Tussen hoop en vrees

Dit was me het weekendje wel. Vrijdag ging ik naar de huisarts, om toch maar eens naar een paar moedervlekken te laten kijken. Zo handig, ze zaten op m'n rug. En ze jeukten. En ik voelde steken. Niet goed.. In december merkte ik het al, daarna het even weg, maar de afgelopen weken kwam alles weer in vol ornaat terug.

Een tijdje terug poste Anita over haar moedervlek die niet goed bleek te zijn en hoe het haar in de afgelopen maanden beïnvloed had. Van een reactie schrok ik: "Ik heb ook moedervlekken, maar ze jeuken niet, dus ik maak me nog geen zorgen." Hmm.... Kortom: dit was een hele goede stok achter de deur om toch de gang naar mijn huisarts te maken.

Daar werd ik eerst streng ondervraagd waarom ik meende dat mijn moedervlekken niet in orde waren. Het kan aan mij liggen, maar ik kreeg echt het gevoel dat ik m'n case moest maken. Niet prettig. Ik kom bijna nooit, dus als ik kom, maak ik me zorgen. Goed, toen ze de vlekken zag waar ik me zorgen over maakte, meende ze toch ook dat ze onrustig waren. Goed dat ik gekomen was.

Om half twee kon ik naar de huidarts bellen voor een afspraak, de wachttijd zou zo'n twee weken zijn. Om vijf over half twee hing Maria dus aan de telefoon, he? Bleek dat er iemand uitgevallen was, ik kon vanochtend al komen. Heel prettig!

Vrijdag ging het goed met me, de rest van de dag verzette ik veel werk, veel losse eindjes kon ik vastbreien. Ik besloot mindfulness op mijn moedervlekken toe te passen: geen zorgen voor de dag van morgen. Dat ging ook prima, totdat ik me zaterdag bedacht dat het wel erg vervelend zou zijn als ik maandag onbezorgd bij de dermatoloog zou zitten en hij slecht nieuws zou hebben. Ook de weliswaar heel lieve maar ook bezorgde reacties van familie en vrienden maakten me niet positiever.

De rest van het weekend bracht ik dus tussen hoop en vrees door. En heel even in Boekel, maar daarover later meer. :) Dat bezoekje had iets van die mop van die Belgen die op reis gingen, maar toch niet. Naja. Gelukkig wist mijn moeder te vertellen dat bij een nichtje regelmatig plekken zijn verwijderd, helaas ook 'slechte', maar met nichtje gaat het prima. Gelukkig!

Goed... Vanmorgen de afspraak dus. Stond ik daar in m'n bijna nakie in een kkkkkoud kamertje. Ik had er geen rekening mee gehouden dat de dok misschien ook de rest van mijn lichaam wilde checken. Op een paar plekken na. ;) Na een zeer grondig onderzoek, zelfs m'n nagels en m'n voetzolen zijn gecheckt, werd ik GOED bevonden. Men... De afgelopen dagen werd me heel duidelijk hoe verlammend angst is. Vreselijk.

Mocht iemand nog willen weten waar je op moet letten bij je moedervlekken, dan is de ABCDE-regel een handige:
A - Asymmetry. Een moedervlek mag niet a-symmetrisch groeien.
B - Border. De overgang van de vlek naar de normale huid wordt steeds onduidelijker, dwz onbegrensd. De randen van de vlek worden ook onregelmatiger, grilliger ipv mooi rond of ovaal.
C - Colour. Een moedervlek mag niet van kleur of kleursamnstelling veranderen. Bij een melanoom worden vaak verschillende tinten gezien.
D - Diameter. Wanneer de vlek groter wordt dan zes millimeter is het vaak verdacht. Dit is echter een erg arbitraire grens.
E - Evolution. Oftewel een snelle (binnen enkele maanden) verandering van het aspect van de moedervlek.

Doe er Uw voordeel mee! En dan gaat Mme Maria nu met de beentjes omhoog, heerlijk!

Je suis Charlie

The day after after the day after after the day after. Wat een dagen hebben we achter de rug. Ongelooflijk. Stonden jullie vanmorgen ook op met de gedachte: "Wat zal er vandaag weer gaan gebeuren?"

Als Mirjam Down Under riep ik van de week op Facebook op tot verdraagzaamheid. Naastenliefde. Respect. Niet dat Miss Down Under zelf heilig is, hoor. Van de week piepte er een dame op een fietsje gauw even voor. En dat terwijl MDO al heel lang had staan wachten in haar auto en de dame haaientanden had! Nou had ze geen behoefte om de dame in kwestie overhoop te schieten of omver te rijden. Maar haar hand ging wel richting claxon en ook die ene vinger jeukte. Hier is dus ook nog werk aan de winkel.

