus ook moet aangeven. Voortaan ga ik wat meer tijd nemen om dit soort beslissingen te nemen. Of dit soort events wel iets voor mij is. En de grootste winst: met behulp van anderen kan ik prima over barrières heen! Kwestie van aangeven en hulp aannemen. Dankjulliewel lieve dames! En alle lieve modderige mannen, voor de bewuste handjes en kontjes.

En dan duik ik nu weer heerlijk m'n comfortzone in. Met een boek op de bank dus. Fijne week allemaal! X

Helweek - Done

Done? Helweek duurt toch tot zondag 22.00 uur? Klopt, maar ik ben er klaar mee! En aangezien ik deze uitdaging voor mezelf aangegaan ben, verklaar ik hem hierbij tot gesloten.

De benaming Helweek is natuurlijk rijkelijk overdreven. Wat mij betreft zou hij veel beter “Wees je beste zelf” of “Live Life to the Max” kunnen heten. Maar dat bekt natuurlijk een stuk minder. Life changing? Welnee. Goed bevallen, dat wel. En ook zeker voor herhaling vatbaar. Alleen nu nog even niet. ;)

Waar ik het meeste tegen op zag, het opstaan om vijf uur ’s ochtends, viel reuze mee. Normaal gaat mijn wekker om tien over zes. Niet dat ik dan opsta… Meestal snooze ik nog een paar keer. Daarna mediteer ik zo’n tien minuten. Ik wilde schrijven dat ik daarna echt opsta, maar in werkelijkheid kijk ik nog minimaal een kwartier op mijn mobiel voor de recente updates op Instagram en Facebook. Daarna kom ik echt op gang.

Daar is natuurlijk wel wat tijd en efficiëntie te winnen. Deze week ging mijn wekker om vijf uur, daarna mediteerde ik en daarna begon de dag echt. Met een klein half uur rennen. En wandelen, want de laatste keer dat ik mijn renschoenen aanhad, is al lang geleden. Geen idee hoe lang precies. Een half uur rennen was dus niet haalbaar. J Of je nu om tien over zes opstaat, of om vijf uur, zoveel maakt dat niet uit. Het is allebei vroeg. Als je maar op tijd naar bed gaat, dan gaat dat prima. Tenzij het tropisch warm is en je meerdere malen ’s nachts wakker wordt. Dan wordt het lastiger. Gisteren en vandaag ben ik dus een uur langer blijven liggen. Heerlijk! Om zes uur opstaan in het weekend vind ik nog steeds heel netjes.

Maandag tot en met donderdag werkte ik deels op kantoor, deels thuis. Het gebouw waar ik normaal werk, wordt verbouwd en voorlopig werk ik in een gebouw dat uit containers samengesteld is. En dat is heel erg heet… Mijn kant van het ‘gebouw’ heeft verrijdbare airconditioning gekregen en dat scheelt wel wat. Maar als het ’s ochtends om acht uur al bijna dertig graden is… Dan wordt het lastig.

Maandag tot en met woensdag ging het werken perfect. Normaal gezien plan ik mijn werkzaamheden ook in, maar daar heb ik nu meer aandacht aan besteed en dat werkte super. Wat er gepland stond, deed ik. Simpel. Het scheelde dat het wat minder druk was dan anders (of werkte ik zoveel efficiënter? J), maar ik kreeg zoveel gedaan. Lekker! Ik had trouwens wel verwacht dat ik enorm vroeg op kantoor zou zijn. Dat viel wat tegen, ik was er zo rond kwart voor acht. Niet slecht natuurlijk, normaal ben ik er ergens tussen half negen en negen uur. Maar als je toch om vijf uur opstaat… Ik was even vergeten dat ik om half zes al door de buurt rende en dat Miss Anne langer dan anders uitgelaten diende te worden. Miss Kortsnoet kan niet tegen de hitte, daarom laat ik haar nu alleen ’s ochtends uit. Maar wel langer dan anders.  

Vrijdag had ik mijn part-time dag en bracht ik in een boek door: het dagboek van Pastoor Hoek. Pastoor Hoek was tijdens de Tweede Wereldoorlog pastor van de Breedeweg, een kerkdorp van Groesbeek. Hij schijnt een bijzondere persoonlijkheid te zijn geweest, een echte herder van zijn Katholieke kudde. Ik wilde het boek graag lezen voor mijn research over de evacuatie van mijn familie. Door de wat gedateerde schrijfstijl is het niet zo toegankelijk. Ik had bedacht dat ik het wel binnen een dag uit zou hebben… Niet dus. Gisteren maakte ik wasmiddel en deed ik de was. Ook poetste ik de keuken en de badkamer. Niet dat je het nu nog kunt zien en niet zo grondig als ik van te voren had bedacht, maar voor een dag met bijna veertig graden vond ik het wel prima.

