Helweek - Done

Done? Helweek duurt toch tot zondag 22.00 uur? Klopt, maar ik ben er klaar mee! En aangezien ik deze uitdaging voor mezelf aangegaan ben, verklaar ik hem hierbij tot gesloten.

De benaming Helweek is natuurlijk rijkelijk overdreven. Wat mij betreft zou hij veel beter “Wees je beste zelf” of “Live Life to the Max” kunnen heten. Maar dat bekt natuurlijk een stuk minder. Life changing? Welnee. Goed bevallen, dat wel. En ook zeker voor herhaling vatbaar. Alleen nu nog even niet. ;)

Waar ik het meeste tegen op zag, het opstaan om vijf uur ’s ochtends, viel reuze mee. Normaal gaat mijn wekker om tien over zes. Niet dat ik dan opsta… Meestal snooze ik nog een paar keer. Daarna mediteer ik zo’n tien minuten. Ik wilde schrijven dat ik daarna echt opsta, maar in werkelijkheid kijk ik nog minimaal een kwartier op mijn mobiel voor de recente updates op Instagram en Facebook. Daarna kom ik echt op gang.

Daar is natuurlijk wel wat tijd en efficiëntie te winnen. Deze week ging mijn wekker om vijf uur, daarna mediteerde ik en daarna begon de dag echt. Met een klein half uur rennen. En wandelen, want de laatste keer dat ik mijn renschoenen aanhad, is al lang geleden. Geen idee hoe lang precies. Een half uur rennen was dus niet haalbaar. J Of je nu om tien over zes opstaat, of om vijf uur, zoveel maakt dat niet uit. Het is allebei vroeg. Als je maar op tijd naar bed gaat, dan gaat dat prima. Tenzij het tropisch warm is en je meerdere malen ’s nachts wakker wordt. Dan wordt het lastiger. Gisteren en vandaag ben ik dus een uur langer blijven liggen. Heerlijk! Om zes uur opstaan in het weekend vind ik nog steeds heel netjes.

Maandag tot en met donderdag werkte ik deels op kantoor, deels thuis. Het gebouw waar ik normaal werk, wordt verbouwd en voorlopig werk ik in een gebouw dat uit containers samengesteld is. En dat is heel erg heet… Mijn kant van het ‘gebouw’ heeft verrijdbare airconditioning gekregen en dat scheelt wel wat. Maar als het ’s ochtends om acht uur al bijna dertig graden is… Dan wordt het lastig.

Maandag tot en met woensdag ging het werken perfect. Normaal gezien plan ik mijn werkzaamheden ook in, maar daar heb ik nu meer aandacht aan besteed en dat werkte super. Wat er gepland stond, deed ik. Simpel. Het scheelde dat het wat minder druk was dan anders (of werkte ik zoveel efficiënter? J), maar ik kreeg zoveel gedaan. Lekker! Ik had trouwens wel verwacht dat ik enorm vroeg op kantoor zou zijn. Dat viel wat tegen, ik was er zo rond kwart voor acht. Niet slecht natuurlijk, normaal ben ik er ergens tussen half negen en negen uur. Maar als je toch om vijf uur opstaat… Ik was even vergeten dat ik om half zes al door de buurt rende en dat Miss Anne langer dan anders uitgelaten diende te worden. Miss Kortsnoet kan niet tegen de hitte, daarom laat ik haar nu alleen ’s ochtends uit. Maar wel langer dan anders.  

Vrijdag had ik mijn part-time dag en bracht ik in een boek door: het dagboek van Pastoor Hoek. Pastoor Hoek was tijdens de Tweede Wereldoorlog pastor van de Breedeweg, een kerkdorp van Groesbeek. Hij schijnt een bijzondere persoonlijkheid te zijn geweest, een echte herder van zijn Katholieke kudde. Ik wilde het boek graag lezen voor mijn research over de evacuatie van mijn familie. Door de wat gedateerde schrijfstijl is het niet zo toegankelijk. Ik had bedacht dat ik het wel binnen een dag uit zou hebben… Niet dus. Gisteren maakte ik wasmiddel en deed ik de was. Ook poetste ik de keuken en de badkamer. Niet dat je het nu nog kunt zien en niet zo grondig als ik van te voren had bedacht, maar voor een dag met bijna veertig graden vond ik het wel prima.