Maar nadat ze haar stukje plaatste, kwam de contemplatie. Wat is er met deze mannen gebeurd? Hoe komt iemand tot daden als deze? Laten we wel wezen, iemand komt niet met een kalashnikov uit de baarmoeder. Zijn het meelopers of geloven ze echt in hun missie? Heeft iemand een afslag gemist of hebben wij als samenleving, met z'n allen dus, iets gemist? Zijn er dingen waarin wij tekort zijn geschoten?

Ik draai het om; wat hadden wij als maatschappij kunnen doen om dit te voorkomen? Waar kunnen wij helpen? Om herhaling te voorkomen. Ik begrijp de opmerkingen over koffers die gepakt dienen te worden. Wie meen je tenslotte te zijn om iemand op zo'n manier jouw mening op te dringen. Ik pretendeer niet alle antwoorden te hebben. Ik doe waar ik goed in ben: vragen stellen.

Mocht U zich overigens afvragen waarom Miss Down Under niet meer in Kaza Maria verschijnt; ik had er geen zin meer in. Althans, niet om de tekst op het ene medium te dichten en dan te kopiëren naar het andere. Ook de behoefte om iedere dag iets te posten, is verdwenen. Als ze iets te melden heeft, dan doet ze dat. En anders zit ze waarschijnlijk op de bank met een boek. En Miss Anne natuurlijk! ;)

Hello & Goodbye

Bij het gesnerp van de gillende keukenmeiden en het geplof van de rotjes tik ik mijn laatste blog van 2014. Op de valreep werd dit nog een hectisch jaar, met veel emoties. Niet zozeer voor mij, maar voor iemand dicht in mijn omgeving. En daardoor toch ook voor mij. Ik heb m'n best gedaan om emotioneel gezien standvastig te blijven en dat is me ook behoorlijk goed gelukt. Niettemin werd het allemaal wel heel druk. Inmiddels ziet het er allemaal goed uit, we gaan 2015 met een redelijk schone lei en hoop in ons hart beginnen!

Wat de afgelopen weken voor mij persoonlijk heel druk maakte, waren de schilder, de kozijnenboer en de rolluikenman. Want ze kwamen allemaal nog even langs. Gezellig! Daardoor zit de voorkant van mijn huis nu prachtig in de verf, de achterkant heeft kunststof kozijnen en rolluiken. Wat een rust. Met die kozijnen ben ik zo'n twee jaar bezig geweest, op en af. Waarom dat zo lang geduurd heeft? Ik vind het lastig om keuzes te maken als ik niets van de materie af weet. Dat vertelde ik onlangs aan een buuf en zij kwam met de briljante opmerking: "Maar Mirjam, heel veel mensen zijn niet technisch aangelegd en weten niets van dit soort dingen!" O ja. Daar zit wat in. Goed voornemen nummer een!

Als we het daar dan toch over hebben... Die van 2014 zijn me behoorlijk goed afgegaan. Okay, ik heb niet de benedenboel getext, maar ik heb wel een schutting laten zetten (door de buurmannen, was nog gezellig ook), de leidingen in de keuken laten verleggen waardoor de ketel niet meer iedere maand bijgevuld hoeft te worden en de eerder genoemde klussen zijn verricht. Klus nummer een voor het nieuwe jaar is ook al in de maak (oftewel, ben internet aan het afstruinen voor klussende mannen): geluidsisolatie. Volgens de buurvrouw met haar op den tanden (kent U haar nog?), is het isolatiemateriaal in de muur zodanig uitgewerkt dat ik hen veel beter hoor dan eerst. Helaas. De buuf is nogal emotioneel en bij alles schijn je heel dui-du-luk en HARD te moeten articuleren.U snapt dat Mevrouw Maria niet blij is. Vooral niet omdat het geld op is bij de buurtjes en een oplossing dus volledig van mijn kant bekostigd zal moeten worden. Dat kan natuurlijk he, maar als je dan ziet dat het geld wel aan andere zaken / klussen / vakanties uitgegeven wordt... Ik weet het, ik mag en kan niet oordelen over de inhoud van hun porto. Lastig is dat wel.

