Vakantie!

Zo.... Twee weken van mijn vakantie zijn alweer voorbij. Wat gaat het snel! Tja, best logisch als je de boel zo vol hebt zitten. En dat terwijl ik heel bewust afspraken afgehouden heb. Toch heb ik bijna iedere dag wel iets gehad dat 'moest'. Zo begon een week voor mijn vakantie mijn mindfulnesstraining. Daar wilde ik heel graag aan meedoen, maar dan wel overdag. Niet 's avonds, bovenop een meer dan volle werkweek. Tot een week voor aanvang was het onduidelijk of er wel genoeg deelnemers waren. Blijkbaar geven veel mensen zich op het laatste moment pas op. Goh, zo niet mij! :)

Heel fijn, die training, maar ben nu dus erg druk met body scans, yoga-oefeningen, oefeningen met aandachtig ademen en meditatie! Van een kant best prettig dat ik nu aan deze oefenstof kan wennen voordat mijn 9 to 5 weer lifestyle begint. Aan de andere kant ligt m'n yogamat me nu verwijtend aan te kijken: "Denk eraan, je moet je bodyscan nog doen vandaag!" Fijn joh....

Wat ik allemaal gedaan heb? Met Din Anja ben ik naar het Loo geweest, daar was ik cultuurbarbaar nog nooit geweest. Nu was er een tentoonstelling over Grace Kelly en daar wilde ik erg graag naartoe. Met Mams ben ik naar het Bevrijdingsmuseum in Groesbeek geweest, waar ooit, lang geleden mijn wiegje stond. Niet in het museum, hoor. :) Want ook daar was ik nog nooit geweest. De stoet van honderden tanks, motors en andere oorlogsvoertuigen ter herdenking van zeventig jaar Market Garden heb ik ook nog even meegepikt. Hoewel ik niets meer wapengekletter en oorlogstuig heb, was dit heel erg indrukwekkend. Net als de parachutisten die spontaan uit de lucht kwamen vallen. Geweldig!

Afgelopen week ben ik good old Nijmegen maar weer eens in geweest, daar was ik zo lang niet meer geweest. Na een paar uur heb ik dan wel weer genoeg gehad, maar even is het altijd wel leuk. Lunchen bij de Pater, lekkur! De wondere wereld die Primark heet, maar eens bezocht.. Tja. Ik heb heel leuk inpakpapier en koffiehouders (van die grote Amerikaanse) met bulletjes erop gekocht, maar verder is het echt niet m'n ding. Maar goed! Verder ben ik het oude deel van Nijmegen doorgestiefeld, het deel dat niet door de bommen is verwoest en dus nog prachtig authentiek is. Even bij Het Goed binnengewandeld... Kortom: van alles is er aan mijn handen blijven plakken, en het zal U niet verbazen; ik had het niet bepaald nodig.

O ja! Naar de Ikea ben ik ook nog geweest. In de catalogus had ik een heel leuk retro-like bijzettafeltje gezien en aangezien ik mijn oude, oostblokachtige tafel al heel lang beu was en ik al jaaaaaren niet meer bij Ikea was geweest, vond ik dat de tijd nu gekomen waswas. Dankzij deze twee (op een been kun je tenslotte niet staan) tafeltjes en een hele leuke ronde retroton heb ik m'n interieur in een keer omgeturnd tot een vintage salon. Ha!

Goed, de aankomende week ga ik dus echt Relaxen. Even helemaal afschakelen, lekker wandelen met Miss Anne en met een goed boek (en iets lekkers :)) op de bank. O, daar heb ik zo'n zin in! Fijne zondag nog allemaal en tot gauw! XXX

De succesnummers van de #Biokokkin

Ben ik weer! Leuk hoor, vakantie, maar men, wat heb ik het druk. En dat terwijl ik van het Grote Niets wilde gaan genieten. Eigen schuld natuurlijk, had ik maar niet net voor m'n vakantie aan een cursus moeten beginnen. En van alles afspreken. Maar goed!

Voor de vakantie was het natuurlijk ontzettend druk op het werk en vond ik van mezelf dat ik niet hoefde te koken. Oftewel, dat ik alleen een pizza in de oven hoefde te schuiven. Enzo. Was op zich best lekker en makkelijk, maar al mijn biogroentjes lagen daardoor wel in de koelkast te verpieteren. Kan echt niet, de Biokokkin is nu dus weer tegen de klippen op aan het koken. Waarover later meer.