En vandaag… tijd om bij te tanken en te reflecteren. En dit blog te schrijven. Wat ging er goed? Ik vond het heerlijk om even niet connected te zijn met alles en iedereen. Oftewel, om niet de hele tijd op mijn mobiel te gluren of er al iemand op een foto of post gereageerd had. Ik weet niet of jullie dat ook hebben, maar ik krijg echt een ‘rush’ als ik zie dat er iemand bij mij gereageerd heeft. Dan moet er natuurlijk ook meteen gekeken worden wat die persoon geschreven heeft. Wat een onzin…  Door het ontbreken van die ‘rushes’ was het makkelijker om me op mijn werk te concentreren. Of dat het werk bij mijn werkgever was of het stuk dat ik voor mijn eigen blog wilde schrijven. Het is zo simpel, gewoon de telefoon aan de kant leggen en niet kijken. Geen uitstelgedrag, die klus nu doen. Hetzelfde gold voor het koken. Vorige week had ik alle boodschappen al gedaan, waardoor ik deze week maar een keer extra hoefde te gaan. Voor de dingen die ik was vergeten. Niet erg, met tien minuten was ik weer thuis en hoefde ik de rest van de week niet meer aan de boodschappen te denken. Vorig weekend kookte ik wat meer, zodat ik maandagavond en dinsdagmiddag m’n prakkie alleen maar hoefde op te warmen. Ideaal! Als het maar lekker is, dan vind ik niet erg om een paar dagen achter elkaar hetzelfde te eten. De rest van de week wist ik precies wat ik wilde maken, nog meer rust.

Wat ging er mis? Niks. Vanaf donderdagavond heb ik niet meer gesport, dat was door de warmte niet meer te doen. Jammer, maar helaas. En vrijdag, de dag dat ik thuis was, heb ik toch wat vaker op m’n mobiel gespiekt. Het boek van Pastoor Hoek is bij vlagen best taai en door de warmte is m’n concentratie minder. Ach, als dat het ergste is. Kortom, ik ben heel erg tevreden over mezelf! Ik heb nu al zin in het wijntje dat ik me straks ga inschenken om de geslaagde Helweek te vieren en naar het uitslapen morgen.. Tien over zes, wat een luxe! Alleen die naam.. Daar moeten ze toch echt iets aan doen. J

Fijne zondag allemaal, ik wens jullie verkoeling! Liefs, Mirjam

Mirjam las in juni

Groeten vanaf de bank! Alle shutters, gordijnen en rolluiken zitten nog dicht, geen idee wat voor weer het is buiten. Nou ja, warm natuurlijk. ;) Morgen meer over de helweek, maar nu eerst mijn boeken van afgelopen maand:

