Over verveling, LinkedIn en lunchafspraken.

Het wordt me regelmatig gevraagd: "En, verveel je al?" Nee, dus. Ik heb me nog geen seconde verveeld. Voordat ik boventallig verklaard werd, had ik wel verwacht dat ik me op een gegeven moment wat ongedurig zou gaan voelen. Misschien komt dat nog. Maar mezelf kennende, heb ik voor die tijd al lang weer een andere baan. Ik vermaak me thuis uitstekend. Altijd al, met een boek op de bank, bak thee erbij. Heerlijk.

Outplacement Bureau

En ik heb het nu wel over thuis zijn, maar dat ben ik amper. En ik zit al helemaal niet op de bank. Ik ben regelmatig de hort op, als in netwerken. Lunchen met oude bekenden of naar het outplacement bureau. Iedere twee weken ga ik naar mijn werkgroep. Een soort lotgenotengroepje, zeg maar. ;) We vertellen wat er goed gaat en waar we tegenaan lopen. We geven elkaar feedback en tips. Heel prettig en een goede stok achter de deur. Want die twee weken vliegen voorbij! Dan heb ik ook nog regelmatig contact met mijn coach, zij helpt mij helder te krijgen wat ik wil, wat ik goed kan en waar mijn krachten het beste tot recht komen. Wat dat is? Projectmanagement, het liefste in combinatie met mijn schrijven.

LinkedIn enzo

Dan volg ik ook nog regelmatig workshops en webinars, uiteraard allemaal met het doel zo snel mogelijk weer terug op de arbeidsmarkt te komen. Laatst was ik op de allereerste Digital Career Fair, voldoet mijn cv aan de eisen van de 21e eeuw en ziet mijn LinkedIn pagina ziet eruit om door een ringetje te halen. Inmiddels ben ik LinkedIn expert! Iemand hulp nodig? Laat het me vooral weten, ik help graag.

Plannen

Zo vragen vrienden regelmatig of ik iets wil afspreken. "Ja, leuk!" Alleen zit m'n agenda dus hartstikke vol. Tegenwoordig plan ik zelfs dagen vrij. Althans, ik houd dagen vrij. Waarop ik dus niets inplan. Zodat ik op die dagen achter de computer kan en mijn LinkedIn pagina kan bijwerken (minimaal een keer per week actief zijn, dat is het beste, liefst iedere dag), aan mijn marketing plan kan werken en een blog schrijven. Zoals vandaag dus!

Vrijwilligerswerk

Ik heb me ook eindelijk aangemeld als vrijwilliger. Binnen twee weken hoor ik of mijn stem goed genoeg is en dan kan ik aan de slag. Ook lees ik regelmatig een boek (vooruit, dan zit ik dus wel op de bank) om daar dan weer over te schrijven, onder andere voor De Gele Culturele. En Ogma natuurlijk. Ik help vrienden en bekenden met hun websites, Facebook en andere social media. Op taalgebied of op het creatieve vlak. Dus, vervelen? Geen tijd voor.

Fijn weekend allemaal! X

Bye Bye February & Complimentendag enzo

Hey, wat zit je haar leuk! Tja, het is Complimentendag, he? Maar anders had ik het ook gezegd, hoor. Heus!

Verslaving

Ik zou in februari mijn huis opruimen, weten jullie nog? Dat heb ik ook keurig gedaan, althans, bijna iedere dag heb ik een kwartier gerommeld, spullen uitgezocht en weggedaan. Ben ik nu klaar? Neen. Nog lang niet. Dat komt onder andere omdat er meer spullen de Kaza binnen kwamen dan dat er weggingen. Kleine Marktplaatsverslaving, zullen we maar zeggen. Die is inmiddels onder controle, min of meer.

Marie Kondo herself

En verder ben ik goed bezig! Van die dingen die al veel te lang boven stonden, zo van: "O ja, die heb ik ook nog.", die zijn nu weg aan het gaan. Zusje komt volgende week een paar dingen ophalen, de Buuf heeft een paar vazen opgepikt en via Marktplaats heb ik ook wat verkocht. Vorige week eindelijk wat spullen naar de kringloop gebracht (en ik kwam met maar 1 boek terug, zo!) Nu staat het berghok gastentoilet alweer een stuk minder vol. Niet met een volle blaas naar Grave komen, he? Niet verstandig. ;) Zo'n challenge werkt bij mij altijd goed, ik kan me focussen en krijg daardoor veel meer gedaan. Onwards and upwards dus!