Maar nu ga ik eerst een schuld inlossen. Ik had namelijk beloofd het recept te geven van mijn succesnummers. Al even geleden... Maar bij dezen dus!

Dit is het recept van de ratatouille met mozzarella (foto hierboven):
Ingredienten voor 4 personen:

• 2 uien
• 2 teentjes knoflook
• 8 eetlepels olijfolie
• 1/2 theelepel chilivlokken
• 1 eetlepel tomatenpuree
• zout en peper
• 4 tomaten
• 2 courgettes (bv geel en groen)
• 1 aubergine
• 125 g (buffel)mozzarella
• aluminiumfolie

Pel de uien en snijd ze in dunne partjes. Pel en snipper de knoflook. Verhit 2 eetlepels olijfolie en fruit er de ui en de knoflook in. Roer de chilivlokken en de tomatenpuree erdoorheen en bak ze kort mee. Breng op smaak met zout en peper. Verdeel het geheel over de bodem van een ovenschaal.

Verwarm de oven voor (elektrisch: 200 graden Celsius/hetelucht: 175 graden Celsius). Was de tomaten. Maak de courgettes en de aubergine schoon. Snijd de tomaten, de courgettes en de aubergine in gelijkmatige dunne plakken (2-3 mm). Schik de plakjes afgewisseld en dicht op elkaar dakpansgewijs in de ovenschaal. Breng goed op smaak met zout en peper in bedruppel met 6 eetlepels olijfolie. Dek de ovenschaal af met aluminiumfolie en bak het geheel ca. 45 minuten in de oven.

Pluk de mozzarella in kleine stukken. Verwijder het aluminiumfolie en verdeel de mozzarella over de ratatouille. Bak ca. 15 minuten verder in de oven. Lekker met geroosterd stokbrood.

Noot van de Biokokkin: Ik houd niet van aubergine, dus die heb ik er uitgelaten. En die hoeveelheden.... Het tomatensausje onder de tomaten en courgettes is het lekkerste van het hele recept, dus: hoe meer hoe beter! En lekker met geroosterd stokbrood? Heeeeeeeel lekker, echt erbij serveren dus!

En recept nummer twee, Indische boontjes:

Ingredienten:

• boontjes
• uitje
• knoflook
• theelepel sambal
• ketoembar
• kokosmelk

Boontjes afhalen en wassen. Koken. Voor het sausje, alle ingrediënten hierboven bij elkaar mikken, roeren en klaar! Kind kan de was doen. Dit is lekker met nasi. Op de foto staan ook nog vleesvervangers, maar dat is niet echt nodig. Voor mij was het de vorige keer zelfs teveel. Dus..... Smakelijk! 

Retraite

 De afgelopen dagen was het eindelijk zover: Maria ging op retraite! Als ik de afgelopen maanden vertelde dat ik op retraite zou gaan, kreeg ik vaak de vraag wat dat nou inhield, zo'n retraite. Tja, bezinning, rust, stilte. Met meer kwam ik ook niet. Maar nu weet ik het! Althans, ik weet wat het voor mij betekent.

 Voor mij was het een zoektocht. Letterlijk, want het klooster in Velp (bij Grave, om de hoek dus) is in een vierkant opgesteld. Hartstikke handig, want je bent nooit de weg kwijt. Je loopt een rondje en uiteindelijk kom je op je bestemming. Maar omdat alles zoveel op elkaar lijkt, ben je juist voortdurend de weg kwijt! Bijzonder, vanmorgen, een paar uur voor vertrek, wist ik precies waar ik was. Symbolisch?

 Daarbij was het ook een zoektocht naar Franciscus. De heilige wiens verjaardag we op vier oktober, dierendag, vieren. Daarvan kende ik hem wel, maar verder? Er is ontzettend veel over hem bewaard gebleven en over Clara, zijn eerste vrouwelijke volgeling. Hij was een leider, zonder dat overigens te ambiëren. Een doorzetter. Radicaal! Hij wist heel goed wat hij wilde en hij ging ervoor. Zijn weg, zijn manier. Mooi, niet altijd makkelijk... Voor hem en voor de mensen in zijn omgeving.

 En natuurlijk was het ook een zoektocht naar onszelf. Althans, naar onze waarden. "Wat vind ik belangrijk? Wat wil ik?" Een weekend van dialoog en delen. Ontmoetingen. Samen zijn, maar met genoeg tijd voor jezelf. Op een prachtige locatie!