1. De Vergeten Brief - Kate Morton. Van Kate Morton las ik een tijd terug De Vergeten Tuin, een mooie verrassing! De Vergeten Brief vond ik wat minder, hoewel het ook lekker weg leest. Als je nog iets voor in de koffer naar een zonbestemming zoekt, deze past prima!http://www.hebban.nl/boeken/vergeten-brief-kate-morton 
2. Wetboek voor Bloggers - Charlotte's Law. Dit boek kreeg ik voor mijn verjaardag, lief! Ook lief, de reactie van een vriendin: "Beginnende Blogger?? Die tijd ben jij toch wel voorbij." Altijd fijn, een compliment. :) De ondertitel is: "De (on)geschreven regels voor succesvolle online schrijvers. Het is een vrij technisch boek, je leest meer het aantrekken van lezers door het goed inzetten van Google dan creatieve tips. En.... het bevat wat taalfouten, vooral in de eerste paar hoofdstukken. En als ik ergens slecht tegen kan... In het dankwoord wordt er melding gemaakt van de uitdagende deadline. Ah... Dat verklaart het. Prima boek hoor, alleen miste ik de creatieve kant. http://www.misslipgloss.nl/wetboek-voor-bloggers/
3. Varkens aan de Hemel - Barbara Kingsolver. Wat is belangrijker, je roots of je toekomst? Liefde, afkomst, goede bedoelingen. Het boek gaat over een meisje van Cherokee-afkomst dat illegaal door een blanke vrouw wordt geadopteerd. Bijzonder!
4. Het begon met een ster - Helga Weiss Ik heb een zwak voor boeken die in dagboekvorm geschreven zijn, dit moest dus mee naar huis. Heel bijzonder vond ik het niet, er zijn nu zoveel boeken verschenen die over de oorlog gaan. Dan moet het wat mij betreft wel heel goed zijn om een verschil te maken. http://vrouwenbibliotheek.nl/2014/01/06/het-begon-met-een-ster-door-helga-weiss/
5. Bianca in galop - Yvonne Bril. De Bruna zamelde laatst toch kinderboeken in? Ik las Bianca nog een keer, om te kijken of ze bij mij mocht blijven of dat ze naar het goede doel van de Bruna mocht. Ze ging naar de Bruna!
6. To kill a Mockingbird - Harper Lee. Een Amerikaanse bestseller uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Het speelt zich af in het zuiden, waar de blanke bevolking nog steeds hun best deed om de zwarte bevolking achter te stellen en daar ook bijzonder goed in slaagde.. Mooi!  https://nl.wikipedia.org/wiki/Harper_Lee
7. De hand van mijnmoeder - Nafisa Haji. Hmm... Best okay, maar niet bijzonder, vooral omdat het boek dat ik daarna las, me van m'n sokken blies. Ik moet m'n best doen om iets van dit boek te herinneren, terwijl ik de beelden van het volgende boek zo voor me oproep. http://www.bol.com/nl/p/de-hand-van-mijn-moeder/1001004006420370/
8. De Zwijgster - Chahdortt Djavann Less is definitely more! Slechts 114 pagina's, maar het komt binnen. Aanrader! http://www.literairnederland.nl/2010/03/05/de-zwijgster-chahdortt-djavann/
9. Het Rosie Project & Het Rosie Effect - Graeme Simsion. Eindelijk de mustread van 2014 gelezen en ja, ze zijn leuk! http://mustreads.nl/recensie-het-rosie-project-graeme-simsion/
10. Wat een man nodig heeft - Martin Bril. Wat dat is? Och, een auto, een vulpen, goede sokken.... Niet zoveel. ;) https://books.google.nl/books/about/Wat_een_man_nodig_heeft_druk_2.html?id=PE6bpwAACAAJ&hl=nl

Ik duik weer voor de ventilator, fijn weekend allen! X

Helweek

Een tijd terug las ik bij iemand over een helweek. "Interessant, misschien wel iets voor mij", dacht ik, sloot het blog en vergat het vervolgens weer. Tot afgelopen maandag. Weer een andere blogdame schreef erover, blijkbaar was het een groter initiatief, meerdere bloggers die samen aan de bak gingen. Leuk! Maar ja, om nu een dag te laat te beginnen... Ach, ik doe het gewoon een week later!

Nog nooit van een helweek gehoord? Oorspronkelijk schijnt het fenomeen uit het leger te komen. Denk aan afzien, heel veel modder en nachten doorhalen. Zoiets. Niemand die denkt dat ik dat ga doen, he? No way. Nee, ik ga de versie voor kantoordames doen. :)

Dat houdt in:

• Iedere dag om vijf uur opstaan. Aj..
• Een uur per dag sporten. Hmm....
• Focussen op het werk. Overdag geen privédingen en geen gebabbel met de collega's.
• Gezond eten, niet snoepen.
• Geen tv.
• Uiterlijk om tien uur de mand weer in. Top!
• O ja, de helweek loopt van maandag vijf uur tot zondag tien uur.