Ik zou ook biowijn gaan kopen. Dat is gelukt, sterker nog, ik ben bio gaan koken! Voor het grootste deel dan. Sinds een paar maanden koop ik mijn groentes bij een biokweker in de buurt en dat bevalt zo goed! Ze hebben een website waarop heel makkelijke en lekkere recepten staan, ideaal. Er is een wereld voor me open gegaan. Zo lust ik sinds kort spruiten, witlof en bleekselderij. Sterker nog, ik vind het allemaal lekker. Net als rode kool met appeltjes, bonen en pompoen. Vooruit, tuinbonen en selderij vind ik nog steeds niet je dat. Mocht je m'n gerechten willen aanschouwen, kijk eens op Instagram op #biokokkin. Vind ik leuk. :) Daar ga ik dus zeker mee door in 2015.

Mijn plannen voor 2015? Ik wil in ieder geval doorgaan met mediteren. Ik merk dat me dat veel rust biedt. Ik heb me ook al ingeschreven voor twee stiltedagen in het klooster hier in Velp. En voor een stilteweekend in Nijmegen. Daar heb ik heel veel zin in! De yoga is er de laatste tijd bij ingeschoten, net als de buikspieroefeningen (argh). En dan heb ik het maar niet over het hardlopen... Dat staat dus ook op de 'to do' lijst.

En verder? Ach, we gaan het huis maar weer eens declutteren. Minder troepjes het huis in slepen. Dus ook minder vaak naar de kringloop. En..... Het wordt het jaar van de focus. Wat is goed voor mij? Wat wil ik? En daarvoor gaan dus. Heel simpel. :) En dat boek? Juist. 2015, here I come! En daarmee sluit ik af, tot volgend jaar!

Iedereen een heel fijne en veilige jaarwisseling gewenst. Dat 2015 mag bieden wat je nodig hebt! X