 Voor wie dit soort weekenden geschikt is? Voor wie niet? In onze groep zaten deelnemers die al vaker een retraite hadden gedaan, maar ook mensen voor wie het de eerste keer was. Een mantelzorger, wiens vrouw onlangs in een verpleeghuis opgenomen was. Een dame van 1933, een pensionado en een veertiger (Maria herself of course). Een dame die er eigenlijk helemaal niet wilde zijn, maar toch tot het einde gebleven is. Heel gemêleerd dus. Wat ik bijzonder vond: bij het voorstelrondje werd niemand gevraagd wat hij of zij voor de kost deed en wat de reden was voor het komen. Nee! "Waar houd je van? Wat zul je nooit doen?" Dat waren vragen die gesteld werden. Stof om na te denken.....

 Wat ik mee naar huis neem? Een heerlijk gevoel, in mijn hoofd en mijn hart. Dankbaarheid voor de afgelopen dagen en de enorm goede zorgen. Want echt... Zorgen, dat kunnen ze Bij de Kapucijnen. Ik had me al aangemeld voor Tafeltje Dekje, alleen staat dat nog niet op het programma. Heel jammer! En als je dan ook nog als afsluiter een persoonlijke zegen van de begeleiders krijgt... Dan voel je je bijzonder gezegend! Denk je nu, dat is allemaal leuk en aardig Kaza Maria, maar wat heb je nu concreet en precies gedaan, de afgelopen dagen? Tja... Dat kan ik dus niet uitleggen. Kijk eens op de site en als het je aanspreekt, meld je aan. Je zult geen spijt krijgen, beloofd. Er is nog plek. :) O ja, een ding wil ik nog wel zeggen: net als Franciscus ga ik meer mijn eigen weg volgen. Wat dat ook moge betekenen. :) Maar ik ga het doen!

In mijn vorige blog beloofde ik jullie een logje over mijn kookavonturen. Door al het gedoe met muis en haard en de lange dagen op het werk (want bijna vakantie!) is dat er nog niet van gekomen. Komt nog, echt! De aankomende drie weken heb ik vakantie, dan heb ik vast meer tijd om te bloggen. :)

En dan sluit ik nu af met het uitzicht vanuit mijn slaapkamerraam de afgelopen dagen. Ah...... Hemels!

Van alles en nog weer wat.

Afgelopen week was behoorlijk enerverend. Meneer Muis besloot dat hij niet genoeg ruimte had achter de ene kast en zette vrolijk nog twee tenten op. Overal lagen poepjes en continu hoorde ik geritsel, getrippel en geknaag. Volgens de Buuf zijn ze meestal met z'n tweetjes en volgens iemand anders hebben ze kleintjes als er zaagsel ligt. Wat er bij mij natuurlijk lag. Argh! En dacht je nou dat ze aan de pindakaas gingen? Neen. Kortom: grof geschut ingezet. Alles op en top schoongemaakt, op de vliering gif gezet aangezien Miss Anne daar niet bij kan. En in twee kasten muisvriendelijke vallen. Dat zijn geweldige dingen, zonder gevaar voor eigen vingers kun je er heel makkelijk iets lekkers indoen en ze hebben een doorzichtige deksel. Kiekeboe! Zodra Muis zich heeft laten verleiden door jouw lekkere hapje, moet je ze op kilometers van je huis weer uitzetten. Voor dat klusje had ik de Buuf gecharterd. :) Maar tot nu toe heeft er nog niemand zich gemeld voor herallocatie.

Gisteren kwamen er twee heren om zich over mijn ketel en aanverwante leidingen te ontfermen. Heel fijn, want als het goed is, loopt de druk van de ketel nu niet meer zo snel terug. Afkloppen.... Ik kon de heren natuurlijk niet in een vieze keuken ontvangen. En alles moest toch leeg, dus huppekee, overal maar weer een lapje overheen gehaald. De troep Mijn keukenspullen stonden op mijn slaapkamer, best bijzonder om tussen de popcornmaker en de grillpan te slapen. De leidingen werden achter de keuken gelegd, daarom moesten de koelkast en de vaatwasser van de muur afgehaald worden. U raadt het al? Ik ben echt geen dochter van m'n moeder, het is weer gebleken. Gelukkig bloosden noch blikten de heren, dit zagen ze wel vaker. Doekje eroverheen, de komende jaren is het weer fris! Overigens vonden we nog meer muizenpoepjes, deze keer achter de koelkast. Net naast een vrij fors gat naar de kruipruimte... Dat hebben de heren dichtgekit, mooi! En dan kan ik deze klus met een ferme streep afvinken van mijn to do lijst, zo fijn!

