Done? Helweek duurt toch tot zondag 22.00 uur? Klopt, maar
ik ben er klaar mee! En aangezien ik deze uitdaging voor mezelf aangegaan ben,
verklaar ik hem hierbij tot gesloten.
De benaming Helweek is natuurlijk rijkelijk overdreven. Wat
mij betreft zou hij veel beter “Wees je beste zelf” of “Live Life to the Max”
kunnen heten. Maar dat bekt natuurlijk een stuk minder. Life changing? Welnee.
Goed bevallen, dat wel. En ook zeker voor herhaling vatbaar. Alleen nu nog even
niet. ;)
Waar ik het meeste tegen op zag, het opstaan om vijf uur ’s
ochtends, viel reuze mee. Normaal gaat mijn wekker om tien over zes. Niet dat
ik dan opsta… Meestal snooze ik nog een paar keer. Daarna mediteer ik zo’n tien
minuten. Ik wilde schrijven dat ik daarna echt opsta, maar in werkelijkheid
kijk ik nog minimaal een kwartier op mijn mobiel voor de recente updates op
Instagram en Facebook. Daarna kom ik echt op gang.
Daar is natuurlijk wel wat tijd en efficiëntie te winnen.
Deze week ging mijn wekker om vijf uur, daarna mediteerde ik en daarna begon de
dag echt. Met een klein half uur rennen. En wandelen, want de laatste keer dat
ik mijn renschoenen aanhad, is al lang geleden. Geen idee hoe lang precies. Een
half uur rennen was dus niet haalbaar. J Of je nu om tien over
zes opstaat, of om vijf uur, zoveel maakt dat niet uit. Het is allebei vroeg.
Als je maar op tijd naar bed gaat, dan gaat dat prima. Tenzij het tropisch warm
is en je meerdere malen ’s nachts wakker wordt. Dan wordt het lastiger.
Gisteren en vandaag ben ik dus een uur langer blijven liggen. Heerlijk! Om zes
uur opstaan in het weekend vind ik nog steeds heel netjes.
Maandag tot en met donderdag werkte ik deels op kantoor,
deels thuis. Het gebouw waar ik normaal werk, wordt verbouwd en voorlopig werk
ik in een gebouw dat uit containers samengesteld is. En dat is heel erg heet…
Mijn kant van het ‘gebouw’ heeft verrijdbare airconditioning gekregen en dat
scheelt wel wat. Maar als het ’s ochtends om acht uur al bijna dertig graden
is… Dan wordt het lastig.
Maandag tot en met woensdag ging het werken perfect. Normaal
gezien plan ik mijn werkzaamheden ook in, maar daar heb ik nu meer aandacht aan
besteed en dat werkte super. Wat er gepland stond, deed ik. Simpel. Het
scheelde dat het wat minder druk was dan anders (of werkte ik zoveel efficiënter?
J),
maar ik kreeg zoveel gedaan. Lekker! Ik had trouwens wel verwacht dat ik enorm
vroeg op kantoor zou zijn. Dat viel wat tegen, ik was er zo rond kwart voor
acht. Niet slecht natuurlijk, normaal ben ik er ergens tussen half negen en
negen uur. Maar als je toch om vijf uur opstaat… Ik was even vergeten dat ik om
half zes al door de buurt rende en dat Miss Anne langer dan anders uitgelaten
diende te worden. Miss Kortsnoet kan niet tegen de hitte, daarom laat ik haar
nu alleen ’s ochtends uit. Maar wel langer dan anders.
Vrijdag had ik mijn part-time dag en bracht ik in een boek
door: het dagboek van Pastoor Hoek. Pastoor Hoek was tijdens de Tweede
Wereldoorlog pastor van de Breedeweg, een kerkdorp van Groesbeek. Hij schijnt
een bijzondere persoonlijkheid te zijn geweest, een echte herder van zijn
Katholieke kudde. Ik wilde het boek graag lezen voor mijn research over de
evacuatie van mijn familie. Door de wat gedateerde schrijfstijl is het niet zo
toegankelijk. Ik had bedacht dat ik het wel binnen een dag uit zou hebben… Niet
dus. Gisteren maakte ik wasmiddel en deed ik de was. Ook poetste ik de keuken
en de badkamer. Niet dat je het nu nog kunt zien en niet zo grondig als ik van
te voren had bedacht, maar voor een dag met bijna veertig graden vond ik het
wel prima.
En vandaag… tijd om bij te tanken en te reflecteren. En dit
blog te schrijven. Wat ging er goed? Ik vond het heerlijk om even niet
connected te zijn met alles en iedereen. Oftewel, om niet de hele tijd op mijn
mobiel te gluren of er al iemand op een foto of post gereageerd had. Ik weet
niet of jullie dat ook hebben, maar ik krijg echt een ‘rush’ als ik zie dat er
iemand bij mij gereageerd heeft. Dan moet er natuurlijk ook meteen gekeken
worden wat die persoon geschreven heeft. Wat een onzin… Door het ontbreken van die ‘rushes’ was het makkelijker
om me op mijn werk te concentreren. Of dat het werk bij mijn werkgever was of
het stuk dat ik voor mijn eigen blog wilde schrijven. Het is zo simpel, gewoon
de telefoon aan de kant leggen en niet kijken. Geen uitstelgedrag, die klus nu
doen. Hetzelfde gold voor het koken. Vorige week had ik alle boodschappen al
gedaan, waardoor ik deze week maar een keer extra hoefde te gaan. Voor de
dingen die ik was vergeten. Niet erg, met tien minuten was ik weer thuis en
hoefde ik de rest van de week niet meer aan de boodschappen te denken. Vorig
weekend kookte ik wat meer, zodat ik maandagavond en dinsdagmiddag m’n prakkie
alleen maar hoefde op te warmen. Ideaal! Als het maar lekker is, dan vind ik
niet erg om een paar dagen achter elkaar hetzelfde te eten. De rest van de week
wist ik precies wat ik wilde maken, nog meer rust.
Wat ging er mis? Niks. Vanaf donderdagavond heb ik niet meer
gesport, dat was door de warmte niet meer te doen. Jammer, maar helaas. En
vrijdag, de dag dat ik thuis was, heb ik toch wat vaker op m’n mobiel gespiekt.
Het boek van Pastoor Hoek is bij vlagen best taai en door de warmte is m’n
concentratie minder. Ach, als dat het ergste is. Kortom, ik ben heel erg
tevreden over mezelf! Ik heb nu al zin in het wijntje dat ik me straks ga
inschenken om de geslaagde Helweek te vieren en naar het uitslapen morgen..
Tien over zes, wat een luxe! Alleen die naam.. Daar moeten ze toch echt iets
aan doen. J
Fijne zondag allemaal, ik wens jullie verkoeling! Liefs,
Mirjam