Aan de bak

Wat ging ik ook alweer in maart doen? Ik moest het zelf ook even opzoeken. In mijn originele overzicht stond "Huis". O. Blijkbaar heb ik maart en februari omgegooid. Bij februari stond namelijk "Werk". Kan ik wel iets mee, denk ik. Want natuurlijk ben ik al bezig. Ik ben begonnen met het outplacement traject en ik heb het gewoon druk! Huiswerk maken, nadenken, heel belangrijk, naar Eindhoven voor workshops en meetings met m'n coaches. Ben nu al aan m'n tweede bezig. ;) En dan heb ik nog oriëntatie- of koffiegesprekken met bekenden. Heel inspirerend!

En nog meer...

Daar ga ik dus mee verder. Verder is het Feel Good & Shop Event natuurlijk op 11 en 12 maart in Veghel. Ik ben daar als blogger aanwezig om real live verslag te doen op vrijdagavond en zaterdagmiddag. Zou heel leuk zijn om jullie daar te zien! En er is nog veel meer te zien, doen en te eten.

Boeken, boeken, boeken...

Met Ogma (klik hier), oftewel het stoerste vintage boekenblog van Nederland (en België ;)) ben ik ook lekker druk. Er worden hier wat lees- en schrijfmeters gemaakt! Je kunt mijn bijdragen onder de categorie Miss Mirjam vinden, kom vooral kijken! En lezen, natuurlijk. :) Er staat nog van alles op het programma, zo tof om daar mee bezig te zijn! Ook voor De Gele Culturele ga ik recensies schrijven, waarover later meer.

Druk?

Welnee! Deze periode is misschien best onzeker, maar ik voel me goed. Het is heel prettig om tijd te hebben voor alles wat me zo inspireert. Meer over mijn ondernemingen in een volgend log!

Rust, reinheid en regelmaat. Enzo.

Alweer voorbij.

Januari is alweer voorbij, wat gaat het toch snel. Schijnt met je leeftijd te maken te hebben, hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat. Totdat je in je eentje in een verzorgingstehuis (of hoe noemen we dat tegenwoordig?) zit te wachten totdat het eten komt, lijkt me. Lekker positief Mirjam!

Boventallig zijn.

Er wordt regelmatig gevraagd hoe het met me gaat, hoe het bevalt om boventallig te zijn. Ik begin eraan te wennen. De ene dag gaat dat prima, de andere dag heb ik er wat meer moeite mee. Niet met het feit dat alle buren naar het werk vertrekken en dat ik dan als enige met de AOW-ers achterblijf. Scheelt natuurlijk dat een buurman thuiswerkt, de ander met een hernia thuiszit en weer een ander onlangs de laan uitgestuurd is. We zouden met z'n allen iedere dag een bakkie kunnen doen. ;)

De calvinist.

De calvinist in mij vindt dat ik druk aan de slag moet om een nieuwe baan te vinden. Dat doe ik dan ook braaf. Ik maak regelmatig LinkedIn onveilig (mocht u willen linken, van harte welkom!) en ik ben ijverig aan het rondkijken. Want stel je voor dat mijn droombaan zomaar ergens verschijnt en ik 'm mis. Dat kan natuurlijk niet! Ik ben ook aan het nadenken, wat ik nu echt wil. Want ja, die mogelijkheid heb ik nu. Maar het uitrusten... Dat valt me zwaarder dan ik dacht. Dat vindt Kathy Calvinist niet goed! Tja, ik ben zo gewend om het druk te hebben, zoveel taken per dag te combineren... Dat ben ik nog niet afgeleerd, dat is wel duidelijk.

Hoe ging het?