Beetje bij beetje gaat hier nog steeds van alles weg. Via de groep "100 dingen minder" op Facebook kwam ik bij de D'ruitdaging van Yourganize terecht. Als je je aanmeldt, krijg je in de maand oktober iedere dag tips om je huis weer wat opgeruimder te krijgen. Handig, zo'n schop onder de bips! En prettig om je huis door de ogen van een ander te zien. Zo had ik een tijdje terug al min of meer besloten het bankje weg te doen dat voor mijn huis stond. Ik zat er nooit op, de kwaliteit was ook niet je dat en het moest hoognodig geschilderd worden. Dat ga ik zelf niet doen, dus moet de schilder die binnenkort hopelijk eindelijk een keer terugmailt (zucht) dat doen en dan mag ik daar uiteraard voor dokken. Ik snap natuurlijk dat de schilder ook graag een boterham verdient. :) Weg ermee! Briefje erop: "Ik mag weg. Gratis & voor nix." En na twee dagen wastie foetsie! Jippieajee! M'n salontafel wil ik ook nog steeds wegdoen, fijn dat het volgende week weer mooi weer wordt. Want dit smaakt natuurlijk naar meer. :)

De volgende keer laat ik weer zien wat ik gekokkereld heb, het is officieel: ik heb er een verslaving bij. :) Voor nu wens ik jullie allen een heel fijn weekend. Geniet ervan! X

Kaza Tom & Jerry by Miss Down Under

U kent Tom & Jerry nog wel, toch? Naar het schijnt heeft Jerry Tom verlaten en heeft hij zijn tentstokjes ergens anders opgezet.

Van de week werden de Graafsche dames wakkergetrippeld. Vogels op het plak dak? Nee. Een bijzonder lichtvoetige inbreker? Ook niet. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaargh, een muis! Anne was bijzonder onder de indruk van de lenigheid van het Vrouwtje, ze zat zomaar opeens op het aanrecht. Natuurlijk is Jerry veel banger voor het Vrouwtje dan andersom, ze is tenslotte zo'n 200 keer groter. Maar toch.

Na met de Verdelgingsdienst (aka De Buuf) de verschillende opties doorgesproken te hebben, is hier een een muizenval met pindakaas met stukjes geplaatst. "Maar Miss Down Under, U bent toch altijd zo diervriendelijk aangelegd?" "Ik weet het, maar ze is ook Miss Down Under vriendelijk en na meerdere verstoorde nachten is ze er klaar mee." Niet dat Jerry onder de indruk is. Meneer is hier nu al drie nachten zalig aan mijn vloer aan het knagen. "Pindakaas? Nee, dank U. Daarvoor kom ik mijn zelfgecreëerde kaza niet uit. Misschien een fijn Frans kaasje?"

Of Anne niet kan optreden tegen Jerry? Helaas, Mme leent zich daar niet voor, ze knort vrolijk verder als hij weer aan de gang is. Kortom: Miss Down Under loopt rond met luciferstokjes tussen de ogen en beraadt zichop verdere stappen. Misschien toch een Tom in huis halen? Anne denkt er nog even over na.

Rare knakkers, die Grieken.