Je schijnt de nacht van donderdag op vrijdag te moeten doorhalen. Nou, dat dacht ik dus niet. Dat trek ik niet, dat sla ik over. De groeten. Ik heb vrijdag een afspraak met de tandarts, mijn brug wordt geplaatst. Twee weken geleden werd het voorwerk al gedaan, dankzij de diverse spuiten in mijn tandvlees en gehemelte heb ik geen centje pijn gevoeld. Ik kan me zo voorstellen dat er vrijdag weer wat spuiten gezet zullen worden. En om dan de nacht doorgehaald te hebben... Neen. Anders ook niet, hoor!

Ik blijf natuurlijk wel mediteren, dat komt er bij mij dus bij. Ik ben heel erg benieuwd! Alleen het idee al gaf me afgelopen week veel energie en focus. Niet dat ik niet gekletst heb... Maar ik ben me er wel meer van bewust en van de andere kant heb ik heel veel klussen ingepland en uitgevoerd, tijd ingeruimd voor het voorbereiden van vergaderingen, waardoor die sneller en efficiënter verliepen. En dat zou aankomende week dan nog beter moeten gaan... Als ik niet hartstikke crash door het vroege opstaan, natuurlijk.

Waarom ik dit wil doen? Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ik houd wel van een hype. :) En ik houd wel van een uitdaging. De helweek (vreselijke naam, trouwens) schijnt je leven te veranderen. Dat verwacht ik niet, het lijkt me wel een ervaring. En die wil ik graag meemaken. Ik meld me snel!

Groeten vanaf de bank, uiteraard met een wijntje en een bak chips. Een goede voorbereiding doet tenslotte wonderen. :) X

Tips

Blogland is in de ban van het Blogboek! Lien schreef er onlangs over en ze geeft er nu zelfs een exemplaar van weg, tof! Ik bestelde ik het ook al via mijn favo-tweedehands winkel: Marktplaats. Altijd leuk, een hype. :) En idd, het staat boordevol makkelijke en waardevolle tips. Waarover een andere keer meer. Want Lien vroeg in haar laatste logje om tips. Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik luister en kijk graag naar alles en iedereen om me heen. Vaak sta ik in mezelf te gniffelen, of knoop ik met de ander een gesprekje aan over hetgeen ik zie of hoor. Zo stond ik laatst vol verbazing te kijken hoe de man voor me zijn winkelwagentje inlaadde. Met militaire precisie! Zelf ben ik mee van: "Kwak, daar is nog een plekje." Zo wordt mijn koelkast trouwens ook ingeruimd. Dit was een duidelijk gevalletje van dwangstoornis. En helemaal niet netjes, maar ik moest mijn verbazing toch even delen met de caissière.

Vandaag gooiden de mensen voor mij een flinke struik andijvie op de bank. Sinds een tijdje weet ik dat cavia's daarvan smullen, mooi! Mijn buurcavia's smikkelen dus regelmatig van mijn bio-andijvie, want daarvoor heb ik echt nog geen recept gevonden dat ik weg te kanen vind. Iemand nog tips? Graag! Ook de andijvie die deze mensen kochten, was voor de cavia's. Want caviavoer was blijkbaar onlangs een stuk duurder geworden. Hierop zit 19% btw, terwijl er op konijnenvoer maar 6% btw zit. De reden daarachter? Flappies kunnen ook dienen als voedsel. Ah.. Nuttige informatie, toch? Ik vind het in ieder geval leuk, zo'n microconversatie.

Zo zag ik laatst een opsporingsbericht op Facebook. Vreselijk natuurlijk, als er iemand in je directe omgeving vermist is. Ik kijk altijd even, niet uit sensatie, maar of degene bij mij in de buurt woont. Even delen is tenslotte een kleine moeite.