En, ik ging natuurlijk aan m'n gezondheid werken. Rennen, gezond eten, dat soort dingen. Rust, reinheid en regelmaat. Op de reinheid kom ik nog terug. ;) Met de regelmaat gaat het goed! Iedere dag gaat de wekker om zeven uur en dan begin ik aan mijn ochtendritueel. Net als in het werkend leven verlang ik naar het weekend. Uitslapen! Het bevalt goed, dankzij het ochtendritueel ben ik al op pagina 400 van Anna Karenina. Lekker!

Koken en...

Ook de Biokokkin is erg actief, ik heb allemaal nieuwe lekkere en gezonde gerechten ontdekt. Heerlijk. En omdat er hier een kleine gremlin rondloopt die vindt dat ze de contents van mijn borden aan een zorgvuldige inspectie dient te onderwerpen, eet ik tegenwoordig aan tafel. Revolutionair! Gerechten en foto's volgen binnenkort. Zo stond er vanavond er rode kool op het menu met geitenkaas en couscous.

Sporten!

Alleen dat sporten... Ik ben welgeteld een keer gaan rennen. Met Miss Anne naar de Little Free Library. We zijn wel heel vaak flinke wandelingen gaan maken. En dat voelt goed.  Maar ja, ik heb me wel opgegeven voor een Mud Run... Ik wil dit jaar vaker dingen doen die ik anders niet zou doen. Ja zeggen in plaats van nee. Mud Run dus. Dat duurt gelukkig nog een paar maanden. Zucht.

En nu?

Op naar februari! In februari ga ik het huis weer eens grondig aanpakken. Clean House Clean Head, u weet wel. Iedere dag wordt er hier weer vijftien minuten geruimd, als in dingen uitzoeken, op de juiste plek zetten of wegdoen. Marktplaats, weggeven of weggooien. Als het de Kaza maar uit gaat. Weg ermee!

Declutteren.

Men vraagt zich nog weleens af waar toch al die spullen vandaan komen. Zo groot is de Kaza namelijk niet, het is bepaald niet de Mansion uit Dynasty. En er is in de loop van de tijd al zoveel weggegaan. Tja. Regelmatig naar de kringloop doet wonderen. Marktplaats is ook heel leuk en de uitverkoop helpt ook. Daar stoppen we dus ook maar weer mee. Nou ja.. Minder en zorgvuldiger, laten we het voorlopig daar maar eens op houden. Ik moet zeggen: ik heb er zin in.

 

Luilekkerland & Give Away!

Welkom in Luilekkerland! Nou ja.. Valt mee, hoor. Afgelopen week ging hier iedere dag braaf om zeven uur de wekker. Ik heb een nieuw ochtendregime ontdekt en tot dusver bevalt het me prima. De wekker gaat, ik spring uit bed ik snooze nog een keer en kom dan uit bed. Ik drink een flink glas water (replenishing!), poets m'n tandjes en duik m'n bed weer in voor een korte zitmeditatie. Daarna lees ik vijftien pagina's (op dit moment “Een Lied voor Achilles” van Madeline Miller) en daarna ga ik met Miss Anne gezellig een stukje wandelen. Bevalt prima! Tot nu toe (jaja, vijf dagen al!) is het prima uit te houden.

Wat lastiger vind is het koken. Best vreemd, ik vind koken hartstikke leuk, alleen blijft het lastig om te beginnen. Zo geen zin! Waardoor ik iedere keer pas begin als ik trek heb. En dat is niet handig. Vooral voor de mensen om me heen. Hallo bloedsuikerspiegel! Zo... Voorheen was het makkelijker, vooral met de lunch. Om een uur of twaalf ging ik naar de kantine. Als ik geen zin of tijd had gehad om een lunch voor te bereiden, nam ik daar gewoon een broodje of een salade. Kortom: aandachtspunt! Het is natuurlijk helemaal niet moeilijk, gewoon zorgen dat ik genoeg in huis heb en dat ik op tijd begin. Niet bepaald rocket science. Nu nog even doen. Maar: ik ben goed bezig, dit was mijn lunch vandaag!

