Over slow living, omnibussen en even geen social media

Slow living. Leven in het moment. Bewust zijn met je bezigheden en hoe je die doet. Focus. En niet ook nog gauw iets anders doen, even dat taakje verrichten, door de social media heen scrollen en hier en daar een like achterlaten.

Ik ben dus niet zo goed in die focus. Meestal lees ik drie boeken tegelijkertijd, stuur de oppas van Anne een appje over aankomende week (want stel je voor dat ik het vergeet) en check ik ook Facebook, Instagram en de rest nog even. En nog een keer.

Aan een kant vind ik het fijn om bezig te zijn, taken af te vinken, nuttig bezig te zijn geweest. De tijd gaat daardoor wel heel erg snel, ik heb continu het gevoel achter de tijd aan te rennen. Ik bedoel maar, het is al midden juli! Voor mijn gevoel is het pas lente. Nee, ik ga niet zeuren dat het wel herfst lijkt.

En dat terwijl ik het veel fijner vind om bewust met mijn tijd om te gaan. Op de bank met een boek, niet denken aan de was, de boodschappen en de veel te volle kledingkast. De tijd nemen om met de buurvrouw te praten over wat ons bezighoudt en niet stiekem naar huis te willen rennen om daar van alles te doen.

Dus laste ik laatst een social-media-vrije middag in. Op zondag. En ik genoot. Ik kookte extra lekker voor mezelf, ik schreef wat kaarten en ik las. Een superdikke omnibus met detectives van honderden jaren geleden. Geen zware kost, gewoon lekker ontspannen. Heerlijk.

Niet dat zo makkelijk ging, dat social-media-vrije bestaan. Het recept stond op internet. Oeps. Toch maar even naar de verkenner. Sommige adressen had ik in mijn adressenboekje, sommige niet. En als ik een hoofdstuk uit had, had ik de neiging gauw een rondje te doen op de social media. Zoals ik anders ook doe.

Tja. Die rondjes deed ik niet. De rest zocht ik toch maar even op. Heerlijk om daarna de foon weer weg te leggen! Slow living, ik houd er van. Dit gaan we vaker doen. Doe je mee? Of doe je dit al? Fijn weekend! X

Over verveling, LinkedIn en lunchafspraken.

Het wordt me regelmatig gevraagd: "En, verveel je al?" Nee, dus. Ik heb me nog geen seconde verveeld. Voordat ik boventallig verklaard werd, had ik wel verwacht dat ik me op een gegeven moment wat ongedurig zou gaan voelen. Misschien komt dat nog. Maar mezelf kennende, heb ik voor die tijd al lang weer een andere baan. Ik vermaak me thuis uitstekend. Altijd al, met een boek op de bank, bak thee erbij. Heerlijk.

Outplacement Bureau

En ik heb het nu wel over thuis zijn, maar dat ben ik amper. En ik zit al helemaal niet op de bank. Ik ben regelmatig de hort op, als in netwerken. Lunchen met oude bekenden of naar het outplacement bureau. Iedere twee weken ga ik naar mijn werkgroep. Een soort lotgenotengroepje, zeg maar. ;) We vertellen wat er goed gaat en waar we tegenaan lopen. We geven elkaar feedback en tips. Heel prettig en een goede stok achter de deur. Want die twee weken vliegen voorbij! Dan heb ik ook nog regelmatig contact met mijn coach, zij helpt mij helder te krijgen wat ik wil, wat ik goed kan en waar mijn krachten het beste tot recht komen. Wat dat is? Projectmanagement, het liefste in combinatie met mijn schrijven.

LinkedIn enzo

Dan volg ik ook nog regelmatig workshops en webinars, uiteraard allemaal met het doel zo snel mogelijk weer terug op de arbeidsmarkt te komen. Laatst was ik op de allereerste Digital Career Fair, voldoet mijn cv aan de eisen van de 21e eeuw en ziet mijn LinkedIn pagina ziet eruit om door een ringetje te halen. Inmiddels ben ik LinkedIn expert! Iemand hulp nodig? Laat het me vooral weten, ik help graag.