Om dit bericht moest ik toch wel even gniffelen. Althans, om de beschrijving van de vermiste. Je zult zo maar omschreven worden:

• Leeftijd: over the hill (niet echt hoor, ik probeer de privacy van degene een beetje te borgen)
• Draagt bril (net als minstens de helft van alle Nederlanders)
• Smal postuur, dikke buik
• Lengte: heul lang
• Vertrokken op een damesfiets (

Hoeveel damesfietsen zouden er in Nederland zijn? Ik hoopte dat, mocht U mij ooit willen laten zoeken (omdat ik drie dagen lang niet op Facebook ben verschenen ofzo) er toch een omschrijving van mij verschijnt die me wat meer flatteert. Maar waarom het door een ander laten schrijven? Dat kan ik zelf ook!

Wat denken jullie hiervan? Petite dame zowel van postuur als van statuur, met open blik en mind, blauwe ogen en roze/antracietkleurige bril. Roodbruin haar tot over de oren. Gekleed in een kek jurkje met daaronder hoge hakken (of haar nieuwe klompjes), met daarbij een behoorlijk zware vintage handtas. Zeer waarschijnlijk draagt ze het parfum Noa en heeft ze roze lipstick op. Ze draagt geen oorbellen, wel een horloge met verschillende bedeltjes eraan. Begeleid door een chocoladekleurig Frans bulletje met twee flaporen en een roze tuigje.

Goden niet verzoeken, zegt U? Helemaal waar. Ik ben ook echt niet van plan van de aardbodem te verdwijnen. Hoogstens om in een hangmat te gaan hangen, met een goede cocktail en een lekker boek) Maar mocht het ooit nodig zijn, dan wil ik natuurlijk wel graag gevonden worden. :) Overigens kunt U het kekke jurkje in het weekend gerust vervangen door een jeans of joggingbroek. Zalig!

Iemand anders nog inspirerend tips? Fijn weekend en niet kwijtraken, he? X

Reclame!

Dit is een reclameblog. Voor mij. Althans, voor een gastblog dat ik schreef voor Cardcetera, your-one stop-postcard shop. Als je wil weten wat Herman Brood en ik met elkaar gemeen hebben, link dan even door, naar: http://www.cardcetera.com/index.php/2015/06/gastblogger-mirjam-herman-and-me/?lang=nl

Groetjes en fijn weekend! Ja, deze mazzelbips heeft al vrij, heerlijk!

Mirjam geeft, ruimt en soms tegelijkertijd

Een tijd terug lag er een folder in de bus met de tekst: "Altijd al een AZC willen bezoeken?" Nou was dit niet bepaald een diepe hartenwens van me, maar interessant leek het me wel. Vanmorgen ging ik een nieuwsgierig kijkje nemen. Het was zeker interessant, we kregen letterlijk een kijkje in de keuken van de asielzoekers en vluchtelingen die op het terrein in Grave wonen. In Grave wonen mensen die nog in de procedure zitten, die uitgeprocedeerd zijn of die een vluchtelingenstatus hebben. Tot mijn verbazing hebben we in Nederland op dit moment zo'n 20.000 mensen in de procedure zitten. Ik had verwacht dat dat er veel meer zouden zijn. Kosten ze ons veel geld? Tja, ze krijgen huisvesting, ze zijn verzekerd van gezondheidszorg en ze krijgen een toelage. Van nog geen 70 euro per week per volwassene. Per kind ontvangen ze 35 euro. Iedere week worden ze geacht zich te melden. En die huisvesting? In Grave komt er nieuwbouw, maar op dit moment wonen ze in een oude kazerne. Op de 65 mensen is er een keuken en zijn er sanitaire voorzieningen. Luxe? Nou...