U kent de mensen wel die way too much info dumpen terwijl U helemaal geen tijd heeft? Van die plakkerds? Van wie je je afvraagt of ze geen vrienden hebben? Of in ieder geval iemand anders tegen wie ze aan kunnen leuteren? Dat ben ik! Ha! O, wat heb ik daar een hekel aan.. Hoewel de meeste mensen de neiging hebben om me van alles over hun sexleven te vertellen. Geen zorgen, daar begin ik niet aan. Maar goed, zonet trof ik iemand die ik al heel lang niet meer gezien had. Hoe het met me ging? Prima! Alleen wel boventallig verklaard. O? Vervelend! Ja, maar ja... Waarop ik het verhaal in geuren en kleuren vertelde. Ach, het zonnetje scheen en hij vroeg het toch? Af en toe zag ik zo'n vage blik verschijnen. U weet wel, vrij wanhopig de andere kant opkijkend. Kan iemand me redden? Hij had pech, we waren maar met z’n tweeën in het hele park. Ik heb hem vrij snel uit z’n lijden verlost, hoor.

En zo raar, opeens is m’n huis opgeruimd! Dit behoeft enige nuance: opeens lukt het om m’n benedenverdieping opgeruimd te houden. De witte tornado zoeft tien minuten door de Kaza en alles is weer netjes. Let wel, de bovenverdieping is een ander verhaal. Maar die komt in maart aan de beurt. Ik zou zomaar in de "Stepford Wives" kunnen en geloof me, dat is een vreemde gewaarwording.

O ja, de Give Away! Mirjam Down Under geeft op Facebook een kaartje weg voor het Feel Good en Shop Event. Kom je kijken?

Fijne week allemaal! X

 

 

 

Afscheid

Het was een enerverende week. De zoveelste de laatste tijd. Ben benieuwd of het ooit nog rustig wordt. Vast! Het was mijn laatste week als Sales Support Manager. Een vreemde gewaarwording, ook omdat ik op de valreep nog een paar collega's mocht inwerken. Tja, ik ben dan wel boventallig verklaard, maar mijn werkzaamheden dienen in de toekomst wel gewoon nog uitgevoerd te worden. Ach ja. Het zorgde er in ieder geval voor dat ik me niet hoefde te vervelen. Een collega uit Tsjechië krijgt het deel dat ik voorheen voor Noord- en Oost-Europa deed. Voor afgelopen week had ze nog nooit van het programma gehoord. Nu dient zij collega's te gaan helpen die er al een jaar mee werken. En nog steeds fouten maken. Tja. Ik heb mijn uiterste best gedaan om haar zo goed mogelijk op gang te helpen, maar ja.

Verder kreeg ik heel veel hele lieve reacties op mijn vertrek. Ik schreef het al eerder, ik wist van veel collega's dat de relatie goed was, maar om dat nu zo bevestigd te krijgen, dat is toch wel erg fijn. Mooi ook om inzicht te krijgen in mijn functioneren! Zo werden mijn servicegerichtheid, positiviteit en mijn hulpvaardigheid met name genoemd. Fijn om dat in mijn mentale rugzak te kunnen stoppen.

Woensdag nam ik afscheid van een deel van mijn collega's. En daar kwamen de waterlanders.. "Hoe gaat het met je?" "Goed!" Brul.... Ach ja, het hoort erbij. Zonder deze emoties waren het geen goede 15 jaren geweest. Niet makkelijk, wel noodzakelijk. Meteen maar reclame gemaakt voor het Feel Good & Shop Event in maart. Daar ben ik namelijk te vinden als blogger. Naast heel veel toffe standhouders (echt even kijken op de site voor meer info!) komen er meerdere dames irl bloggen. Zo laat Mirjam Down Under zeker haar voeten lezen en denkt Kaza Maria nog na over de massageworkshop. En de kleur- en stijlanalyse. Altijd handig, tenslotte. Zeker als je op zoek bent naar een nieuwe uitdaging. Om maar even een clichéuitdrukking te gebruiken. ;) Tot 1 januari kosten de kaartjes maar 5 Euro, das toch voor geef lieve mensen? Voor dat luttele bedrag kun je met heel veel toffe standhouders en hun waren kennismaken. En dan kun je ook nog gratis en voor niets met ondergetekende op de foto! Wie wil dat nou niet? Ik bedoel maar.