Plannen

Zo vragen vrienden regelmatig of ik iets wil afspreken. "Ja, leuk!" Alleen zit m'n agenda dus hartstikke vol. Tegenwoordig plan ik zelfs dagen vrij. Althans, ik houd dagen vrij. Waarop ik dus niets inplan. Zodat ik op die dagen achter de computer kan en mijn LinkedIn pagina kan bijwerken (minimaal een keer per week actief zijn, dat is het beste, liefst iedere dag), aan mijn marketing plan kan werken en een blog schrijven. Zoals vandaag dus!

Vrijwilligerswerk

Ik heb me ook eindelijk aangemeld als vrijwilliger. Binnen twee weken hoor ik of mijn stem goed genoeg is en dan kan ik aan de slag. Ook lees ik regelmatig een boek (vooruit, dan zit ik dus wel op de bank) om daar dan weer over te schrijven, onder andere voor De Gele Culturele. En Ogma natuurlijk. Ik help vrienden en bekenden met hun websites, Facebook en andere social media. Op taalgebied of op het creatieve vlak. Dus, vervelen? Geen tijd voor.

Fijn weekend allemaal! X

100 Real Days

Post jij ook alleen je allermooiste foto's op social media? Je weet wel, met dat prachtige groene gras, vele malen mooier dan bij de buren. Ik moet bekennen dat ik dat ook doe. Filtertje eroverheen, beetje bijsnijden... Niet omdat ik de hele wereld de indruk wil geven dat mijn leven FAN-TAS-TISCH is, heus niet. Ik vind het fijn om de positieve kant te benadrukken, om te genieten van de kleine dingen. Toegegeven, het biedt geen reëel beeld. Een tijd terug postte ik het hoogtepunt van de dag op Instagram, in het kader van #100happydays. Zelfde verhaal, voor de mindere dagen en momenten is geen plek. Nu is er een tegenbeweging: #100realdays. Geweldig! Met deze hashtag laat je de minder mooie kant van het leven zien. Of misschien niet zozeer minder mooi, maar gewoon, de normale dingen van alledag. De bergen was die maar niet willen verdwijnen, de hondendrol waar je met je nieuwe pumps bent ingestapt en die eieren die zijn aangebrand. Want zo is het leven natuurlijk ook. Dus, hierbij een paar #100realdays van mij voor jullie!

Hier stond dus VIES. Inmiddels is m'n auto alweer zo vies dat je het bijna niet meer kunt lezen. :) Met deze tekst had ik nog mazzel, bij de overburen hadden de vandalen allemaal vagina's getekend! Je zult daarmee maar op sollicitatiegesprek moeten... *Noot van de schrijfster: inmiddels is m'n barrel gewassen (heeft maar een jaar geduurd, ach), heerlijk! En nu gaan we het zo houden! Haha, alsof iemand dat gelooft.

Dit is by far de meest hysterische tuin die ik ooit gezien heb. Je zult hier maar naast wonen... Mijn buren zijn ook wel van de kitsch, zo liggen er nu twee rendieren op de vensterbank en waren ze in november al druk met de kerstversiering. Maar zo bont als hier hebben ze het nooit gemaakt. Leven en laten leven enzo, maar men... Mocht iemand dit kunstwerk met eigen ogen willen zien, dat kan in Weurt.

Jullie kennen die hippe bewegende foto's wel, toch? Met een lange sluitertijd wordt de persoon die langsloopt vaag. Vind ik tof! De amateurfotografe in mij deed afgelopen weekend ook een poging. Beetje jammer dat de wielrenner allang voorbij was toen m'n camera 'klik' zei.

Helaas. Dit recept van de Biokokkin werkte dus niet. Zowel qua looks als qua smaak. Wat het was? Snijbiet met champignons en een sausje van Boursin. Op een bedje van tricolore pasta. Dit kunt u dus niet bestellen bij mijn thuisrestaurant!

Proudly presenting my bookcase... Tja, als je kast al helemaal vol zit en je blijft maar potentiele parels vinden, dan moet je iets, he?

Hi! Jullie weten wel dat ik niet bepaald groene vingers heb, he? Nu deed er een onkruid zo goed z'n best dat ik benieuwd was hoe groot hij zou worden. Een experiment, zeg maar. Hij is gewoon groter dan ik! Nou ben ik maar 1.65, maar toch. Ik vind het knap.

Delen jullie je #100realdays ook een keer? Zou ik tof vinden! X