Mindfulness enzo

Ben ik weer! Het heeft even geduurd. Nou ja, jullie zien het, het is bijna een maand geleden dat ik hier was en wat meldde. Ik weet niet goed waarom, maar het bloggen trekt me even (denk ik) wat minder. Ik ben niet de enige in blogland, ik weet het. Een kwestie van prioriteiten verleggen? Zou zomaar kunnen. November was natuurlijk Geefmaand, hartstikke leuk. Ik heb schilders over de vloer gehad, gezellig. Dankzij hen heb ik nu een paarse voordeur, jeuj! Is weer eens wat anders dan het brave blauw dat de meeste buurtjes hebben. En ik ook tot voor kort. :) En ik heb gemediteerd. Zitten, liggend, lopend. In september begon ik toch een cursus Mindfulness? Ik had (en helaas heb) last van Malen. In het Hoofd. Als ik een gesprek heb gehad dat niet naar mijn wensen is gegaan (en ja, die lat ligt best hoog), doe ik het rustig nog een keer over. En nog een keer en nog een keer... Ook een gesprek dat nog niet plaatsgevonden heeft. Dat kauw ik rustig een paar keer voor. Ook al weet ik best dat het geen zin heeft, dat zo'n gesprek meestal ook niet loopt zoals ik dat verwacht enzovoorts enzovoorts. Maakt niets uit. Dus ik ging naar de Mindfulness. Samen met nog zo'n vijf mensen. Laat ik nou niet de enige zijn die dit doet! Vond ik echt een openbaring. Heel erg fijn om te horen. Bij aanvang van de de cursus vertelde de docente dat er vast oefeneningen en momenten zouden zijn die we als onprettig zouden ervaren. Maar, of we die, omwille van het uiteindelijke resultaat, toch wilden doen. "Gaat mij echt niet gebeuren," dacht ik, "ik ga ze vast allemaal geweldig vinden." Rasoptimist en zelfoverschatter die ik ben. Iedere dag de bodyscan (je hele lichaam langsgaan met vriendelijke aandacht) doen, viel behoorlijk tegen. Drie kwartier op een matje liggen! En dan ook nog zonder in slaap te kukelen. Geen idee waar ik de tijd vandaan moest halen. En dan kwam daar ook eens meditatie bij. Tien minuten rechtop, op een harde stoel zitten. Vervolgens een kwartier, daarna twintig minuten... Pittig! Zo tegen het midden van de cursus kwam een hele leuke oefening. Ja echt, ik meen het. We moesten iedere dag een positieve gebeurtenis opschrijven. Wat gebeurde er, hoe voelde je je, lichamelijk, wat dacht je, wat denk je nu terwijl je het opschrijft, wat voel je nu. Die week ben ik ook begonnen met #100happydays op Instagram, 100 dagen iets moois/positiefs posten. Maar ja, de week erop... Kwamen de negatieve dingen. Doordat je er bij stil 'moet' staan, worden ze natuurlijk groter. Niet erg natuurlijk, maar leuk... Neen. Even tussendoor: Volgens mijn Duitse mindfulnessjuf vinden wij in Nederland trouwens dat alles leuk moet zijn. Is het niet leuk, dan is het niet goed. Tja. Zit zeker wat in. Soms is het leven gewoon niet leuk. Kunnen we wel willen. Maar ja, pech. Jammer dan. Goed, week drie: stressvolle dingen. En dat was zwaar! Die week was ik op vakantie, in m'n eentje in de toet naar Belgie. Die week heb ik heel veel stress ervaren. Echt fysiek. Zo klopte m'n hart flink als ik weer eens het onbekende in stapte. Echt niet fijn. Maar ik deed het toch. Goed om uit de comfortzone te stappen? Of was het beter geweest om met Anne en een boek op de bank te blijven zitten? Ik weet het niet. Wat ik wel merkte, is dat ik beter voor mezelf moet zorgen qua eten. Ik was rond lunchtijd in het centrum van het dichtsbijzijnde stadje. Heel makkelijk gevonden, prima te doen. Ik wilde eerst een klusje klaren en daarna wat eten. Hmm... Postkantoor (het klusje was een brief posten, maar ik had natuurlijk geen Belgische zegels) was verhuisd. Op zoek naar de nieuwe locatie. Ook makkelijk gevonden. Bleek dat mijn envelop te groot was en ik het als pakketje moest versturen. Nou.. Daar had ik geen zin in. Ontzettend fijn geholpen door de dame achter de balie, maar o, wat gromde en klaagde mijn maag! Andere envelop uitgezocht, adres erop en betaald bij de aardige madam. Anne meegesleept het centrum door, op zoek naar voer! Anne wilde natuuuuurlijk overal snuffelen, want hey, zo ruikt het thuis niet! Grom.... Boos.... Uiteindelijk bij een frietkot aangeland (want een bezoek aan de Zuiderburen zonder patatten, dat kan echt niet), waar ook de plaatselijke jeugd zat te lunchen. Mag van mij hoor. Maar men..... wat zat er een meisje te zaniken en te zeuren. Dat haar disgenoot z'n hamburger niet in dr gezicht heeft gedouwd, verbaast me nog steeds. Maar hey, misschien lag het wel aan mij, dat het zo gigantisch binnenkwam. Zou het? ;) Kortom: beter eten, beter voor mezelf zorgen! Inmiddels is de cursus afgelopen en moet ik het allemaal 'zelf' doen. Zucht.. Daar ben ik meestal niet zo goed in. Maar! Tot nu begin ik iedere dag (ja, ook de werkdagen) met een meditatie van tien minuten. Gewoon in bed. In plaats van een keer snoozen. :) En 's avonds doe ik of een zitmeditatie of de bodyscan. Niet iedere dag, als ik iets anders heb, dan niet. Maar de overige dagen wel. Ook als ik geen zin heb. En tv kijken en Facebook en blogggen, dat is allemaal een stuk minder geworden. Zegt de dame die net een paar hele gave prijzen via Facebook won, maar goed! ;) Ik lees weer meer, ik zit af en toe op de bank zo van: wat zal ik nu eens gaan doen? En dan wordt niet automatisch de laptop aangeslingerd. Die overigens kapot is gegaan en waarover ik niet in paniek ben geraakt. Winst! Is alles nu rozengeur en maneschijn in Kaza Maria? Helaas. De laatste weken is het enorm stressvol op het werk en daar reageer ik heel sterk op. Ik heb er heel veel last van. Ik weet natuurlijk niet hoe het was geweest als ik de cursus niet had gedaan. Misschien was het dan nog wel veel erger. Tja. Door het schrijven van dit stukje realiseer ik me dat ik niet in Leuk-land (zo noemden de Duitse vriendinnen van mijn juf Nederland!) leef en dat ik daar nu even (hoop ik) moe moet dealen. Nog even en het is Kerst. Vandaag de Kerstversiering maar eens naar beneden halen. Dat is uniek, meestal versier ik pas op het allerlaatste moment. En maar eens wat rustmomenten op het werk gaan inbouwen. Goed voor mezelf zorgen.... Iedereen een heel fijn weekend gewenst, geniet ervan! X