Met mijn Grieken gaat het goed! Ze vallen nog steeds met bosjes ter aarde, maar het lukt me prima om per dag minimaal twintig pagina's te lezen. Kennen jullie het boek Stormen over Troje van Marion Bradley? Miss Bradley vertelt het verhaal over Troje vanuit het perspectief van Cassandra, de dochter van Priamus met helderziende gaven. Priamus is de koning van Troje, de vader van Hector, de erfgenaam en aanvoerder van het leger van Troje. Ik heb dit boek al jaren en ik heb het ook meerdere keren gelezen, het vertelt het verhaal van Troje op een makkelijke, toegankelijke manier. Maar.... haar perspectief is heel anders dan dat van Homeros. Tot nu toe (en ik heb al ruim 350 pagina's gelezen) wordt Cassandra maar een keer door Homeros genoemd. En alleen omdat haar aanstaande helaas het loodje legt tijdens een van de vele schermutselingen. Er wordt er niets vermeld over haar voorspellingen. Zo zouden Achilles en z'n beste vriend Patrocles meer dan goede vrienden zijn, iets wat bij de Grieken veel voorkwam. Ook daarover wordt niet gerept door Homeros.
En laten we wel wezen: de woordkeus is af en toe best bijzonder. Kan ook komen doordat mijnheer Frans van Oldenburg Ermke de Ilias in 1959 vertaalde. Kan hè? Dit vind ik wel een mooi stuk: "In haar kleed, geel als saffraan, steeg de Dageraad op uit de golven van de oceaan om aan de onsterfelijken en stervelingen het licht van de dag te gaan brengen." Dit vond ik ook een bijzonder stuk, om een heel andere reden. Hier ziet Hector zijn vrouw Andromache en zijn zoontje tijdens een pauze tijdens de gevechten, misschien wel voor de laatste keer: "Toen kuste hij zijn zoon, liet hem springen op zijn arm en bad tot Zeus Vader en de andere goden: "Zeus en ook gij andere goden, geeft dat deze zoon van mij, zoals ikzelf, een der eersten in Ilium zijn moge en een machtig vorst van Troje, zodat het volk moge zeggen, als hij keert uit de strijd: "Hier komt een dapperder nog dan zijn vader! Dat hij thuis brenge de met bloed besmeurde rusting van de vijand, die hij doodde, en vreugde schenke zijn moeder." Het was echt een andere tijd, dat moge duidelijk zijn.

En dan de Goden. De onsterfelijken zijn qua gedrag niet veel anders dan wij, gewone stervelingen. Ook zij ruziën, konkelen en roddelen wat af. De een steunt de Grieken, de ander de Trojanen. Logisch, want het komt wel eens voor een God met een sterveling ligt (U snapt wat ik bedoel) en dat daar dan een sterveling met goddelijke krachten of schoonheid uitkomt. Achilles bijvoorbeeld, of Aeneas. Handig hoor, als de Goden je steunen. Ze vliegen je namelijk heel makkelijk weg uit de oorlog en lappen je op. Achilles krijgt zo z'n onverwoestbare wapentuig, door een van de Goden zelf gesmeed. Ook kunnen de Goden het lichaam van een sterveling overnemen, om zo hun boodschap over te brengen. Ze kunnen zelfs dieren laten praten! Ik bedoel maar: "Vanonder het juk kwam het antwoord van een van de paarden, door Hera, godin met heerlijke blanke armen, met de spraak der mensen begiftigd. Grauwtje was het, als schuddend de manen, die over het juk neerhingen tot op de grond, toen dit edele dier de kop boog. "Heus, sterke Achilles, we zullen u wel redden; wij zullen onze geduchte meester wel veilig weer terugbrengen. Toch is uw doodsuur nabij, doch niet wij zullen er de schuld van zijn, maar een verheven god en noodlots sterke hand."

U snapt, ik vermaak me voorlopig prima met m'n Grieken!

De Biokokkin kookt voort

Ja hoor, ik ben een foodie. Laat ik het maar toegeven. Zomaar opeens. Ik ben net de collega die een paar jaar geleden de marathon in New York liep. Hartstikke knap natuurlijk. Alleen werden wij als collega's om onze oren geslagen met renschema's, werden blauwe teennagels en hoorden we iedere dag op de seconde af hoe hard ze gelopen had. We waren zo blij dat ze 'm uitgelopen had! En toen liep ze er nog een...

Inmiddels ben ik net zo erg. Instagram wordt door de #Biokokkin overspoeld met de Creatie van de Dag. Vrienden, familie en collega's worden gespamd met verhalen over de biokweker, de levensloop van de tuinboon en de voors en tegens van biospullen uit de supermarkt. Ook wordt de kringloop afgespeurd naar fotowaardige bordjes om de creaties op tentoon te spreiden. Want de huidige sets hebben jullie natuurlijk allemaal al gezien en dat kan echt niet! Overigens heb ik al zo'n 75 cent in deze nieuwe hobby geïnvesteerd, gaat goed hè?

En er is nog een bijwerking. Ik blijf maar eten! Ik kan niet stoppen. Alles is lekker, dus ja... Gaat goed met het lijntje! Wat ik de afgelopen tijd gemaakt heb? Zalmcurry's, pompoenfrietjes, komkommersoep. Tussen de middag wordt er in Kaza Maria geen droog boterhammetje meer genuttigd, de lunch bestaat tegenwoordig uit salade. Zo gemaakt: een hakken en snijden, door elkaar husselen en klaar is Maria.

Dus: sorry als ik jullie verveel, jullie mogen dit logje best overslaan. Snap ik best. ;) Fijne avond!