We kregen een lesje Eritrees, om te laten zien hoe moeilijk het is een taal te leren die helemaal niets gemeen heeft met je eigen taal. En dat inderdaad, dat viel bepaald niet mee. Vooral als je het ook nog uit je hoofd moet doen, als er niets op schrift staat. Stel je voor dat je niet kunt lezen of schrijven.. Ook dat komt regelmatig voor. Al je kun je dat wel, maar je woont ergens in Lybie, dan is het hoogst onwaarschijnlijk dat je ons Latijnse alfabet kent. Valt niet mee hoor, en als je wat minder aanleg voor talen hebt dan een ander.. Tja.

Ik ben heel blij dat ik ben gegaan, ik heb het leven van de mensen die daar wonen even mogen meemaken. De mensen achter de aanvragen, de procedures en de nummers mogen zien. Want die vergeten we met z'n allen nog wel eens. Wat ik gegeven heb? Ik heb een hartje achtergelaten. Om hen een hartje onder de riem te steken, om te laten zien dat er meegeleefd wordt.

Hebben jullie gehoord van de kinderboekenactie van de Bruna? Zij zamelen tweedehandsjes in voor de kinderen die in de diverse opvangen in Nederland zitten. Mooie actie! Ik ben natuurlijk ook meteen mijn kast ingedoken. Er staat nu een stapel van ruim twintig boeken klaar. Mocht iemand mee willen doen, dat kan nog tot 21 juni.

Laatst was het Weggeefdag. Het was de bedoeling dat je iets leuks inpakte in een doorzichtig cellofaantje, briefje erbij met de tekst: "Voor jou, als je wil." En dan legde je het op een plek waar veel mensen kwamen. Leuk! Mijn pakje, een hanger in de vorm van een hart, legde ik vlak bij de supermarkt voordat ik mijn boodschappen ging doen. Een paar keer tijdens het boodschappen doen naar buiten geloerd, het lag er nog steeds. Maar toen ik naar buiten kwam, was het weg! Wat is dit leuk om te doen. :)

En verder stortte ik geld voor Nepal. Een deel ging naar het Rode Kruis, omdat mijn werkgever dat bedrag verdubbelde. Een ander deel naar een organisatie die zich bezighoudt met het verzorgen van de dieren, want ook zo hebben hulp nodig. Ook Norma's Universum ondersteunde ik met een donatie. Mochten jullie haar niet kennen, zij is zo iemand die je wel moet bewonderen. Om haar doorzettingsvermogen, de manier waarop ze haar leven lijdt, haar keuzes maakt. Beslist niet makkelijk, maar ze doet het. In haar huisje in Friesland ving ze beschadigde en zieke dieren op. De dieren die in onze afvalmaatschappij geen plaats hebben. Doet het niet meer, kan weg, zoals een veulen zonder ogen, een lam met misvormde pootjes en een productievarken. Afgelopen zondag brak er brand uit, meerdere dieren kwamen om, veel dieren raakten gewond. En alles is weg, het huisje is een grote afgebrande zooi. Er zijn nu veel acties opgestart om Norma te ondersteunen, mooi! Bij de grote organisaties hoor je nogal eens iets over een strijkstok. Als je iemand wil steunen bij wie dat zeker niet geval is, dan is Norma een goede keuze.

Ik heb me vandaag getrakteerd op een avond niet koken, ook best fijn. :) Morgen staat er een fijne boswandeling met Miss Anne en ons wandelklupje op het programma. En verder helemaal niets, heerlijk! Iedereen een heel fijn weekend gewenst, kus! M

Mirjam las in mei

Ben ik weer! In mijn vorige bericht schreef ik toch dat ik ging denken over wat ik deze week ging doen? Denken werd slapen. Zaterdag sliep ik tot half twaalf. Dat heb ik jaren niet meer gedaan. 's Middags heb ik nog een uur liggen pitten en toen was ik er nog niet echt. Zondag nog steeds duf... Of het nu aan de suiker ligt die ik in Marrakech in grote hoeveelheden tot me nam of de koffie, ik weet het niet. Misschien toch het vele wandelen en de imam die me 's ochtends wakker kweelde. In ieder geval heb ik het mediteren weer ingevoerd, dat biedt me rust in de bol. En dat was er de laatste tijd bij ingeschoten. Oftewel, ik voelde me zo goed dat ik het niet nodig meende te hebben. Overmoed...