Donderdag waren de collega's van de gang aan de beurt. 's Ochtends ging het best goed, op de vraag of het een vreemde dag was, kon ik oprecht antwoorden dat het reuze meeviel. Ik had er tenslotte ruim een maand naartoe kunnen leven. Of me er op voor kunnen bereiden. Maar ja, toen werd er gespeecht en kwam er een groot boeket tevoorschijn... Slik. Daar waren ze weer, de waterlanders. Onder het geloei van het brandalarm werd me uitgeleide gedaan. Bijzonder...

Eerder deze week had ik contact met de dame bij wie ik mijn cursussen creatief schrijven volgde. Ik wilde graag met haar van gedachten wisselen. Dat is nu zo fijn, iedereen is bereid tijd voor me te maken. Heel bijzonder! Ik voel me echt vereerd. Anyway, ze bleek nog een plekje over te hebben in haar schrijfworkshop "Zicht op 2016". En laat die nou precies op mijn eerste vrije dag te vallen... Nou ben ik niet zo van tekenen van boven en dergelijke, maar dit viel zo mooi samen dat ik wel moest gaan. En wat was het fijn! Ik werd verwelkomd door een rode pump met een rode draad. Toch een teken? Het was in ieder geval een dag vol indrukken. Ik was bepaald niet de enige met haar emoties, voor alle deelnemers was 2015 een enerverend jaar geweest. We waren er allemaal wel klaar mee. Het was een dag vol terugblikken en vooruitkijken. En met prachtige woorden! Een gouden randje....

Jaarverslag 2015

 

Hoge hakken werden gympies

Onkruid in de achtertuin

Daar gaan we in 2016 mee aan de slag

Net als de groene weiden,

de schapen,

het schrijven

en vooruit,

een beetje onkruid.

From Russia with Love

Afgelopen maandag vloog ik naar Moskou. Het oorspronkelijke plan was om met de collega's daar te gaan praten over een verpakkingsproject. De registraties gaan veranderen, dus zal het verpakkingsmateriaal van de producten ook aangepast moeten worden. Denk maar aan de medicijnen die je zelf in huis hebt. Als die opeens in de koelkast bewaard moeten worden, terwijl je ze voorheen op kamertemperatuur mocht bewaren, dan moet dat wel op het doosje en op de bijsluiter staan.

Maar ja, door mijn boventalligheid ga ik dat project niet meer begeleiden. Er was wel genoeg om over te dragen, dus ging ik toch. Fijn, want om de collega's zomaar opeens niet meer te zien na een samenwerking van vijftien jaar.. Dat voelde niet goed. Van te voren had ik al aangegeven dat ik graag een 'friendly face' op het vliegveld wilde zien. Zelf rijden is geen optie daar, de ringweg rond Moskou heeft zo'n zes banen en het is niet perse noodzakelijk dat de snelste keurig links rijdt. ;)

En ja hoor, een van de collega's met wie ik het meeste heb, stond me op te wachten. Samen reden we naar het restaurant, waar we twee andere collega's troffen. Daar spraken we over onze toekomst, onze verwachtingen en onze plannen. Voor ons allemaal gaat er tenslotte veel veranderen. Hoe vervelend we het ook vinden dat we binnenkort niet meer samenwerken, het zijn wel mooie en goede gesprekken. Winst!

De rest van de week stond in het teken van heel veel praten en heel veel eten. In Rusland hoef je nooit bang te zijn dat je de hond in de pot vindt, er is altijd wel iets te eten of te drinken. :) De wodka heb ik deze keer maar laten staan, ben deze keer voor de champagne gegaan!

Zo mooi, er kwamen zelfs klanten over uit Kazachstan en Armenië om afscheid van ons te nemen. Ik ben ontzettend in het zonnetje gezet en bedolven onder de chocolade en ander lokaal lekkers. Zo lief! En ook met hen waren de gesprekken heel waardevol. In de situatie waarin ik nu zit, zijn er altijd mensen die je tegenvallen, van wie je meer had verwacht. Ook bij mij is dat helaas zo. Maar als er dan mensen met een dikke knuffel en tranen in hun ogen afscheid van je nemen.... Of als ze gewoon duizenden kilometers reizen om je te vertellen dat ze de vriendschap zo waarderen en echt contact willen houden.. Dan smelt je toch?