November Geefmaand & Mindfulness

Jee, het is november! Veel mensen hebben een hekel aan deze maand, de herfst en de dagen die korter worden. Voor deze mensen is de November Geefmaand het perfecte medicijn, want wat word je daar toch blij en energiek van! Bijna 100 mensen geven zichzelf, de mensen om zich heen en volslagen onbekenden de hele maand iedere dag een cadeau. Een glimlach, wat tijd, een beetje aandacht. Zo simpel kan het zijn. De Geefmaand en Mindfulness dus. De afgelopen twee maanden hield ik me bezig met de bodyscan, zat ik in meditatie en voelde ik. Ik heb nogal eens de neiging me te verliezen in gedachten (klinkt goed, gewoon malen en piekeren dus) en dat is bepaald niet prettig. Want ik kan dat heel goed, malen en piekeren. Wat als... Een kracht op het werk waarbij ik veel moet regelen en vooruitzien. Als je wil slapen is het een stuk minder prettig. Maar goed! Mindfulness laat je met zorgzame aandacht naar jezelf kijken. En voelen. En dat is voor mij de November Geefmaand ook. Aandacht. Voor een ander en voor mezelf. Zorgzaam. Een grappige stunt uithalen of een lief kaartje in de bus. Mezelf toestaan toch die lekkere chocoladereep te kopen (en opeten!) of iemand z'n verhaal laten doen. Er wordt wel eens gevraagd waarom de November Geefmaand georganiseerd wordt. Want we zouden toch iedere dag moeten geven? En veel van die geefacties, die stellen toch niet veel voor? Nou kan ik van mezelf zeggen (let op, bescheidenheid wordt een moment aan de kant gezet) dat ik echt wel attent ben. Ik stuur kaartjes naar zieke kinderen, vraag aan mensen hoe het met hen gaat (en behoorlijk vaak meen ik dat ook nog) en ik laat de fietsers die van rechts komen meestal wel voor. Maar.... als ik haast heb, sneak ik gauw voor bij die fietsers. En als ik die ene zeurpiet in het vizier heb, loop ik een blokje om. En dat is ook niet erg, je kunt een ander niet totaal bedienen. Dat zou je (en je bankrekening ;)) compleet leeg trekken en dat is niet de bedoeling. Alles met mate tenslotte. Een maand heel bewust stilstaan bij je acties. Niet alleen bij het geven, maar ook bij het niet geven. En het ontvangen. Aandacht. Ik vind het mooi. En echt wel mindfull. Een bloemlezing van mijn geefacties? Komtie! Via Post voor Kanjers en de Facebook-groep Wenskaarten Versturen heb ik kaartjes geschreven naar chronisch zieken en kinderen van wie de ouders het niet zo breed hebben. Ik heb het boek van Norma Miedema besteld en zo haar Universum gesteund. Namens de Sint heb ik een heel leuk kinderboek besteld waarmee de stichting Varkens in Nood ondersteund wordt. De Stichting Kompas Mengelmoes heb ik ondersteund met stropdassen, daar maken ze hele gave kussens van. En ik heb een bestelling geplaatst. :) Een berg postzegels is naar Vereniging Kattenzorg in Den Haag gegaan. Verder heb ik mezelf een fijne lunch, een West-Germany vaas en boeken gegeven. Mocht U zich afvragen waar de giften aan mezelf bleven. :) Ik vind het een fijne maand, die novembermaand. En U? :)

Reclame

Hebben jullie het al gehoord? De November Geefmaand 2013 krijgt een vervolg. Op dit moment zijn we al met z'n 52-en, maar er kunnen er natuurlijk altijd nog veel meer bij. Wat het inhoudt? Iedere dag van de maand november iets geven. Het maakt niet uit wat het is, het maakt niet uit aan wie. Je mag voor iemand koken, een oud dametje helpen oversteken, een Random Act of Kindness uitvoeren. Jij bepaalt het, het is jouw Geefmaand. Okay, je deelt hem dus met tientallen anderen. En dat is leuk!

Vorig jaar ontstond er een hele community, die elkaar inspireerde en motiveerde. Het zou natuurlijk super zijn als dat dit jaar weer gaat beginnen, dus zijn er deze keer twee plaatsen waar de ervaringen gedeeld kunnen worden: op Facebook is de groep Geefmaand November 2014 geopend en er is een blog op Wordpress: http://geefmaand.com/ Je kunt je bij beide groepen aanmelden of bij een van de twee. Wat je wil.

Dus............... doen jullie mee? :)

Wellicht

Wellicht

Wellicht zijn alle draken in ons leven

uiteindelijk wel prinsessen die er in angst en beven 

slechts naar haken

ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken.

Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft

in diepste wezen wel niets anders dan iets

wat onze liefde nodig heeft.

Rainer Maria Rilke

Dit gedicht werd tijdens de cursus mindfulness gedeeld en ik vind het zo mooi dat ik het graag met jullie deel. Binnenkort meer over de mindfulness! Fijne avond allemaal,

M xx