Maar goed, hierbij de boeken die ik in mei las. Vrij weinig voor mijn doen. :)

1. Kumari, mijn dochter uit Nepel - Trees van Rijsewijk. Wauw! Deze dame fietste in haar eentje door Nepal, China en Tibet. In Nepal had ze een toevallige ontmoeting met een klein meisje. Dat meisje werd haar dochter. Heel bijzonder! Over doorzettingsvermogen gesproken.. Heel indrukwekkend. Hier meer informatie over Trees en de stichting die zij opzette in Nepal: http://www.tamsarya.nl/ Mocht iemand nog willen doneren...
2. Een weeshuis in Sri Lanka - Marja van Leeuwen. Nog een boek over een doorzetter! Marja van Leeuwen vloog de dag na de tsunami als eerste met hulpgoederen naar Sri Lanka en niet veel later richtte ze een weeshuis op. Hier kun je haar boek downloaden en kun je meer informatie over het weeshuis vinden: http://www.weeshuissrilanka.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=398%3Adigitaal-boek-beschikbaar&catid=57%3Anieuws&Itemid=103&lang=nl
3. A Fortune-Teller told me - Tiziano Terzani Aan een boek met zo'n titel kun je geen weerstand bieden, toch? Ik kon het in ieder geval niet laten staan.:) Een waarzegger vertelde TT ooit dat hij een bepaald jaar niet mocht vliegen. Anders zou hij dat niet overleven. Okay.... TT was journalist en reisde voor zijn werk door Azië. Lastig om dan niet te vliegen. Hij volgt het advies op en reist per boot, trein en auto. Over dit jaar gaat dit boek. Mooi! http://en.wikipedia.org/wiki/Tiziano_Terzani
4. Op mijn verjaardag ging ik naar het Beloofde Varkensland, om varkens te masseren en koeien te knuffelen. Geweldig! Ik kocht de Bofkonten Biografie (alle opbrengsten gaan naar de stichting, waarvoor iedereen onbezoldigd werkt, trouwens. Nix geen strijkpaal!), waar alle bewoners een plekje hebben gekregen: http://www.familiebofkont.nl/
5. Stad van Kaneel - Miranda Innes. Dit boek vond ik in mijn Little Free Library. Leuk als voorbereiding op mijn trip naar Marrakech. Heel bijzonder vond ik het niet, er zijn nu zoveel boeken over dames die huizen in den vreemde opknappen en over alle trubbels een boek schrijven. http://www.literatuurplein.nl/boekdetail.jsp?boekId=519284
6. 400 boeken van mijn moeder - Joseph Oubelkas. Dit boek las ik ook in Marokko. Niet zo handig... Voor mijn gemoedrust, althans. Joseph wordt opgepakt voor drugshandel en spendeert zo'n vier jaar in een cel. In Marokko dus. Echt vrolijk word je daar niet van. Ik heb mijn koffer dus heel goed nagekeken voordat ik hem meenam het vliegtuig in. :) Ook bijzonder trouwens: op het vliegveld in Nederland werd onze bagage geïnspecteerd door een politiehond. Ook weer een nieuwe ervaring. Voor meer informatie over Joseph en zijn twee boeken: http://oubelkas.nl/
7. Het meisje in de trein - Paula Hawkins. De bestseller van dit moment. Niet helemaal mijn stijl, maar wel lekker vlot geschreven en best verrassend. :) http://www.vn.nl/Artikel-Literatuur/Het-meisje-in-de-trein-is-de-VNThriller-van-het-Jaar-2015.htm

Dit waren de zeven van mei, op naar juni! Groetjes, fijne avond! X