En daarom houd ik zo van deze regio!

Goodbye, geven en ontvangen

Afgelopen anderhalve week was nogal roerig in de Kaza. Eigenlijk meer op het werk van Maria. Ik ben per 1 januari aanstaande namelijk boventallig verklaard, samen met mijn manager. Wij zijn verantwoordelijk voor de sales in de voormalige Sovjet-Unie. Hij is 50% in Boxmeer en 50% in Rusland, ik 100% in Boxmeer. Het nieuwe management wilde dat hij fulltime naar Moskou ging. Dat zag hij niet zitten, dus is men overeengekomen dat hij weggaat. Dat betekent dat mijn functie ook naar Moskou gaat. Ik zelf niet.

Je zou dus kunnen zeggen dat ik flink wat ontvangen heb. En zo zie ik dat ook. Ik hoef niet meteen weer aan de slag, ik krijg tijd om na te denken over wat ik wil. En in welke hoedanigheid ik weer de arbeidsmarkt opga. In loondienst of als zelfstandige. Daarin zal ik ook worden begeleid. Mocht iemand tips of advies hebben, altijd welkom! Ik weet wel wat ik wil, hoor.. Ik wil me heel graag op mijn schrijven richten. Als professional, niet alleen als blogger. Dat lijkt me geweldig!

Afgelopen week was ik in Kiev. We hebben daar producten op voorraad liggen en die dienen een keer per jaar geteld te worden. Dat gebeurt door het jaar heen natuurlijk ook, maar een keer moet de telling geauditeerd te worden. Door iemand die onafhankelijk is. Ik dus. Totdat ik naar Kiev ging, had ik mijn emoties netjes onder controle. Nix mis met emoties, hoor. Het enige wat ik voelde was opluchting. Sinds de overname zo'n zeven jaar geleden zijn er zoveel afdelingen en collega's onder de loep genomen, ik heb me niet vaak echt gerust gevoeld. Ja, als er weer een wave voorbij was en ik er niet bij zat.

Maar goed, Kiev dus. Dinsdag vloog ik, die dag zou de notificatie van ons vertrek uitgestuurd worden. Tot die tijd mocht ik niets zeggen. Op het werk althans, ik heb uiteraard wel meteen mijn familie en vrienden op de hoogte gebracht. Ik had een collega gevraagd of hij me van het vliegveld wilde ophalen, ik wilde graag een friendly face zien. Heel fijn, dat deed hij. Sterker nog, ze stonden met z'n tweeën me op te wachten. En toen brak ik. Werd ook wel tijd natuurlijk, de donderdag daarvoor was ik op de hoogte gebracht.

Er volgde een emotionele avond met tranen, eten en wodka. Heel veel wodka. Gedurende de avond drong het nieuws binnen bij de collega's en beetje bij beetje kwamen bij mij de apps en de mailtjes binnen. Heel erg lief! Ook fijn voor de emoties. :) Van te horen riep ik dat ik prima tegen wodka kon, doe maar gerust een grotere fles, hoor!

Voor alles is een eerste keer.. Ik zal jullie de details besparen, maar het toilet en ik waren dikke vrienden. En men, wat had ik een hoofdpijn de volgende dag. En wat was ik misselijk. Maar; als je ergens een kater wil hebben, doe het dan in Oekraine. Wat hebben ze daar goed spul, zeg! Pilletjes tegen de hoofdpijn, een of ander bruisspul tegen de misselijkheid.. In de loop van de dag voelde ik me weer kiplekker. Alleen alcohol en vis... Dat hoef ik voorlopig niet meer. :)

Het geven is altijd erg makkelijk in Oekraine. Bij vertrek is mijn koffer gevuld met stroopwafels, drop en ander lekkers. Andersom gaat er altijd chocolade en champagne mee terug. Deze keer ging mijn hart ook warm en dankbaar terug. Voor alle goede zorgen, de dikke knuffels en de lieve woorden.

Op naar week drie van de Geefmaand! X