En vandaag… tijd om bij te tanken en te reflecteren. En dit blog te schrijven. Wat ging er goed? Ik vond het heerlijk om even niet connected te zijn met alles en iedereen. Oftewel, om niet de hele tijd op mijn mobiel te gluren of er al iemand op een foto of post gereageerd had. Ik weet niet of jullie dat ook hebben, maar ik krijg echt een ‘rush’ als ik zie dat er iemand bij mij gereageerd heeft. Dan moet er natuurlijk ook meteen gekeken worden wat die persoon geschreven heeft. Wat een onzin…  Door het ontbreken van die ‘rushes’ was het makkelijker om me op mijn werk te concentreren. Of dat het werk bij mijn werkgever was of het stuk dat ik voor mijn eigen blog wilde schrijven. Het is zo simpel, gewoon de telefoon aan de kant leggen en niet kijken. Geen uitstelgedrag, die klus nu doen. Hetzelfde gold voor het koken. Vorige week had ik alle boodschappen al gedaan, waardoor ik deze week maar een keer extra hoefde te gaan. Voor de dingen die ik was vergeten. Niet erg, met tien minuten was ik weer thuis en hoefde ik de rest van de week niet meer aan de boodschappen te denken. Vorig weekend kookte ik wat meer, zodat ik maandagavond en dinsdagmiddag m’n prakkie alleen maar hoefde op te warmen. Ideaal! Als het maar lekker is, dan vind ik niet erg om een paar dagen achter elkaar hetzelfde te eten. De rest van de week wist ik precies wat ik wilde maken, nog meer rust.

Wat ging er mis? Niks. Vanaf donderdagavond heb ik niet meer gesport, dat was door de warmte niet meer te doen. Jammer, maar helaas. En vrijdag, de dag dat ik thuis was, heb ik toch wat vaker op m’n mobiel gespiekt. Het boek van Pastoor Hoek is bij vlagen best taai en door de warmte is m’n concentratie minder. Ach, als dat het ergste is. Kortom, ik ben heel erg tevreden over mezelf! Ik heb nu al zin in het wijntje dat ik me straks ga inschenken om de geslaagde Helweek te vieren en naar het uitslapen morgen.. Tien over zes, wat een luxe! Alleen die naam.. Daar moeten ze toch echt iets aan doen. J

Fijne zondag allemaal, ik wens jullie verkoeling! Liefs, Mirjam

Helweek

Een tijd terug las ik bij iemand over een helweek. "Interessant, misschien wel iets voor mij", dacht ik, sloot het blog en vergat het vervolgens weer. Tot afgelopen maandag. Weer een andere blogdame schreef erover, blijkbaar was het een groter initiatief, meerdere bloggers die samen aan de bak gingen. Leuk! Maar ja, om nu een dag te laat te beginnen... Ach, ik doe het gewoon een week later!

Nog nooit van een helweek gehoord? Oorspronkelijk schijnt het fenomeen uit het leger te komen. Denk aan afzien, heel veel modder en nachten doorhalen. Zoiets. Niemand die denkt dat ik dat ga doen, he? No way. Nee, ik ga de versie voor kantoordames doen. :)

Dat houdt in:

• Iedere dag om vijf uur opstaan. Aj..
• Een uur per dag sporten. Hmm....
• Focussen op het werk. Overdag geen privédingen en geen gebabbel met de collega's.
• Gezond eten, niet snoepen.
• Geen tv.
• Uiterlijk om tien uur de mand weer in. Top!
• O ja, de helweek loopt van maandag vijf uur tot zondag tien uur.

Je schijnt de nacht van donderdag op vrijdag te moeten doorhalen. Nou, dat dacht ik dus niet. Dat trek ik niet, dat sla ik over. De groeten. Ik heb vrijdag een afspraak met de tandarts, mijn brug wordt geplaatst. Twee weken geleden werd het voorwerk al gedaan, dankzij de diverse spuiten in mijn tandvlees en gehemelte heb ik geen centje pijn gevoeld. Ik kan me zo voorstellen dat er vrijdag weer wat spuiten gezet zullen worden. En om dan de nacht doorgehaald te hebben... Neen. Anders ook niet, hoor!

Ik blijf natuurlijk wel mediteren, dat komt er bij mij dus bij. Ik ben heel erg benieuwd! Alleen het idee al gaf me afgelopen week veel energie en focus. Niet dat ik niet gekletst heb... Maar ik ben me er wel meer van bewust en van de andere kant heb ik heel veel klussen ingepland en uitgevoerd, tijd ingeruimd voor het voorbereiden van vergaderingen, waardoor die sneller en efficiënter verliepen. En dat zou aankomende week dan nog beter moeten gaan... Als ik niet hartstikke crash door het vroege opstaan, natuurlijk.

Waarom ik dit wil doen? Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ik houd wel van een hype. :) En ik houd wel van een uitdaging. De helweek (vreselijke naam, trouwens) schijnt je leven te veranderen. Dat verwacht ik niet, het lijkt me wel een ervaring. En die wil ik graag meemaken. Ik meld me snel!

Groeten vanaf de bank, uiteraard met een wijntje en een bak chips. Een goede voorbereiding doet tenslotte wonderen. :) X